ਕੋਕੋ ਬਿੱਲੇ ਨੂੰ ਗੱਜਣ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ

ਕੋਕੋ ਇੱਕ ਉੱਚੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਦੌਰਾਨ ਮੀਰਾ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਚਮਕਾਂ ਗਿਣਣਾ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਦਲੇਰ ਰਹਿ ਸਕੇ।

ਕੋਕੋ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਬਿੱਲਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਗੱਜਦਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸਮਾਨ ਧਮਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਸਤਰੇ ਹੇਠ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਸਹੇਲੀ ਮੀਰਾ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠਦੀ ਹੈ, ਨਰਮ ਕੰਬਲ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਮਕਾਂ ਅਤੇ ਗੱਜ ਵਿਚਕਾਰ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਕਲਾ ਦਿਖਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪਿਆਰੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤੀ, ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਸੌਖੀਆਂ ਜੀਵਨ ਕੌਸ਼ਲਾਂ ਨੂੰ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਕੋکو ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ, ਕੱਚੇ ਦੂਧ ਰੰਗ ਦਾ ਬਿੱਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਧੁੱਪ ਵਾਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣਾ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਘਾਹ 'ਤੇ ਕੁਦਕਦਾ, ਤਿਤਲੀਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਅਤੇ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ।

ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ ਸਲੇਟੀ ਬੱਦਲ ਛਾ ਗਏ। ਅਸਮਾਨ ਵੱਡੇ ਡੂੰਗ ਵਾਂਗ ਧਮਕਿਆ। ਕੋਕੋ ਨੇ ਖੇਡਣਾ ਰੋਕਿਆ, ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਫੜਕੇ, ਤੇ ਉਹ ਉੱਤੇ ਕਾਲੀਆਂ ਟਿਕਲਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ, ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਧੁਨ ਕੀ ਹੈ।

ਧਾੜ! ਇਕ ਵੱਡੀ ਤੜਕ ਨੇ ਘਰ ਹਿੱਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਕੋਕੋ ਦੀ ਰੋਵਾਂ ਪੁੰਗੜੀ ਵਾਂਗ ਫੂੱਲ ਗਈ, ਪੂੰਛ ਸਿੱਧੀ ਤਣੀ ਰਹਿ ਗਈ। ਡਰ ਦੀ ਚੀਂਕ ਮਾਰ ਕੇ ਉਹ ਖਟ ਤੋਂ ਬਿਸਤਰੇ ਹੇਠ ਚੁਪ ਗਿਆ, ਦਿਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗਾ ਧੜਕ-ਧੜਕ-ਧੜਕ।

ਬਿਸਤਰੇ ਹੇਠੋਂ ਕੋਕੋ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਜੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਧਮਾਕਾ ਫਿਰ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਆਵਾਂਗਾ।' ਉਸਨੇ ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲ ਦਾਨਵ ਸੋਚੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਗੋਲ ਕਰ ਲਿਆ, ਕੰਬਦਾ ਰਹਿਆ।

ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਸਾਲ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਆ ਗਿਆ। ਬਿਜਲੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰੰਗਦਾਰ ਕ੍ਰੇਯਾਨ ਵਾਂਗ ਤਿੜਕਦੀ ਰਹੀ। ਹਰ ਚਮਕ ਮਗਰੋਂ ਇੱਕ ਐਸੀ ਗੱਜ ਹੋਈ ਕਿ ਖਿੜਕੀਆਂ ਕਾਂਪੀਆਂ ਅਤੇ ਕੋਕੋ ਹੋਰ ਵੀ ਕੰਬ ਗਿਆ।

ਇੱਕ ਨਰਮ ਹੱਥ ਬਿਸਤਰੇ ਹੇਠ ਸਰਕਿਆ। ਇਹ ਮੀਰਾ ਸੀ, ਕੋਕੋ ਦੀ ਛੇ ਸਾਲ ਦੀ ਸਹੇਲੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਭੂਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗਰਮ ਕੋਕੋਆ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ ਸਨ। 'ਹੈਲੋ ਛੋਟੇ ਦੋਸਤ,' ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ। 'ਮੈਂ ਇਥੇ ਹਾਂ। ਚਲੋ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਦਲੇਰ ਬਣੀਏ।'

'ਕੀ ਤੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?' ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਕੋਕੋ ਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ 'ਮਿਊ' ਕੀਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ 'ਹਾਂ' ਸੀ। ਮੀਰਾ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, 'ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਮੈਂ ਵੀ ਕਦੇ ਕਦੇ ਡਰਦੀ ਹਾਂ।' ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਈ, ਅੱਧੀ ਬਿਸਤਰੇ ਹੇਠ, ਉਸਦੀ ਸਵੈਟਰ ਕੋਕੋ ਦੀ ਰੋਵਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਈ।

