ਰੇਗਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਨਭੂਤੀ ਦੀ ਕਹਾਣੀ
ਮਿਲੋ ਨੂੰ ਰੇਗਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਜਿੱਪੀ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਨਿੱਘਾ ਦੋਸਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਜਿੱਪੀ ਬਿਮਾਰ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਮਿਲੋ ਚਿੰਤਾ, ਖੋਜ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ ਸਮਝਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਿਆਰ, ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਸਾਥ ਹੀ ਸੱਚੀ ਸਹਾਇਤਾ ਹਨ।
ਤਾਰਿਆਂ ਭਰੇ ਰੇਗਿਸਤਾਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲੋ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਦੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਪੀ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਮੀਅਰਕੈਟ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖੇਡਦੇ, ਸੁਰੰਗਾਂ ਖੋਦਦੇ ਅਤੇ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਹੱਸਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਜਿੱਪੀ ਬਿਮਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰੋਆਂ 'ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਧੱਬੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲਈ ਮਿਲੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਮਦਦ ਮੰਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕੋਈ ਉਤਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਮਝਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਕਦੇ ਨਾ ਕਦੇ ਬਿਮਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਤੁਰੰਤ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਫਿਰ ਮਿਲੋ ਜਿੱਪੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੈਠਦੀ ਹੈ, ਕਹਾਣੀਆਂ ਪੜ੍ਹਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਥ ਨਿਭਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਜਿੱਪੀ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਨਰਮ ਕਹਾਣੀ ਦੋਸਤੀ, ਸਹਾਨਭੂਤੀ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਰਿਆਂ ਭਰੇ ਆਸਮਾਨ ਹੇਠ, ਮਿਲੋ ਇੱਕ ਖਾਸ ਦੋਸਤ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਟਿਮਟਿਮਾਉਂਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਂਝਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਪਾਲਤੂ ਹੋਵੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਕਾਰਜਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰ ਸਕਾਂ!'
ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਰੇਗਿਸਤਾਨ 'ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਿਲੋ ਜਾਗਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਖਦੀ ਹੈ ਜਿੱਪੀ, ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਮੀਅਰਕੈਟ! ਮਿਲੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਓਹ, ਜਿੱਪੀ! ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ੇ ਕਰਾਂਗੇ!'
ਮਿਲੋ ਅਤੇ ਜਿੱਪੀ ਸੁਰੰਗਾਂ ਖੋਦਦੇ ਹਨ, ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਲਗਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗਰਮ ਸੂਰਜ ਹੇਠ ਹੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਨਾਂ ਦੀ ਹੱਸ ਹਰ ਥਾਂ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ! ਮਿਲੋ ਚਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਸਕਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਫੜ, ਜਿੱਪੀ!'
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਜਿੱਪੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੋਆਂ 'ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਧੱਬੇ ਨਾਲ ਬਿਮਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਿਲੋ ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਸਾਥਣੀ ਲਈ ਚਿੰਤਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਿਲੋ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, 'ਓਹ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਪੀ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?'
ਮਿਲੋ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ—ਦੁਕਾਨਦਾਰ, ਮੱਛੀ ਮਾਰ, ਨਿਰਮਾਤਾ, ਅਤੇ ਬੇਕਰ ਮੀਅਰਕੈਟ—ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਪੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਠੀਕ ਕਰਨਾ ਹੈ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, 'ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਕੀ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?'
ਮਿਲੋ ਦੀ ਆਸ ਘੁੱਟ ਰਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਰੇਗਿਸਤਾਨੀ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਬੁੱਢੇ ਮੀਅਰਕੈਟ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਜਾਲੇ ਜਿਹੜਾ ਕਦੇ ਬਿਮਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਮਨੀ ਰੰਗ ਦੀ ਅੰਡਰਪੈਂਟ ਲੱਭੋ।'
ਮਿਲੋ ਰੇਤਲੇ ਸੁਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਦੇ ਮੀਅਰਕੈਟ ਨੂੰ ਉਹ ਵੱਖਦੀ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਪਹਿਲਾਂ ਬਿਮਾਰ ਰਹਿ ਚੁੱਕੇ ਹਨ! ਇੱਕ ਬੁੱਢੀ ਮੀਅਰਕੈਟ ਆਖਦੀ ਹੈ, 'ਅਫ਼ਸੋਸ, ਮੈਨੂੰ ਖੁਜਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੀੜੇ ਹੋਏ ਸਨ!'
ਮਿਲੋ ਥੱਕੀ ਅਤੇ ਉਦਾਸ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਚੰਦ ਹੇਠ ਇੱਕ ਉੱਚੇ ਪੱਥਰ ਉਤੇ ਬੈਠਦੀ ਹੈ। ਅਚਾਨਕ, ਉਹ ਸਮਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: 'ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹਰ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ ਜਿੱਪੀ ਨਹੀਂ।'
ਮਿਲੋ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ! ਉਹ ਜਿੱਪੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਧੀਰਜ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ—ਕਹਾਣੀਆਂ ਪੜ੍ਹਦ ਦੀ ਅਤੇ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਅਸੀਂ ਇਸ ਦਾ ਸਾਮ੍ਹਣਾ ਇਕੱਠੇ ਕਰਾਂਗੇ, ਜਿੱਪੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ!'
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਿੱਪੀ ਚਮਕਦੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ! ਉਹ ਆਪਣੇ ਧੱਬੇ ਝਾੜਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁੱਦਦੀ ਹੈ। ਮਿਲੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਤੂੰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ, ਜਿੱਪੀ! ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ!'
ਮਿਲੋ ਸਿੱਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਬਿਮਾਰ ਹੋਣਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਪਿਆਰ, ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਕੋਈ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗੀ!' ਖ਼ਤਮ।