ਉਹ ਬੈਕਪੈਕ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ

ਇੱਕ ਭੁੱਲਕੜ ਮੁੰਡੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੋਲਦਾ ਨੀਲਾ ਬੈਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਮਵਰਕ, ਲੰਚ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਬੋਤਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਯਾਦ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਖੁਦ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਬਣਨਾ ਨਹੀਂ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦਾ।

ਅਰਜੁਨ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਮੁੰਡਾ ਸੀ ਜੋ ਅਕਸਰ ਆਪਣਾ ਲੰਚ, ਹੋਮਵਰਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚਮਕੀਲਾ ਨੀਲਾ ਬੋਲਦਾ ਬੈਗ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅਰਜੁਨ ਹੋਰ ਸਾਵਧਾਨ, ਸੁਧਰਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਬੈਗ ਸਿਰਫ਼ ਮਦਦਗਾਰ ਸੀ—ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਯਾਦ ਅਤੇ ਆਦਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣ, ਤਿਆਰ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਅਰਜੁਨ 6 ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਘੁੰਗਰਾਲੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਭੂਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਨ। ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਸੀ! ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕੋਈ ਜਾਦੂਈ ਬਟਨ ਹੋਵੇ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਏ।

ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਘਰ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਨਾਸ਼ਤਾ ਬਦਲਣਾ ਪਿਆ। 'ਓਹ ਹੋ!' ਉਹ ਹੱਸਿਆ, 'ਕੀ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੈਂਡਵਿਚ ਚੱਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'

ਉਹ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰੀ ਆਪਣਾ ਹੋਮਵਰਕ ਗੁਆ ਲੈ ਗਿਆ। ਖਾਲੀ ਬੈਗ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ ਉਹ ਕਿਹਾ, 'ਓ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ! ਇਸ ਵਾਰੀ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?'

ਅਗਲੇ ਸਵੇਰੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਧੀਮੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਯਾਦ ਰੱਖੇ।' ਓਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਡੱਬਾ ਆ ਪਿਆ। ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਡਿਲਿਵਰੀ!

ਡੱਬੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਚਮਕੀਲਾ ਨੀਲਾ ਬੈਗ ਸੀ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿਪਾਂ 'ਤੇ ਤਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਪੱਤਰ ਸੀ: 'ਪਿਆਰੇ ਅਰਜੁਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਭੁੱਲਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਯਾਦ ਰਖਾਂਗਾ।' ਅਰਜੁਨ ਖਿੜ ਖਿੜ ਹੱਸਿਆ, 'ਬੋਲਦਾ ਬੈਗ? ਸੱਚमुੱਚ?'

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਕੰਮ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਤੇ ਖੇਡਣ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਗੇਟ 'ਤੇ ਇਕ ਨਿੱਕੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, 'ਪੁੱਛ ਪੁੱਛ... ਅਰਜੁਨ, ਹੋਮਵਰਕ!' ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋਕੇ ਮੁੜਿਆ।

ਬੈਗ ਹਿਲਿਆ! 'ਹੋਮਵਰਕ,' ਉਹ ਹੌਲੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਛੇਤੀ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਕਾਪੀ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਵਾਹ! ਤੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਯਾਦ ਹੈ!'

ਫਿਰੋਂ ਬੈਗ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ: 'ਪਾਣੀ ਦੀ ਬੋਤਲ! ਲੰਚ! ਕਿਤਾਬ! ਮੰਮੀ ਨੂੰ ਚਿੱਠੀ!' ਅਰਜੁਨ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦਗਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ।

ਜਲਦੀ ਹੀ ਅਧਿਆਪਕ ਮੁਸਕੁਰਾਉਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਮੰਮੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ। ਭੁੱਲਕੜ ਅਰਜੁਨ ਹੁਣ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਅਰਜੁਨ ਬਣ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰਾ ਸ਼੍ਰੇਯ ਉਸ ਦੇ ਗੱਲਬਾਤੀ ਬੈਗ ਨੂੰ।

ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਉਹ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਸਾਮਾਨ ਭਰ ਕੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਚੁੱਪ। ਬੈਗ ਤੋਂ ਕੋਈ ਫ਼ੁਸਫ਼ੁਸ ਨਾ ਆਈ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭੰਵੇਂ ਚੁਕੀਆਂ, 'ਹੈ, ਕੀ ਤੂੰ ਸੁੱਤ ਗਿਆ?'

ਉਸ ਨੇ ਅੰਦਰ ਝਾਤ ਮਾਰੀ। ਸੱਬ ਕੁਝ ਸੀ—ਹੋਮਵਰਕ, ਲੰਚ ਬਾਕਸ, ਪਾਣੀ, ਕਿਤਾਬ। ਅਰਜੁਨ ਖਿੜ ਗਿਆ, 'ਮੈਂ ਖੁਦ ਕਰ ਲਿਆ!'

ਉਸ ਨੇ ਬੈਗ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ। 'ਧੰਨਵਾਦ,' ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। 'ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਿਆ।'

ਜ਼ਿਪ ਹੱਲ ਕੇ ਮਸਕਰਾ ਪਈ। 'ਠੀਕ ਕਿਹਾ,' ਉਹ ਹੌਲੀ ਬੋਲੀ। 'ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰਾ ਮਦਦਗਾਰ ਸੀ, ਸਦਾ ਲਈ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ!'

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੈਗ ਘੱਟ ਬੋਲਣ ਲੱਗਾ। ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਹੁਣ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕਿਸੇ ਯਾਦ ਦਿਵਾਏ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਮਨ ਹੁਣ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।