ਮੀਰਾ ਨੇ ਇੱਕ ਨਰਮ ਕੰਬਲ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਛੋਟਾ ਤੱਕੀਆ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। 'ਇਹ ਸਾਡਾ ਗੁੱਡਾ-ਗੁੱਡ ਤੂਫ਼ਾਨ ਤੰਬੂ ਹੈ,' ਉਸਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਕੋਕੋ ਨੇ ਸੁੰਘਿਆ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਧੁੱਪ ਤੇ ਸਾਬਣ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।

ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਚਮੱਕ ਨਾਲ ਕਮਰਾ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ। 'ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਚਾਨਣ ਵੇਖੀਏ, ਅਸੀਂ ਗਿਣਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ,' ਮੀਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ, 'ਇੱਕ… ਦੋ… ਤਿੰਨ…' ਹਾਲੇ ਉਹਨਾਂ ਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਗੱਜ ਨਾਟ ਆ ਗਿਆ। ਕੋਕੋ ਦੇ ਕੰਨ ਸਪਾਟ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਗਿਣਤੀ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ।

'ਸੁਣਿਆ?' ਮੀਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ। 'ਜੇ ਗਿਣਤੀ ਵੱਧੀ, ਤੂਫ਼ਾਨ ਦੂਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।' ਦੂਜੀ ਚਮਕ! ਅਗਲੇ ਧਮਾਕੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਛੇ ਤੱਕ ਗਿਣੇ। ਕੋਕੋ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਝਪਕੀਆਂ—ਗੱਜ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੂਰ ਸੀ!

ਉਹ ਖੇਡ ਜਾਰੀ ਰੱਖੇ: ਚਾਨਣ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰੋ, ਧੁਨ ਸੁਣੋ। ਹਰ ਵਾਰੀ ਫਾਸਲਾ ਵਧਿਆ, ਕੋਕੋ ਦੀਆਂ ਮੁੱਛਾਂ ਘੱਟ ਝੁਕੀਆਂ ਤੇ ਉਸਦੀ ਪੂੰਛ ਨਰਮ ਹੋ ਗਈ। ਡਰਾਵਨਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਗਿਣਤੀਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਤੁਕ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ।

'ਵੇਖਿਆ, ਦਲੇਰ ਬਿੱਲੇ?' ਮੀਰਾ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਮਲਦੀ ਹੋਈ ਕਿਹਾ। 'ਤੂਫ਼ਾਨ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਧੁਨ ਤੇ ਚਾਨਣ ਹੈ।' ਕੋਕੋ ਦੀ ਧੜਕਣ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਲਿਆ, ਇੱਕ-ਦੋ-ਤਿੰਨ-ਚਾਰ, ਤੇ ਬਾਹਰ ਛੱਡਿਆ, ਇੱਕ-ਦੋ-ਤਿੰਨ-ਚਾਰ।

ਮੀਰਾ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਕੋਕੋ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਂਤ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਕਲਾ ਦਿਖਾਈ। ਦੋਵੇਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਅੰਦਰ ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਜਨਮਦਿਨ ਦੀਆਂ ਮੋਮਬੱਤੀਆਂ ਬੁਝਾਉਂਦੇ ਵਾਂਗ ਹਵਾ ਬਾਹਰ ਛੱਡਦੇ। ਆਲ੍ਹਣਾ ਬਿਸਤਰੇ ਹੇਠ, ਕੋਕੋ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਘੁਰਘੁਰਾਂ ਕਰਦਾ, ਮੀਰਾ ਦੀ ਨਰਮ ਲੈ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ।

ਮੀਂਹ ਛੇਤੀ ਹੀ ਹੌਲੀ ਟਪ-ਟਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਗੱਜ ਦੂਰਲੇ ਰੇਹੜੇ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਗਿਆ। ਕੋਕੋ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਮੀਰਾ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲਗ ਕੇ ਪਿਘਲ ਗਿਆ, ਉਂਘਦਾ ਹੋਇਆ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁਰਘੁਰਾਂ ਕਰਦਾ।

ਉਸ ਰਾਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਜਦੋਂ ਬੱਦਲ ਗੁੰਜਦੇ, ਕੋਕੋ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਕੰਬ ਆਉਂਦਾ, ਪਰ ਉਹ ਮੀਰਾ ਦੇ ਨੁਸਖੇ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ: ਚਮਕਾਂ ਗਿਣ, ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲੈ, ਤੇ ਕੋਲ ਨਿੜੇ ਲਗ ਜਾ। ਹਰੇਕ ਨਵਾਂ ਤੂਫ਼ਾਨ ਕੁਝ ਹੋਰ ਛੋਟਾ ਲੱਗਦਾ।

ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਮੀਂਹ ਛੱਤ ਤੇ ਝਣਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੋਕੋ ਆਪਣਾ ਦਲੇਰ ਦਿਲ ਉੱਚਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੀਰਾ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਤੂਫ਼ਾਨ ਵੀ ਸੁਰੇਲੀ ਧੁਨ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਛੋਟੇ ਬਿੱਲੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ।