ਡੇਜ਼ੀ ਡੱਕ ਦਾ ਛੱਪੜਾਂ ਵਾਲਾ ਨਾਚ

ਡੇਜ਼ੀ ਦਾਦੀ ਨਾਲ ਛੱਪੜਾਂ ਵਿੱਚ ਨੱਚ ਕੇ ਸਿੱਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਡੇਜ਼ੀ ਡੱਕ ਨੂੰ ਧੁੱਪ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਪਰ ਮੀਂਹ ਉਸ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਦਾਦੀ ਡੱਕ ਉਸ ਨੂੰ ਜੁੱਤੇ ਅਤੇ ਰੇਨਕੋਟ ਪਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਛੱਪੜਾਂ ਵਿੱਚ ਛਪਾਕੇ ਮਾਰਦਿਆਂ ਡੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਵਿੱਚ ਮਸਤੀ ਕਰਨ ਦਾ ਨਵਾਂ ਤਰੀਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਡੇਜ਼ੀ ਡੱਕ ਇਕ ਪਿਆਰੇ ਫਾਰਮ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਗਰਮ ਧੁੱਪ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਮੋਟੇ ਬੱਦਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਤਾਂ ਉਹ 'ਹਾਏ' ਕਰਦੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੀਂਹ ਖੇਡਾਂ ਖਰਾਬ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਰ ਭਿੱਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਹਰ ਬੂੰਦ ਜਲਦੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਏ।

ਇੱਕ ਸੁਸਤੀ ਸਵੇਰ, ਮੀਂਹ ਛੋਟੇ ਨਗਾਰੇ ਵਾਂਗ ਛੱਤ 'ਤੇ ਟਪ-ਟਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਡੇਜ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੀ چونਚ ਖਿੜਕੀ ਨਾਲ ਲਾਈ ਅਤੇ ਆਹ ਭਰੀ, 'ਨਾ ਟੈਗ, ਨਾ ਲੁਕੋ-ਛੁਪਾਈ, ਸਿਰਫ ਟਪ, ਟਪ, ਟਪ।' ਉਹ ਅੰਦਰ ਫਸੀ ਹੋਈ ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਮੀਂਹ ਲਗਾਤਾਰ ਵਰਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਡੇਜ਼ੀ ਥੱਲੇ ਢਹਿ ਗਈ ਤੇ بڑਬੜਾਈ, 'ਹੋਰ ਇਕ ਉਡਾਸ ਦਿਨ।' ਉਹ ਕਰੀਬ-ਕਰੀਬ ਦਾਦੀ ਡੱਕ ਦੀ ਹੌਲੀ 'ਕਵਕ' ਨਾ ਸੁਣ ਸਕੀ, ਜੋ ਇਕ ਚਮਕਦਾਰ ਛਪ-ਛਪ ਵਾਲਾ ਵਿਚਾਰ ਲੈ ਕੇ ਅੰਦਰ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।

ਦਾਦੀ ਨੇ ਚਮਕੀਲੇ ਪੀਲੇ ਜੁੱਤੇ ਤੇ ਨੀਲਾ ਰੈਨਕੋਟ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। 'ਆ ਡੇਜ਼ੀ,' ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਆਓ ਮੀਂਹ ਨੂੰ ਮਿਲੀਏ!' ਡੇਜ਼ੀ ਨੇਝਪਕ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਛਮਕਾਈਆਂ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਆਇਆ ਕਿ ਦਾਦੀ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਸਿੜ੍ਹਾ ਕਿਉਂ ਮਾਰ ਰਹੀ ਹੈ।

'ਬਾਹਰ? ਇਸ ਬੂੰਦਾਬਾਂਦੀ ਵਿੱਚ?' ਡੇਜ਼ੀ ਸੁਰਖੀ-ਸੁਰਖੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਕਹਿੰਦੀ। 'ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਪੂਰੇ ਵੀਗ ਜਾਵਾਂਗੇ!' ਦਾਦੀ ਖਿੜ ਖਿੜ ਹੱਸਦੀ, 'ਗਿੱਲੇ ਹੋਣਾ ਅੱਧਾ ਮਜ਼ਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ ਡੱਕੀ। ਮੈਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਤੇ ਮੇਰੀ ਛਪ-ਛਪ ਯੋਜਨਾ ਦੇਖ।'

ਡੇਜ਼ੀ ਨੇ ਜੁੱਤੇ ਪਾ ਲਏ, ਕੋਟ ਬੰਦ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦਾਦੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਗ-ਪਗ ਚੱਲੀ। ਠੰਡੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਧੋਂਸ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਜਦ ਉਹ ਚਿਕਣੇ 아ੰਗਣ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਹਰ ਗੱਡੇ 'ਚ ਕੰਮਾਲ ਦਾ ਦੱਸਤਾ ਛੁਪਿਆ ਸੀ।

ਮੀਂਹ ਨੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਚਮਕੀਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੱਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਖਿੜ ਹਿਲੇ ਤੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਆਇਨੇ ਵਰਗੇ ਗੱਡੇ ਬਣ ਗਏ। ਡੇਜ਼ੀ ਨੇ ਦਾਦੀ ਨੂੰ ਸੂਚਿਤ ਕੀਤਾ, 'ਹੌਲਾ ਚੱਲੋ ਦਾਦੀ, ਗੱਡੇ ਗੰਦੇ ਨੇ, ਅਸੀਂ ਫਿਸਲ ਸਕਦੇ ਹਾਂ!'

