ਗੀਗੀ ਬੱਕਰੀ ਦੀ ਤਿਰਛੀ ਸਿੰਗ

ਗੀਗੀ ਆਪਣੀ ਤਿਰਛੀ ਸਿੰਗ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹੀ ਸਿੰਗ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਖੁਜਲੀ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਸਮਝਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵੱਖਰਾਪਣ ਵੀ ਇੱਕ ਤੋਹਫ਼ਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਗੀਗੀ ਬੱਕਰੀ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸਿੰਗਾਂ ਇਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ—ਇੱਕ ਸਿੱਧੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਿਰਛੀ। ਇਸ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਾਰੇ ਘਬਰਾਈ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੋਚਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹੋਰ ਬੱਕਰੀਆਂ ਉਸ 'ਤੇ ਹੱਸਣਗੀਆਂ। ਪਰ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਦੋਸਤ ਟੂਟੂ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਦੀ ਖੁਜਲੀ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਗੀਗੀ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਵੱਕਰੀ ਸਿੰਗ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਪਿੱਠ-ਖੁਜਾਉ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਹਿੰਮਤ ਕਰਕੇ ਮਦਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਵੇਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਮੀ ਸਮਝਦੀ ਸੀ, ਉਹੀ ਉਸ ਦੀ ਖਾਸ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਇਹ ਪਿਆਰੀ ਕਹਾਣੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਵੱਖਰੇਪਣ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਭਲਾਈ ਲੱਭਣਾ ਕਿੰਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ।

ਗੀਗੀ ਬੱਕਰੀ ਕੋਲ ਦੋ ਨਿੱਕੀਆਂ ਸਿੰਗਾਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਸੀ। ਦੂਜੀ ਨਿੱਕੀ ਕੁੰਡੀ ਵਾਂਗ ਝੁਕਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਨਾ ਟੁੱਟੀ ਸੀ, ਨਾ ਗਲਤ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਿਰਛੀ ਸੀ।

ਹਰ ਸਵੇਰ ਗੀਗੀ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਝਾਕਦੀ। ਉਹ ਆਹ ਭਰ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਮੇਰੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਸਿੰਗਾਂ ਇਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?' ਪਾਣੀ ਦੋਲੇਆ, ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵੀ ਦੋਲ ਗਈਆਂ।

ਚਮਕਦੀ ਧੂਪ ਵਾਲੀ ਟੇਕ 'ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤ ਕੂਦਦੇ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਸਨ। ਗੀਗੀ ਵੀ ਗਈ ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਓਹਲੇ ਰੱਖਿਆ। 'ਕੀ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਨਿਹਾਰਣਗੇ?' ਉਹ ਸੋਚਦੀ। 'ਕੀ ਉਹ ਮੇਰੀ ਵੱਕਰੀ ਸਿੰਗ 'ਤੇ ਹੱਸਣਗੇ?'

ਹਲਕੀ ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰੇ, ਬੱਕਰੀਆਂ ਨਰਮ ਹਰੇ ਘਾਹ ਵਿਚ ਦੌੜੀਆਂ। ਰੁਈ ਵਰਗੇ ਬੱਦਲ ਤਰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਹਾਸਿਆਂ ਦੀ ਖਿੜਖਿੜ ਹਵਾ ਵਿਚ ਖਿਲਦੀ ਸੀ।

ਅਚਾਨਕ ਟੂਟੂ ਬੱਕਰਾ ਇੱਕ ਨੀਵੇਂ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠ ਰੁਕ ਗਿਆ। 'ਓਹ! ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਵੱਡੀ ਖੁਜਲੀ ਕਰਦੀ ਹੈ!' ਉਹ ਖੱਬੇ ਸੱਜੇ ਮੁੜਿਆ। ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਛਾਲ ਵੀ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੱਕ ਨਾ ਲੱਗੀ।

ਦੋਸਤ ਮਦਦ ਲਈ ਦੌੜੇ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਖੁਰਾ ਘੁਮਾਇਆ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਨੱਕ ਨਾਲ ਧੱਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਡੰਡੀ ਨਾਲ ਚੁਭਿਆ। ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ। ਖੁਜਲੀ ਟਿਕੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਟੂਟੂ ਕੀੜੇ ਵਾਂਗ ਕੁਲਮਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।

ਗੀਗੀ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਦੇਖਦੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਨੇ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਵੱਕਰੀ ਸਿੰਗ ਤਾਂ ਨਿੱਕੀ ਪਿੱਠ-ਖੁਜਾਉ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕੇ!

ਉਹ ਹਿੰਮਤ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। 'ਮੈਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂ?' ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੇ ਕਿਹਾ। ਗੀਗੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਕਰੀ ਸਿੰਗ ਠੀਕ ਥਾਂ ਲਾਈ ਅਤੇ ਰਗੜ ਰਗੜ ਰਗੜ—ਜਿਥੇ ਖੁਜਲੀ ਸੀ, ਓਥੇ ਹੀ ਖੁਜਲਾਇਆ।

'ਹਾਹ, ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ!' ਟੂਟੂ ਨੇ ਰਾਹਤ ਭਰੀ ਸਾਹ ਕੱਢੀ। ਹੋਰ ਬੱਕਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕੀ। 'ਗੀਗੀ, ਤੇਰੀ ਸਿੰਗ ਤਾਂ ਕਮਾਲ ਦੀ ਹੈ!' ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਚਮਕੀਆਂ।

ਗੀਗੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਮਾਣ ਉਭਰਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਸਿੰਗ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ, ਲਾਭਦਾਇਕ ਸੀ! ਜਲਦੀ ਹੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਕਤਾਰ ਬਣ ਗਈ। ਹਰ ਦੋਸਤ ਨੇ ਨਰਮ ਖੁਜਲਾਈ ਲਈ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਚੱਲਿਆ ਗਿਆ।

ਹੋਰ ਬੱਕਰੀਆਂ ਟਕ ਟਕ ਕਰਦੀਆਂ ਆ ਗੀਆਂ। 'ਮੇਰਾ ਕੰਨ ਚੁਭਕਦਾ!' 'ਮੇਰਾ ਮੋਠਾ ਵੀ!' ਗੀਗੀ ਹੱਸਦੀ ਰਹੀ ਤੇ ਇਕ ਇਕ ਕਰਕੇ ਸਭ ਦੀ ਖੁਜਲੀ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆ ਗਏ।

ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਗੀਗੀ ਮਹਾਨ ਖੁਜਾਉ ਬੱਕਰੀ' ਕਿਹਾ। ਗੀਗੀ ਨੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਝਾਕਿਆ। ਉੱਥੋਂ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੀ ਬੱਕਰੀ ਬਹੁਤ ਮਾਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।

ਇੱਕ ਸਿੰਗ ਸਿੱਧੀ, ਇੱਕ ਸਿੰਗ ਵੱਕਰੀ, ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ। ਹੁਣ ਗੀਗੀ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਵੱਖਰਾ ਹੋਣਾ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਸ, ਸਹਾਇਕ ਅਤੇ ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।