ਮਾਇਲੋ ਅਤੇ ਫੁਸਫੁਸਾਉਂਦਾ ਦਰੱਖਤ

ਮਾਇਲੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਆਲੂ ਫੁਸਫੁਸਾਉਂਦਾ ਦਰੱਖਤ ਉਸਨੂੰ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ, ਸਮਾਂ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਉਦਾਸ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦਾ ਸਾਥ ਨਿਭਾਉਣਾ ਸਿਖਾਂਦਾ ਹੈ।

ਧੁੱਪਦਾਰ ਵਿਲੋਬ੍ਰੁਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮਾਇਲੋ ਇੱਕ ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਕ ਖਾਸ ਤਾਕਤ ਹੈ—ਉਹ ਦੂਸਰਿਆਂ ਦੇ ਮੂਡ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਇੱਕ ਵੱਡੇ, ਚਾਂਦੀ-ਰੰਗੀ ਛਾਲ ਵਾਲੇ ਫੁਸਫੁਸਾਉਂਦੇ ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੱਚਮੁਚ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਨਰਮ ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ ਮਾਇਲੋ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਉਦਾਸ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ, ਸ਼ਾਂਤ ਸਾਥ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰ ਐਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਕੱਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਦਇਆ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਧੁੱਪਦਾਰ ਵਿਲੋਬ੍ਰੁਕ ਵਿੱਚ ਮਾਇਲੋ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਭੂਰੇ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਘੁੰਗਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ। ਉਸਦੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਖਜ਼ਾਨੇ ਝਨਕਦੇ ਸਨ—ਬਟਨ, ਧਾਗਾ, ਪੰਖ ਅਤੇ ਦਿਲ ਆਕਾਰ ਦਾ ਪੱਥਰ।

ਮਾਇਲੋ ਕੋਲ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਤਾਕਤ ਸੀ: ਉਹ ਦੂਸਰਿਆਂ ਦੇ ਮੂਡ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਦਾਸ ਟਾਹੁੰਕਾ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਗੁਦਗੁਦਾਉਂਦਾ; ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਸੀ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਊਂਗਲਾਂ ਹਿਲਾਂਉਂਦੀ। ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਚਮਕੀਲੇ ਤਿਤਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਉਡਦੀਆਂ ਸਨ।

ਇੱਕ ਦੁਪਹਿਰ ਮਾਇਲੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਿਆ ਤੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਚਾਂਦੀ-ਰੰਗੀ ਛਾਲ ਵਾਲਾ ਦਰੱਖਤ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਾਰ ਤੋਂ ਵੀ ਚੌੜਾ ਸੀ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਉਸ ਦੇ ਤਣੇ 'ਤੇ ਨੱਚ ਰਹੀ ਸੀ, ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਤੇ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਦਰਸਾਉਂਦੀ।

ਉਸਨੇ ਛਾਲ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਇੱਕ ਨਰਮ ਸੁਰ ਫੁਸਲਾਇਆ, 'ਸਤ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ, ਮਾਇਲੋ। ਜੋ ਤੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।' ਮਾਇਲੋ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, 'ਤੂੰ ਬੋਲ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?' ਦਰੱਖਤ ਨੇ ਧੀਮੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਕੇਵਲ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਸੱਚਮੁਚ ਸੁਣਦੇ ਹਨ।'

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਾਇਲੋ ਹਰ ਦਿਨ ਫੁਸਫੁਸਾਉਂਦੇ ਦਰੱਖਤ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਤੇ ਸਵਾਲ ਸਾਂਝੇ ਕਰਦਾ, ਜਦਕਿ ਹਵਾ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਰੀਆਂ ਪੱਤਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਗੀਤ ਗਾਂਦੀ।

ਦਰੱਖਤ ਕਦੇ ਕਦੇ ਹੀ ਬੋਲਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਹਰ ਫੁਸਲਾਹਟ ਹਲਕੀ ਹਵਾ ਦੀ ਗਰਮ ਜੱਫੀ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਮਾਇਲੋ ਉਸਦੀ ਨਰਮ ਸਿਆਣਪ ਇਕੱਠੀ ਕਰਦਾ ਤੇ ਹਰ ਸ਼ਬਦ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਾਂਭ ਲੈਂਦਾ।

ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਮਾਇਲੋ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰ ਐਮਾ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੁੱਤੀ ਦੀ ਡੋਰੀ ਘੁਮਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਨੇੜੇ ਹੰਸੀ ਸੀ, ਪਰ ਮਾਇਲੋ ਨੇ ਉਸਦੇ ਆਲੇ ਦੂਆਲੇ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਬੱਦਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ।

ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਦਰੱਖਤ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਉਦਾਸ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਮਦਦ ਕਰਾਂ?' ਦਰੱਖਤ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਸਿਰਫ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਦਿਲ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਸਿਰਫ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ, ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਦੇ।'

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਮਾਇਲੋ ਚੁਪਚਾਪ ਐਮਾ ਕੋਲ ਬਹਿ ਗਿਆ। ਕੋਈ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਾਂਤ ਸਾਥ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਫੁਸਲਾਇਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਤੂੰ ਆਇਆ।' ਮਾਇਲੋ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚਮਕੀ।

ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਾਇਲੋ ਹਰ ਇਕੱਲੇ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਚਿਤਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਹੱਥ ਫੜਦਾ। ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ 'ਹਲਕਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ' ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਧੁੱਪ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈਆਂ।

ਮਾਇਲੋ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ। ਫੁਸਫੁਸਾਉਂਦੇ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਦਇਆ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸਰਸਰਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਨਰਮ ਰਾਜ ਉਸਦੇ ਹਰ ਦਿਆਲੂ ਕਦਮ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।

ਉਹ ਰਾਤ ਮਾਇਲੋ ਨੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਧੀਮੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, 'ਧੰਨਵਾਦ, ਫੁਸਫੁਸਾਉਂਦੇ ਦਰੱਖਤ।' ਦੂਰ ਪੱਤੇ ਸਰਸਰਾਏ, 'ਧੰਨਵਾਦ, ਮਾਇਲੋ, ਸੁਣਨ ਲਈ।'

ਅੰਤ। ਮਿੱਠੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਨੀਂਦ ਲੈ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਹੈਂ ਇਸ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਹੋਰ ਗਰਮਜੋਸ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।