ਪੀਆ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਫਿਸਲਣ
ਦਾਦੀ ਦੀ ਛੋਟੇ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਪੀਆ ਫਿਸਲੂ ਬਰਫ਼ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਸਲਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਜੁਟਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪੀਆ ਹੋਰ ਪੇਂਗੁਇਨਾਂ ਨੂੰ ਬਰਫ਼ ਉੱਤੇ ਖੇਡਦੇ ਦੇਖਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਡਰ ਹੈ। ਦਾਦੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਉਹ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਕਦਮ ਚੁੱਕਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪੀਆ ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਠ ਕੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਫਿਸਲਣਾ ਸਿੱਖਦੀ ਹੈ।
ਪੀਆ ਨੇ ਹੋਰ ਪੇਂਗੁਇਨਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕੀਦੀ ਬਰਫ਼ 'ਤੇ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮੇ ਤੇ ਖਿੜ ਖਿੜ ਹੱਸੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਬਰਫ਼ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਪਰ ਪੀਆ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਖੁਲੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕਿਨਾਰੇ ਤੱਕ ਗਈ। ਬਰਫ਼ ਬਿਲਕੁਲ ਸਮਤਲ, ਚਮਕੀਲੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਫਿਸਲੂ ਸੀ। ਪੀਆ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਗੁਲਗੁਲਾਹਟ ਹੋਈ। 'ਜੇ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਪਵਾ ਤਾਂ?' ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੁਲਾਬੀ ਮਫ਼ਲਰ ਨੂੰ ਚਿੱਟ ਕਰਕੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ।
ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਪਿਪ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜਫੜਾਉਂਦਾ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਗਿਆ। 'ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਫਿਸਲ, ਪੀਆ! ਇਹ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਹੈ!' ਉਹ ਚੀਕਿਆ। ਪੀਆ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। 'ਸ਼ਾਇਦ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ,' ਉਸ ਨੇ ਧੀਮੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਹਜੇ ਵੀ ਬਰਫ਼ 'ਚ ਅਟਕੇ ਰਹੇ।
ਬਰਫ਼ ਦੇ ਫੁਲਕਿਆਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਤਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਨਿੱਘਾ ਫੁਲਕਾ ਪੀਆ ਦੀ ਚੋਚ ਨੂੰ ਗੁਦਗੁਦਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਲਿਆ, 'ਕਾਸ਼ ਮੈਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਸਕਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।' ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਰਫ਼ ਅਜੇ ਵੀ ਕਾਂਚ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦਾਦੀ ਆਪਣਾ ਬੈਗਨੀ ਸ਼ਾਲ ਪਾ ਕੇ ਲਰਦੋਂ ਲਰਦੋਂ ਆਈ। 'ਵੱਡੀ ਫਿਸਲਬਾਜ਼ੀ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ,' ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। 'ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਨਿੰਨਾ ਕਦਮ ਲੈ।' ਪੀਆ ਨੇ ਪਲਕ ਝਪਕਾਈ। 'ਇੱਕ ਕਦਮ?' 'ਹਾਂ,' ਦਾਦੀ ਮੁਸਕਾਈ, 'ਨੰਨੇ ਕਦਮ ਹੀ ਪੇਂਗੁਇਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।'
ਪੀਆ ਨੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਬਰਫ਼ ਨੂੰ ਟੱਪ ਕੀਤਾ—ਟਕ! ਉਹ ਚੀਕੀ, 'ਠੰਡੀ!' ਅਤੇ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਈ। ਦਾਦੀ ਹੱਸੀਆਂ, 'ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਬੇਟੀ। ਬਰਫ਼ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਹੌਲੀ ਟੱਪ ਦੇ।'
ਪੀਆ ਨੇ ਇਕ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਤੱਕ ਗਿਣਿਆ, ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਬਰਫ਼ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਏ। ਉਹ ਸਥਿਰ ਖੜੀ ਰਹੀ, ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਡੋਲ੍ਹੀ। 'ਮੈਂ ਖੜੀ ਹਾਂ!' ਉਸ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ। 'ਹਾਂ, ਤੂੰ ਖੜੀ ਹੈਂ,' ਦਾਦੀ ਨੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।
ਨਿੰਨਾ ਕਦਮ—ਫਿਸਲ! ਪੀਆ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਹਿਲਾਈਆਂ। ਉਹ ਡਿੱਗੀ ਨਹੀਂ। ਕਦਮ, ਫਿਸਲ, ਕਦਮ। ਹਰ ਵਾਰੀ ਹੋਰ ਆਸਾਨ ਲੱਗੀ। 'ਮੈਂ ਸਿੱਖ ਰਹੀ ਹਾਂ!' ਉਹ ਹੱਸ ਪਈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਗੁਲਾਬੀ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਪੀਆ ਟਰਟਰ ਕਰਦੀ ਸਰੋਵਰ ਪਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। 'ਮੈਂ ਬਰਫ਼ 'ਤੇ ਤੁਰ ਰਹੀ ਹਾਂ!' ਉਹ ਚੀਕੀ। ਪਿਪ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨੀਲੀ ਟੋਪੀ ਹਿਲਾਈ ਤੇ ਬੁਲਾਇਆ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਪੀਆ!' ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਧਰੁਬੀ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਗਰਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੀਆ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਡਗ ਭਰਿਆ। ਸਸ਼—ਧਪ! ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੁਲਫੁਲੀ ਟੌੰਨੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਬਰਫ਼ ਦੇ ਚਿਣਕ ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ 'ਤੇ ਝੱਲ ਗਏ। ਦਾਦੀ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਈ, 'ਤੂੰ ਠੀਕ ਹੈਂ ਨਾ, ਬੇਟੀ?'
ਪੀਆ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਹਿਲਾਈਆਂ। 'ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹਾਂ,' ਉਹ ਖਿੜ ਖਿੜ ਹੱਸਦੀ ਕਹਿੰਦੀ। 'ਡਿੱਗਣ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਲੱਗਾ!' ਦਾਦੀ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, 'ਹਰ ਪੇਂਗੁਇਨ ਕਦੇ ਨਾ ਕਦੇ ਫਿਸਲਦਾ ਹੈ। ਮੁੜ ਖੜ੍ਹਣਾ ਸਿੱਖਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।'
ਪੀਆ ਹੋਰ ਸਿੱਧੀ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਸਲ, ਖਿਸਕ, ਟਰਟਰ, ਸਰਕ! ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਹ ਖੁਦ ਹੀ ਸਰਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਿਪ ਜਿੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਨਹੀਂ, ਹੋਰਨਾਂ ਜਿੰਨੀ ਘੁੰਮਣੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਰਹੀ ਸੀ—ਤੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ।
ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਗੁਲਾਬੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੇ ਬਰਫ਼ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਰੰਗ ਦਿੱਤਾ। 'ਅੱਜ ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਫਿਸਲ ਕੇ ਡਿੱਗੀ ਸੀ,' ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਿਆਂ ਪੀਆ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਦਾਦੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੱਬਿਆ। 'ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹਰ ਵਾਰ ਮੁੜ ਉੱਠੀ ਵੀ ਸੀ।'
ਪੀਆ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਚਮਕ ਉਠੀ। 'ਮੈਂ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਕਿ ਹਿੰਮਤ ਇੱਕ ਨਿੰਨਾ ਕਦਮ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।' ਕੱਲ੍ਹ ਉਹ ਫਿਰ ਕਦਮ ਚੁੱਕੇਗੀ, ਫਿਸਲੇਗੀ, ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਫਿਸਲਣ ਵਿਚ ਮਦਦ ਕਰੇਗੀ।