ਦਾਦੀ ਹੌਲੀ ਗਰਜ ਵਾਂਗ ਹੱਸ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਜਾਲੀ ਵਾਲਾ ਪੈਰ ਉਚਕਾਇਆ ਤੇ—ਛਪਾਕ! ਪਾਣੀ ਉੱਡ ਕੇ ਉੱਚਾ ਚਲੇਆ। ਡੇਜ਼ੀ ਨੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਦਾਦੀ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਝੀਲ ਬਣਾ ਦਿੱਤੀ!' ਬੂੰਦਾਂ ਨੇ ਡੇਜ਼ੀ ਦੇ ਪੰਖ ਗੁਦਗੁਦੀਏ।

ਦਾਦੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਝੁੱਕ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। 'ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਵਾਰਮ-ਅੱਪ ਸੀ,' ਉਹ ਤੰਗ ਕਰ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, ਦੂਜਾ ਪੈਰ ਪਿਟਿਆ—ਛਲਾਕ-ਛਲਾਕ! ਚਾਂਦੀ ਵਰਗੇ ਛੈਂਟੇ ਚਮਕੇ। ਡੇਜ਼ੀ ਖਿਲਖਿਲਾਈ; ਹੁਣ ਮੀਂਹ ਕੁਝ ਵੀ ਉਦਾਸ ਨਾ ਲੱਗਾ।

ਹੁਣ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਡੇਜ਼ੀ ਨੇ ਪੈਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਝਪ! ਪਾਣੀ ਦੀ ਛੋਟੀ ਤਾਜੀ ਬਣੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਜੋਰ ਨਾਲ ਪੈਰ ਮਾਰਿਆ—ਛਪਾਕ! ਗੱਡੇ ਨੇ ਵੀ ਨੱਚ ਕੇ ਜਵाब ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਡੇਜ਼ੀ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਖੇਤ ਵਾਲੇ ਬਾਰੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਜਿੰਨੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋ ਗਈ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਵਾਰ 'ਚ ਉਹ ਇਕ ਗੱਡੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਗੱਡੇ 'ਤੇ ਛਾਲਾਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ। 'ਖੱਬਾ ਪੈਰ!' ਦਾਦੀ ਨੇ ਬੁਲਾਇਆ। 'ਸੱਜਾ ਪੈਰ!' ਡੇਜ਼ੀ ਹੱਸ ਪਈ। ਉਹ ਘੁੰਮੇ, ਪਰਾਂ ਹਿਲਾਏ ਤੇ ਕਮਰ ਹਿਲਾਈ, ਨਵੇਂ ਨਾਚ ਬਣਾਏ—ਕਵਕ-ਘੁੰਮਾ ਅਤੇ ਬੂੰਦ-ਹਿਲੋਰ।

'ਦਾਦੀ, ਦੇਖੋ! ਮੇਰਾ ਗੱਡਾ ਡਾਂਸ!' ਡੇਜ਼ੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕੀ। ਉਹ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ ਜਦ ਤੱਕ ਮੀਂਹ ਹੌਲਾ ਨਾ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਬਾੜ੍ਹ ਦੇ ਉਪਰੋਂ ਇਕ ਨਿੱਕਾ ਸਤਰੰਗੀ ਕਮਾਨ ਝਾਤੀ ਮਾਰ ਕੇ ਰੰਗ-ਬਰੰਗੀ ਵਾਅਦਾ ਬਣ ਗਿਆ।

ਥੱਕੀਆਂ ਪਰ ਖੁਸ਼, ਬੱਤਖਾਂ ਘਰ ਅੰਦਰ ਤੈੱਰ ਕੇ ਆਈਆਂ, ਪਿੱਛੇ ਨਿੱਕੇ ਗਿੱਲੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਛੱਡਦੀਆਂ। ਦਾਦੀ ਨੇ ਡੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਤੌਲੀਆ ਪਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਫਿਰ ਦੱਸ, ਮੇਰੀ ਬੱਚੀ, ਬਾਰਿਸ਼ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਕਿਵੇਂ ਰਿਹਾ?'

ਡੇਜ਼ੀ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹ ਲਾਲ ਚਮਕ ਉਠੇ। 'ਬਿਲਕੁਲ ਵਧੀਆ!' ਉਸ ਨੇ ਕਵਕਿਆ। 'ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਕਦਾਚਿੱਤ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਉਹ ਤਾਂ ਗੱਡਾ ਡਾਂਸ ਲਈ ਬਣੇ ਨੇ!' ਦਾਦੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਨਵੀਂ ਮੀਂਹ-ਪਿਆਰਣ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੀ।

ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਵੀ ਬੂੰਦਾਂ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਡੇਜ਼ੀ ਦੌੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਜੁੱਤੇ ਤੇ ਕੋਟ ਚੁੱਕਦੀ, ਹੌਲੀ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਮੇਰੇ ਗੱਡਾ ਡਾਂਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ!' ਸਲੇਟੀ ਬੱਦਲ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਛਪ-ਛਪ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।

Punjabi