ਤਾਰੇ ਟਿਮਟਿਮਾਉਂਦੇ ਕਿਉਂ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ?

ਜਿਗਿਆਸੂ ਤਾਰਾ ਸਪਾਰਕਲ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਰੇਡੀਐਂਟ ਤੋਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤਾਰੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਟਿਮਟਿਮਾਉਂਦੇ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਗਰਮ ਅਤੇ ਠੰਡੀ ਪਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਮੋੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਮਟਿਮਾਉਂਦੇ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ।

ਸਪਾਰਕਲ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਗਿਆਸੂ ਤਾਰਾ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬੱਚੇ ਉਸਨੂੰ ਟਿਮਟਿਮਾਉਂਦਾ ਕਿਉਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਖੋਜ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਰੇਡੀਐਂਟ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਹਵਾ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦਿਆਂ ਮੁੜਦੀ ਅਤੇ ਨੱਚਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮਿੱਠੀ ਵਿਗਿਆਨਕ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਪਾਰਕਲ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਿੱਖ ਅਤੇ ਹਕੀਕਤ ਵੱਖ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ—ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਦੋਵੇਂ ਅਦਭੁਤ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਪਾਰਕਲ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਤਾਰਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਨਵੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਿੱਖਣਾ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਪृथਵੀ ਦੇ ਬੱਚੇ ਕਿਉਂ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਟਿਮਟਿਮਾਉਂਦਾ ਹਾਂ?'

ਸਪਾਰਕਲ ਦੀ ਮਿੱਤਰ ਲੂਨਾ ਉੱਧਰੋਂ ਲੰਘੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਰਾ ਸੀ ਜੋ ਖੇਡਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਲੂਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਕਹਿਣਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ! 'ਟਿਮਟਿਮ, ਛੂਟਾ ਤਾਰਾ...' ਇਹ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੈ!'

ਸਪਾਰਕਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਾਰੇ ਦੇ ਨੁਕਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ। 'ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਹੈ,' ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। 'ਮੈਂ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਉਂ!' ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ਼ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਜਾਣੇ ਪ੍ਰਬੀਨ ਤਾਰੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਰੇਡੀਐਂਟ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। 'ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਰੇਡੀਐਂਟ!' ਸਪਾਰਕਲ ਨੇ ਬੁਲਾਇਆ। 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਹੈ!'

ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਮੁਸਕੁਰਾਏ। 'ਹੈਲੋ, ਸਪਾਰਕਲ। ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?' ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। 'ਪृथਵੀ ਦੇ ਬੱਚੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਟਿਮਟਿਮਾਉਂਦਾ ਹਾਂ,' ਸਪਾਰਕਲ ਨੇ ਕਿਹਾ। 'ਪਰ ਮੈਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਬਦਲ ਰਿਹਾ! ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿਉਂ?'

ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਰੇਡੀਐਂਟ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤਾਰੇ ਵੱਡੇ ਅੱਗ ਦੇ ਗੇਂਦ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਦੂਰ। ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਲੰਮਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।'

'ਜਦੋਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਹਵਾ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੀ ਹੈ,' ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ।

'ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ—ਕੁਝ ਗਰਮ, ਕੁਝ ਠੰਡੀਆਂ,' ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। 'ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮੁੜਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨੱਚਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਟਿਮਟਿਮਾਂਦਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ!'

ਸਪਾਰਕਲ ਹੱਸਿਆ। 'ਮੇਰੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੱਚ ਰਹੀ ਹੈ?' ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

'ਹਾਂ,' ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਨੇ ਕਿਹਾ। 'ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਨੱਚਦੀ ਹੈ।'

'ਓਹ! ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਟਿਮਟਿਮਾਂਦਾ ਹਾਂ!' ਸਪਾਰਕਲ ਮੁਸਕੁਰਾਇਆ।

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬਲੇਜ਼ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਮੁਜ਼ਾਹੀਆ ਧੂਮਕੇਤੂ ਚਮਕਦਾਰ ਧੂੜ ਛੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘਿਆ। 'ਕੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨੱਚਣ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ?' ਬਲੇਜ਼ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

ਬਲੇਜ਼ ਨੇ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮਕੇ ਸਿਤਾਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਛਿੜਕੀ। 'ਬਲੇਜ਼,' ਸਪਾਰਕਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਟਿਮਟਿਮਾਂਦਾ ਦਿੱਸਦਾ ਹਾਂ।' 'ਓਹ,' ਬਲੇਜ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੇ ਇਸ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਟਿਮਟਿਮਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ!'

ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਪਾਰਕਲ ਨੇ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਚਮਕਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। 'ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਟਿਮਟਿਮਾਂਦਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ,' ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਪਰ ਜੇ ਇਸ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਚਮਕਦਾ ਰਹਾਂਗਾ!'

ਉਸ ਰਾਤ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੇ ਟਿਮਟਿਮਾਉਂਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ, 'ਟਿਮਟਿਮ, ਟਿਮਟਿਮ, ਛੋਟਾ ਤਾਰਾ, ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀ ਕੌਣ ਹੋ...'

ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਸਪਾਰਕਲ ਨੇ ਮੁਸਕੁਰਾਇਆ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਨੁਮਾ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਤਾਰੇ ਟਿਮਟਿਮਾਉਂਦੇ ਕਿਉਂ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ? ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਤਾਰੇ ਟਿਮਟਿਮਾਉਂਦੇ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਡਿਗਦੇ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਹਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਤਾਰੇ ਟਿਮਟਿਮਾਉਂਦੇ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ!