चंद्राने शिंकलेला दिवस

झारा, रवी आणि माया एका खेळकर रात्री चंद्राच्या शिंकेमुळे खाली पडलेले तारे पुन्हा आकाशात लावण्यासाठी गावकऱ्यांसोबत मिळून मदत करतात.

झारा उजळ नदीकाठी लाकडी घरात राहते. एका तारांकित रात्री ती रवी आणि मायासोबत आकाशाकडे पाहत असताना चंद्र मोठ्याने शिंकतो, आणि चमचमते तारे गवतावर पावसासारखे पडतात. मग ही तिघे मित्र खोडकर तारे पकडू लागतात, पण काम मोठे असल्याने ते गावभर मदतीसाठी हाक मारतात. लवकरच सगळे गावकरी बाहेर येतात, हसत-खेळत तारे गोळा करतात आणि शिड्यांवर चढून प्रत्येक तारा पुन्हा त्याच्या जागी ठेवतात. शेवटी चंद्र पुन्हा तेजस्वी चमकू लागतो, आणि सगळ्यांच्या एकजुटीने ती रात्र आनंदी आठवण बनते.

झारा उजळ नदीकाठी एका छोटेसे लाकडी घरात राहते. तिच्या तपकिरी डोळ्यांत चमक असते, आणि जेव्हा ती खूश होते तेव्हा तिचे छोटे कुरळे केस झऱ्यासारखे वर उडतात.

एका तारांकित रात्री झाराने रवी आणि मायाला झोपायला बोलावले. खूप कुकीज खाल्ल्यानंतर ते मऊ चादरीवर पडून हसत हसत लखलखत्या आकाशाकडे आणि मोठ्या गोल चंद्राकडे पाहू लागले.

रवी विनोदी जोक सांगू लागतो आणि अचानक चंद्राकडून मोठ्ठं 'आच्चूं!' येते. त्या शिंकण्याने आकाश हलते आणि झोपलेले घुबड फांदीवरून घसरून खाली पडते!

'चंद्राने आत्ताच शिंकले का?' झारा आश्चर्याने मोठे डोळे करत विचारते. 'होय,' रवी हसतो, 'आणि त्याने आपला अवकाशी रुमाल विसरला!'

चमचमते तारे झगमग पावसासारखे खाली पडतात, गवतावर हलकेच टेकतात आणि मुलांच्या बोटांना गुदगुल्या करतात.

'अरे देवा, चंद्राने सगळे तारेच शिंकून टाकले!' माया हसते, तिच्या नाकावर एक तारा चमकतो. 'आपण मदत केली पाहिजे, नाहीतर चंद्र भोक पडलेल्या चीजसारखा दिसेल,' झारा नायकासारखी उभी राहून म्हणते.

मुले खोडकर तारांना पकडतात. काही हलतात, काही झपकन उडतात, सगळे गुदगुल्या करतात. रवी एवढा हसतो की त्याची टोपली उलटायला लागते आणि तारे पॉपकॉर्नसारखे उडू लागतात.

'आपल्याला आणखी मदत हवी!' झारा ओरडते. ते गावभर धावत, 'चंद्राला आपली गरज आहे! तारे पकडा!' असे हाक मारतात. झोपलेली दारे उघडतात आणि चेहऱ्यांवर हसू फुलते.

लवकरच सगळे बाहेर येतात. हसरे तारे नाकांवर, टोपीवर आणि दाढ्यांवर बसतात. पटेल काका चमचम जाळीत अडकतात; लीलाआजींचे केस परीकथेच्या दिव्यांसारखे चमकतात.

झाराचे बाबा हसत म्हणतात, 'हे तारे फार खट्याळ आहेत!' एक तारा त्यांच्या हनुवटीची गुदगुली करतो. झारा हसत म्हणते, 'आजी म्हणतात की रात्री चंद्र आपल्याला वाट दाखवतो. आज आपण त्याला वाट दाखवतो!'

शिड्या उभ्या राहतात, छतांवर लोक भरतात, आणि कोमल हात प्रत्येक तारा त्याच्या जागी ठेवतात. गाव एकत्र प्रयत्नांच्या मधुर गुंज आणि आनंदी कुजबुजीने भारलेले असते.

शेवटचा तारा बसताच चंद्र तेजस्वी चमकतो आणि थोडा गुलाबी होतो. 'अरे! पुढच्या वेळी मी कोपरात शिंकतो,' तो खसखसत म्हणतो. 'मित्रांनो, धन्यवाद!'

आता झारा जेव्हा चंद्राकडे पाहते तेव्हा तिला ती मजेशीर शिंक आठवते आणि तिच्या तोंडावर हसू येते. सगळ्यांनी मिळून केलेल्या मदतीने त्या आश्चर्याला चमकदार आठवणीत बदलले.