ਰੰਗਾਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ
ਅਨਾਇਆ ਨੂੰ ਹੋਲੀ ਫਿੱਕੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਦੋਸਤ ਰੋਹਨ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਰਹੱਸਮਈ ਮਹਿਲਾ ਅਤੇ ਰੰਗੋਲੀ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹੋਲੀ ਦਾ ਅਸਲ ਰੰਗ ਪਿਆਰ, ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ।
ਵ੍ਰਿੰਦਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਹੋਲੀ ਦੀ ਰੌਣਕ ਛਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਅਨਾਇਆ ਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਸਤ ਰੋਹਨ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਮੰਦਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਇੱਕ ਦਇਆਲੂ ਰਹੱਸਮਈ ਮਹਿਲਾ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਅਤੇ ਰੰਗੋਲੀ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰੋਂ ਗਰਮੀ ਤੇ ਆਸ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਇੱਕ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰਾ ਸਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਉਸਨੂੰ ਦਿਖਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੋਲੀ ਸਿਰਫ ਰੰਗਾਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਿਆਰ, ਯਾਦਾਂ, ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ।
ਵ੍ਰਿੰਦਾਪੁਰ ਹੋਲੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰਿਵਾਰ ਮਿੱਠਾਈਆਂ ਬਣਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ੀ ਰੰਗ ਖਰੀਦ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਟੱਬ ਗੁਲਾਲ ਨਾਲ ਭਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰ ਕੋਈ ਖਿੜ ਖਿੜ ਹੱਸਦਾ, ਵੱਡੀ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਪਾਰਟੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਫਿਰ ਵੀ ਨਿੱਕੀ ਅਨਾਇਆ ਆਪਣੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਦੂਰੋਂ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਹੋਲੀ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਸਾਲ ਉਸਦੀ ਮੋਨੂੰਹ ਹਲਕੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਰੰਗ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਉਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਸਤ ਰੋਹਨ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਸੁੰਨਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪੜੋਸੀਆਂ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, 'ਅਨਾਇਆ, ਆ ਖੇਡ!' ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਕਿਹਾ, 'ਸ਼ਾਇਦ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ,' ਤੇ ਆਪਣੇ ਘੁੱਟਿਆਂ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਿਆ।
ਮਾਂ ਨੇ ਅਨਾਇਆ ਦੇ ਵਾਲ ਸਹਲਾਏ। 'ਹੋਲੀ ਸਿਰਫ ਰੰਗਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ,' ਉਹ ਕਹਿਰੀ। 'ਇਹ ਪਿਆਰ, ਯਾਦਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਨਵੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਣਗੀਆਂ, ਭਾਵੇਂ ਰੋਹਨ ਦੂਰ ਹੈ।'
ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਅਨਾਇਆ ਬਾਜ਼ਾਰ 'ਚ ਘੁੰਮੀ। ਮੰਦਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਕੇਸਰੀ ਸਾੜੀ ਵਿਚ ਇਕ ਮਹਿਲਾ ਚਮਕੀਲੀ ਰੰਗੋਲੀ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਦਇਆਵਾਨ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਧੁੱਪ ਵਰਗੀ ਲੱਗੀ।
ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਛੋਟੀਏ, ਤੈਨੂੰ ਰੰਗ ਪਸੰਦ ਨੇ?' ਅਨਾਇਆ ਨੇ ਉਦਾਸੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। 'ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਬਿਨਾਂ ਹੋਲੀ ਫਿੱਕੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।' ਮਹਿਲਾ ਹੱਸ ਪਈ, 'ਹੋਲੀ ਹਰ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਲੁਕਾਈ ਬੈਠੀ ਹੈ।'
ਉਸ ਨੇ ਅਨਾਇਆ ਨੂੰ ਰੰਗੋਲੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਗੁੱਟਿਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਗੁਲਾਬੀ, ਹਰਾ ਤੇ ਨੀਲਾ ਰੇਤ ਛਿੜਕਿਆ। ਹਰ ਇਕ ਥਾਪੇ ਨੇ ਅਨਾਇਆ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੋਟੀ ਤਿਉਹਾਰੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਗਰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
'ਗੁਲਾਬੀ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਹਰਾ ਵਾਧਾ, ਪੀਲਾ ਖੁਸ਼ੀ, ਨੀਲਾ ਭਰੋਸਾ,' ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ। 'ਰੰਗ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋਣ।' ਅਨਾਇਆ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਰੋਹਨ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਹੈ।
'ਧੰਨਵਾਦ,' ਅਨਾਇਆ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਮਹਿਲਾ ਓਝਲ ਸੀ। ਸਿਰਫ਼ ਚਮਕਦਾਰ ਰੰਗੋਲੀ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਦਨੀ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਤਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਵੇਰ ਡੋਲ, ਮਿਠਾਈਆਂ ਅਤੇ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਕੋਲੋਂ ਆਈ। ਅਨਾਇਆ ਹਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗੇਟ 'ਤੇ ਹਿੱਕ-ਪਿੱਛ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਚਾਨਕ—ਛਪਾਕ! ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ੀ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਬਾਲਟੀ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਢੱਲ ਗਈ।
ਉਹ ਘੁੰਮ ਕੇ ਦੇਖਦੀ ਹੈ। ਰੋਹਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਪਿਸਤੌਲ ਫੜ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। 'ਸਰਪ੍ਰਾਈਜ਼! ਮੈਂ ਹੋਲੀ ਲਈ ਘਰ ਆ ਗਿਆ!' ਅਨਾਇਆ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕੀ, ਰੰਗ ਉਸਦੇ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ।
'ਇਹ ਤਾਂ ਗੁਪਤ ਯੋਜਨਾ ਸੀ,' ਰੋਹਨ ਹੱਸਿਆ। 'ਮੰਦਰ ਦੀ ਇਕ ਦਇਆਲੂ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਮੰਮੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਲੋੜ ਹੈ।' ਅਨਾਇਆ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਕੌਣ ਸੀ।
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਝਾਤ ਮਾਰੀ। ਰੰਗੋਲੀ ਅਜੇ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਸਹੀ ਸੀ, ਨਾ ਹਵਾ ਨੇ ਹਿਲਾਇਆ, ਨਾ ਪੈਰਾਂ ਨੇ। ਅਨਾਇਆ ਮੁਸਕਰਾਈ; ਉਸਨੂੰ ਯਕੀਨ ਸੀ ਕਿ ਹੋਲੀ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਇਆ ਹੈ।
ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਦੋਸਤ ਭੀੜ ਵਿਚ ਦੌੜੇ, ਰੰਗ ਛਿੜਕੇ, ਮਿਠਾਈਆਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇਸ ਦਿਨ ਨੂੰ ਸਦੀਵਾਂ ਲਈ ਯਾਦਾਂ ਵਿਚ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ। ਹੋਲੀ ਕਦੇ ਇੰਨੀ ਚਮਕੀਲੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ ਸੀ!
ਸਿੱਖਿਆ: ਹੋਲੀ ਦਾ ਅਸਲ ਰੰਗ ਪਿਆਰ ਹੈ। ਇਹ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸਤੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੇ ਅਚੰਭੇ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੰਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।