ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਛੜੀ

ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਛੜੀ ਪੰਜ ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਮੱਛੀ ਫੜਨ ਵਾਲੀ ਬਾਂਸਰੀ, ਜਾਦੂ ਦੀ ਛੜੀ, ਪੁਲ ਅਤੇ ਝੰਡੇ ਦਾ ਸਰੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਰਿਆਸਤ ਬਣਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਧੁੱਪ ਵਾਲੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਰੋਹਣ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚਿਕਣੀ ਛੜੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਛੜੀ ਹੈ। ਅਨਵੀ, ਨੀਲ, ਫਾਰਾਹ ਅਤੇ ਦੇਵ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—ਮੱਛੀ ਫੜਨ ਵਾਲੀ ਬਾਂਸਰੀ, ਜਾਦੂ ਦੀ ਛੜੀ, ਕੀਚੜ ਉੱਤੇ ਪੁਲ ਅਤੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਰਿਆਸਤ ਦਾ ਝੰਡਾ ਸਰੀਆ। ਛਿੱਲੜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੀਂਮ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ ਕਿਲਾ, ਤੇ ਖੇਡ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਅਜਗਰਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ। ਇਹ ਮਿੱਠੀ ਕਹਾਣੀ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਸਧਾਰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਸਫ਼ਰ ਬਣ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਧੁੱਪ ਵਾਲੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਲਾਲ ਗੁਲਮੋਹਰ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਹੇਠਾਂ, ਰੋਹਣ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਛੜੀ ਦੇਖੀ। ਫੜਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚਿਕਣੀ ਸੀ, ਨਾ ਭਾਰੀ ਨਾ ਹਲਕੀ। ਰੋਹਣ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਚਮਕ ਪਏ।

ਉਸ ਨੇ ਛੜੀ ਉਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹੱਸਿਆ। 'ਇਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਛੜੀ ਹੈ!' ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਛੜੀ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਚਮਕਦੀ ਨਿੱਕੀ ਟਾਹਣੀ ਲਗਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਗੁਪਤ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਵੱਲ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਵੇ।

ਅਨਵੀ, ਨੀਲ, ਫਾਰਾਹ ਤੇ ਦੇਵ ਦੌੜ ਕੇ ਆਏ। ਨੀਲ ਨੇ ਭੌਂਹਾ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਲੱਕੜ ਹੈ।' ਰੋਹਣ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲਾ, 'ਸਿਰਫ਼ ਜਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਕਲਪਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ!' ਦੋਸਤ ਝੁਕ ਕੇ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀ ਹੌਵੇਗਾ।

ਰੋਹਣ ਨੇ ਛੜੀ ਨੂੰ ਵਰਖਾ ਵਾਲੇ ਛਿੱਲੜੇ ਉੱਤੇ ਲਟਕਾਇਆ। 'ਹੁਣ ਇਹ ਮੇਰੀ ਮੱਛੀ ਫੜਨ ਵਾਲੀ ਬਾਂਸਰੀ ਹੈ,' ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ। ਹੋਰ ਬੱਚੇ ਗੁੱਟਣੇ ਟਿਕਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਪਾਣੀ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਡੂੰਘਾ ਨੀਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ ਜੋ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਫਾਰਾਹ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੱਛੀ ਫੜੀ, ਦੇਵ ਨੇ ਗਾਉਂਦੀ ਮੱਛੀ ਫਸਾਈ, ਅਨਵੀ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਮੱਛੀ ਮਿਲੀ ਤੇ ਨੀਲ ਨੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਮੱਛੀ ਦੀ ਸ਼ੇਖੀ ਮਾਰੀ। ਛਿੱਲੜਾ ਛੱਲਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਖਿੜ-ਖਿੜ ਹੱਸ ਪਏ।

