ਜ਼ਾਰਾ, ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਛੀਂਕ ਮਾਰਦੇ ਚੰਦ ਦੀ ਟੀਮਵਰਕ ਭਰੀ ਰਾਤ

ਜ਼ਾਰਾ, ਰਵੀ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਇੱਕ ਤਾਰਿਆਂ ਭਰੀ ਰਾਤ ਚੰਦ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਛੀਂਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਚਮਕਦੇ ਤਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਭ ਲੋਕ ਮਿਲ ਕੇ ਚੰਦ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸਹਿਯੋਗ, ਦਇਆ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਅਦਤਾਂ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਚਮਕਦਾਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਪਣੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਜ਼ਾਰਾ ਇੱਕ ਰਾਤ ਸਲੀਪ-ਓਵਰ ਦੌਰਾਨ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਰਵੀ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਤੱਕ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਅਚਾਨਕ ਚੰਦ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਛੀਂਕ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਛੀਂਕ ਨਾਲ ਤਾਰੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਤਿੰਨੇ ਦੋਸਤ ਪਿੰਡ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਸ਼ਰਾਰਤੀ, ਗੁਦਗੁਦੀ ਕਰਦੇ ਤਾਰੇ ਵਾਪਸ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਕਹਾਣੀ ਟੀਮਵਰਕ, ਮਦਦਗਾਰੀ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਜ਼ਾਰਾ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸਥਿਤ ਸੁਹਣੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਭੂਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਛੋਟੇ ਘੁੰਗਰਾਲੇ ਵਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਸਪ੍ਰਿੰਗਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਪਰ ਝਲਕਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਕਿ ਲਗਭਗ ਹਰ ਵੇਲੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ!

ਇੱਕ ਤਾਰਿਆਂ ਭਰੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜ਼ਾਰਾ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਰਵੀ ਤੇ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਲੀਪ-ਓਵਰ ਲਈ ਸੱਦਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕੁਕੀਜ਼ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਨਰਮ ਕੰਬਲਾਂ 'ਤੇ ਲੰਬੇ ਪੈ ਕੇ ਖਿੜਖਿੜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਤਰੰਗਦਾਰ ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗੋਲ ਚੰਦ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹਨ।

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਰਵੀ ਇੱਕ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਜੋਕ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ ਤੋਂ ਜ਼ੋਰ ਦਾ 'ਅੱਛੂ!' ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਛੀਂਕ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਹਿੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਉੱਲੂ ਆਪਣੀ ਟਾਹਣੀ ਤੋਂ ਝਟਕਾ ਖਾ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ!

'ਕੀ ਚੰਦ ਨੇ ਹੁਣੇ ਹੀ ਛੀਂਕ ਮਾਰੀ?' ਜ਼ਾਰਾ ਨੇ ਪਲੇਟਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। 'ਹਾਂ,' ਰਵੀ ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਅੰਤਰਿਖ਼ ਰੁਮਾਲ ਭੁੱਲ ਗਿਆ!'

ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਰੇ ਸਿੱਕੇ ਵਾਂਗ ਬੂੰਦਾਂ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗਦੇ, ਨਰਮ ਘਾਹ 'ਤੇ ਹੌਲੇ ਨਾਲ ਉਤਰ ਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਗੁਦਗੁਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।

'ਹਾਏ ਨਹੀਂ, ਚੰਦ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਛੀਂਕ ਕੇ ਬਾਹਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ!' ਮਾਇਆ ਹੱਸਦੀ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਤਾਰਾ ਉਸਦੀ ਨੱਕ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ। 'ਅਸੀਂ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਚੰਦ ਸਵਿਸ ਚੀਜ਼ ਵਾਂਗ ਲੱਗੂ,' ਜ਼ਾਰਾ ਹੀਰੋ ਵਾਂਗ ਪੋਜ਼ ਬਣਾਉਂਦੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਬੱਚੇ ਖੇਡੀਲੇ ਤਾਰੇ ਫੜਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਹਿਲਦੇ, ਕਈ 'ਜ਼ਿੰਗ' ਕਰਦੇ, ਸਾਰੇ ਗੁਦਗੁਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਵੀ ਇੰਨਾ ਹੱਸਦਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਟੋਕਰੀ ਲਗਭਗ ਉਲਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪੌਪਕੌਰਨ ਵਾਂਗ ਉਛਾਲਦੀ ਹੋਈ।

'ਸਾਨੂੰ ਹੋਰ ਮਦਦ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ!' ਜ਼ਾਰਾ ਚੀਕਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਿੰਡ 'ਚ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਚੀਕਦੇ ਹਨ, 'ਚੰਦ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਲੋੜ ਹੈ! ਤਾਰੇ ਫੜੋ!' ਸੁੱਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੁਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਖਿੜ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਬਾਹਰ ਨੇ, ਨੱਕਾਂ, ਟੋਪੀਆਂ ਤੇ ਦਾਡ੍ਹੀਆਂ 'ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤਾਰੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਮਿਸਟਰ ਪਟੇਲ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦਾਦੀ ਲੀਲਾ ਦੇ ਵਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ।

ਜ਼ਾਰਾ ਦੇ ਪਾਪਾ ਹੱਸਦੇ, 'ਇਹ ਤਾਰੇ ਕਿੰਨੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਨੇ!' ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਥੋੜੀ ਨੂੰ ਗੁਦਗੁਦੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਾਰਾ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਦਾਦੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਦ ਸਾਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਵਾਂਗੇ!'

ਸਿੜ੍ਹੀਆਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਛੱਤਾਂ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਨਰਮ ਹੱਥ ਹਰ ਤਾਰੇ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਪਿੰਡ ਸਾਂਝੀ ਮਿਹਨਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀਆਂ ਸਰਗੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਆਖਰੀ ਤਾਰਾ ਵੀ ਸੁਹਜੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ ਤੇਜ਼ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਖਿੜ ਖਿੜ ਹੱਸਦਾ, 'ਉੱਪਸ! ਅਗਲੀ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕੂਹਣੀ ਵਿੱਚ ਛੀਂਕਾਂਗਾ।' 'ਧੰਨਵਾਦ, ਦੋਸਤੋ!'

ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਵੀ ਜ਼ਾਰਾ ਚੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਉਹ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਛੀਂਕ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਉਠਦੀ ਹੈ। ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੀ ਮਦਦ ਨੇ ਉਸ ਅਚੰਭੇ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ।