ਮਿਮੀ ਮੋਲ ਅਤੇ ਸੂਰਜਮੁਖੀ ਦਾ ਰਾਜ

ਜ਼ਮੀਨ ਹੇਠ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਮਿਮੀ ਮੋਲ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਖੋਦਦੀ ਹੈ, ਧੁੱਪ, ਨੀਲਾ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਇੱਕ ਖਿੜਿਆ ਸੂਰਜਮੁਖੀ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮਝਦੀ ਹੈ ਕਿ ਬਹਾਦਰ ਸਵਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਖੋਜਾਂ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਸਿੱਖਿਆਤਮਕ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਕਹਾਣੀ ਮਿਮੀ ਮੋਲ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸੁਖਦਾਈ ਸੁਰੰਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰਲੀ ਦੁਨੀਆ ਬਾਰੇ ਸੁਣਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸ ਦੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਉੱਪਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਧੁੱਪ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੀਲਾ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੂਰਜਮੁਖੀ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਕਹਾਣੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਖੋਜ ਅਤੇ ਜਿਗਿਆਸਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਣੂ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਜ਼ਮੀਨ ਹੇਠ ਇਕ ਸੁਖਦਾਈ ਸੁਰੰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਮੀ ਮੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਕਾਈ ਦੇ ਨਰਮ ਤਕਿਏ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਰੈਕਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕੀਲੇ ਕੰਕੜੇ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।

ਉਸ ਦੀ ਛੱਤ ਤੋਂ ਜੜਾਂ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਫਿਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲਟਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਬਿੱਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਲੱਗਦੀ ਸੀ, ਖੁਦਾਈ ਵਾਲੇ ਥੱਕਾਵਟ ਭਰੇ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਿਮੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਸੀ।

ਕਦੇ-ਕਦੇ ਦੋਸਤ ਆਉਂਦੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਐਸੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਜੋ ਮਿਮੀ ਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖੀਆਂ। 'ਅੱਜ ਆਕਾਸ਼ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨੀਲਾ ਹੈ!' ਪੰਛੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਰ ਹਿਲਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ।

ਬਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੂਰਜ ਗਰਮ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਬਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।' ਸਕੁਇਰਲ ਹੱਸਿਆ, 'ਫੁੱਲ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ੀ ਪਟਾਕਿਆਂ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਫੁੱਟ ਰਹੇ ਹਨ!' ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ।

ਮਿਮੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਸਵੀਰਾਂ ਬਣਾਉਂਦੀ। ਉਸ ਨੇ ਨੀਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਗਰਮ ਧੁੱਪ ਦੇ ਬਹੁਤ ਕਹਾਣੇ ਸੁਣੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਦੇ ਮਿੱਟੀ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਨਹੀਂ ਝਾਤੀਆਂ।

ਉਸ ਰਾਤ ਮਿਮੀ ਨੇ ਹੌਲੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਕਾਸ਼ ਮੈਂ ਵੀ ਧੁੱਪ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਵੇਖ ਸਕਾਂ।' ਕਾਈ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਦੀ ਵਾਂਗ ਝੂਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਆਸ ਭਰੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੋ ਗਈ।

ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ, ਸੁਰੰਗ ਖੋਦਦੇ ਹੋਏ, ਮਿਮੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਚਿਕਣਾ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਿਲਿਆ—ਇਹ ਤਾਂ ਜੜ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸੀ! ਜਿਗਿਆਸਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੰਜਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁਦਗੁਦਾਇਆ।

'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ?' ਉਸ ਨੇ ਡੰਠਲ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਮਿਮੀ ਨੇ ਡੰਠਲ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਭੁਰਭੁਰੀ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਖੋਦਦੀ ਉੱਪਰ, ਹੋਰ ਉੱਪਰ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਛੁਪਿਆ ਚੋਟੀਲਾ ਭੇਤ ਖੋਲ ਸਕੇ।

ਮਿਮੀ ਦੀ ਛੋਟੀ ਨੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਆਈ। ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼-ਤੇਜ਼ ਪਲਕਾਂ ਝਪਕਣੀਆਂ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀਆਂ—ਉਪਰਲੀ ਦੁਨੀਆ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ!

ਉਸ ਨੇ ਨੀਲਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਗਰਮ ਧੁੱਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਰਮ ਝੱਫੀ ਵਾਂਗ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵੱਡੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।

ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਫੁੱਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੀਲੇ ਪੰਖੂੜੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਗੋਲ ਮੂੰਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਝਲਮਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

'ਇਹ ਤਾਂ ਸੂਰਜਮੁਖੀ ਹੈ!' ਪੰਛੀ ਨੇ ਕੋਲ ਉਤਰਦੇ ਹੋਏ ਸਰਗੁਸ਼ੀ ਕੀਤੀ। ਮਿਮੀ ਦੀਆਂ ਮੂੰਝਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਥਰਥਰਾਂਈਆਂ; ਉਸ ਨੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੁਝ ਖਾਸ ਲੱਭ ਲਿਆ ਸੀ।

'ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਧੁੱਪ,' ਮਿਮੀ ਨੇ ਡੀਂਘੀ ਸਾਹ ਖਿੱਚ ਕੇ ਕਿਹਾ। 'ਅਤੇ ਇਹ ਚਮਕੀਲਾ ਰੰਗ ਪੀਲਾ ਹੈ।' ਉਸ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਨਰਮ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ।

ਮਿਮੀ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਮਕੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਲਈ ਬਣਿਆ ਲੁਕਿਆ ਖਜ਼ਾਨਾ ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।

ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਦੋਸਤ ਉਪਰਲੀ ਦੁਨੀਆ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਿਮੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਹੈ ਕਿ ਬਹਾਦਰ ਸਵਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁਹਣੇ ਜਵਾਬ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।