ਫਿਰ, ਰੋਹਣ ਨੇ ਛੜੀ ਨੂੰ ਜਾਦੂ ਦੀ ਛੜੀ ਵਾਂਗ ਘੁਮਾਇਆ। 'ਪੱਤਾ, ਤੂੰ ਤਿਤਲੀ ਬਣ ਜਾ!' ਉਹ ਚੀਖਿਆ। ਪੱਤਾ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਿਹਾ ਪਰ ਇੱਕ ਸੱਚੀ ਤਿਤਲੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਡਦੀ ਆਈ ਤੇ ਚਟਕਦੇ ਗੁਲਾਬੀ ਫੁੱਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।

ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਸਾਹ ਭਰਿਆ। 'ਸ਼ਾਇਦ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ,' ਅਨਵੀ ਨੇ ਹੌਲੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਤਿਤਲੀ ਨੂੰ ਉੱਡ ਕੇ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਕਿ ਛੜੀ ਨੇ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਹੈ।

ਉਹ ਇੱਕ ਕੀਚੜੀਲੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਆ ਗਏ। ਰੋਹਣ ਨੇ ਛੜੀ ਪਾ ਕੇ ਇੱਕ ਪੁਲ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। 'ਇਹ ਪੁਲ ਸਾਡਾ ਸੰਤੁਲਨ ਵੇਖੇਗਾ,' ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹੇਾ। ਬੱਚੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਟਪ-ਟਪ ਕੇ ਪਾਰ ਲੰਘੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ।

ਦੇਵ ਡਗਮਗਾਇਆ, ਫਾਰਾਹ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਭੁੱਖੇ ਮਗਰਮੱਛ ਸੋਚ ਲਏ, ਤੇ ਨੀਲ ਫਿਸਲਿਆ ਪਰ ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸ ਪਿਆ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਇੰਨੇ ਹੱਸੇ ਕਿ ਕਰੀਬ ਕੀਚੜ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਹੀ ਪਏ।

ਅਨਵੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟੀ, ਵਕਰੀ ਟਾਹਣੀ ਮਿਲੀ। 'ਅਜਗਰ ਦੀ ਪੂੰਛ!' ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕੀ। ਨੀਲ ਨੇ ਦੂਜੀ ਟਾਹਣੀ ਫੜ ਲਈ, ਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਪੰਖ ਲਾ ਲਏ ਅਤੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਬਹਾਦਰ ਛੋਟੇ ਅਜਗਰ ਬਣ ਗਏ।

ਫਾਰਾਹ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਤਾਜ ਬਣਾਇਆ; ਰੋਹਣ ਨੇ ਚਿਕਣੇ ਪੱਥਰ ਸੰਭਾਲੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਅਜਗਰ ਦੇ ਅੰਡੇ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਖੇਡ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲੀ ਅਜਗਰਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਬਣ ਗਈ।

ਨੀਂਮ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ ਇੱਕ ਉੱਚੇ ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਿਆ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਜੰਗਲ ਬਣ ਗਏ। ਛਿੱਲੜਾ ਫੈਲ ਕੇ ਝੀਲ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਇੱਟਾਂ ਨਾਲ ਅਜਗਰਾਂ ਲਈ ਕਿਲ੍ਹਾ ਬਣ ਗਿਆ।

ਰੋਹਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਛੜੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਗਾਢੀ। 'ਇਹ ਸਾਡਾ ਝੰਡਾ ਸਰੀਆ ਹੈ!' ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ। ਫਾਰਾਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲਾਲ ਫੀਤਾ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਫੀਤਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਝੂਮਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਨਾਮ ਪਿਆ—'ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਛੜੀ ਦੀ ਰਿਆਸਤ'।

ਦਾਦੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, 'ਗਰਮ ਪਕੌੜੇ ਤਿਆਰ ਨੇ!' ਪੇਟ ਘੁਰਘੁਰਾਉਂਦੇ, ਅਜਗਰਾਂ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੋਰ ਆਪਣੀ ਰਿਆਸਤ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘਰ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਸਵਾਦਿਸ਼ਟ ਪਕੌੜਿਆਂ ਲਈ।

ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ ਉੱਥੇ ਹਾਲੇ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਖ਼ਤ, ਇੱਟਾਂ ਅਤੇ ਛਿੱਲੜੇ ਸਨ। ਪਰ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਇਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਾਜ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਇਕ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਛੜੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ ਸੀ।