சின்ன கணேஷும் சிரிக்கும் நிலவும் | ஒழுக்கக் கதை

விருந்தில் நிறைய மோடக் சாப்பிட்ட கணேஷ், மூஷகுடன் வீடு திரும்பும் வழியில் விழுந்துவிடுகிறான். அதைப் பார்த்து சிரித்த நிலாவுக்கு, கிண்டலல்ல கருணையே உண்மையான ஒளியைத் தரும் என்று கணேஷ் பாடம் புகட்டுகிறான்.

இந்த ஒழுக்கக் கதையில், பெரிய விருந்துக்குச் சென்று மோடக், லட்டு, கீர் போன்ற இனிப்புகளை ரசித்த சின்ன கணேஷ், தனது எலித் தோழன் மூஷகுடன் வீடு திரும்புகிறான். வழியில் திடீரென ஏற்பட்ட சின்ன விபத்தால் அவன் கீழே விழ, வானத்தில் இருந்த நிலா அதை பார்த்து சிரிக்கிறது. அப்போது கணேஷ், யாராவது தவறினால் அல்லது விழுந்தால் அவர்களை கிண்டல் செய்வது தவறு; கருணையுடன் நடத்துவது தான் அழகும் ஒளியும் தரும் என்பதை உணர்த்துகிறான். மன்னிப்பு, மென்மை, அன்பு, மற்றும் பிறரை உயர்த்தும் மனப்பான்மை பற்றிய இனிய நினைவூட்டலாக இந்தக் கதை திகழ்கிறது.

ஒரு வெப்பமான மாலையில், சின்ன கணேஷ் ஒரு பெரிய விருந்துக்குச் சென்றான். லட்டு, கீர் வாசனை காற்றை நிரப்ப, அவன் வயிறு கிரு கிரு என்றது.

பெரிய தட்டுகளில் லட்டு, கீர், பூரி, சாறு நிறைந்த பழங்கள், மேலும் கணேஷ் மிகவும் விரும்பும் மென்மையான இனிய மோடக்‌குகள்—தேங்காய், வெல்லம் நிரப்பியவை—ந்றிவாக இருந்தன.

அவன் ஒரு மோடக் ஊட்டிக்கொண்டான், பிறகு இன்னொரு, மற்றொன்று. 'இன்னொரு மட்டும்!' என்று சிரித்தான். சீக்கிரமே அவன் வயிறு சின்ன மிருதங்கம் போல வட்டமானது.

விருந்துக்குப் பிறகு கணேஷ் தூக்கமாக இருந்தாலும் மகிழ்ச்சி கொண்டிருந்தான். அவன் தனது சிறிய எலித் தோழன் மூஷகின் மேல் ஏறி, மெல்ல வீட்டுக்குச் செல்ல தயாரானான்.

மூஷக் கீச் செய்து, 'கவனம் கணேஷ், இன்று நீ கனமாக இருக்கிறாய்!' என்றான். 'கவலைப்படாதே. நாம மெதுவாகப் போவேம், என் தைரியமிகு தோழா!' என்று கணேஷ் சிரித்தான்.

குளிர்ந்த இரவு காற்று வீசியது. நட்சத்திரங்கள் பெருக்கும் பொடி போல மின்னின. அமைதியான பாதையின் மேல் பெரிய நிலா வெண்மையாக ஒளிர்ந்தது.

எதிர்பாராதவிதமாக ஒரு நீளமான பாம்பு பாதையை கடந்தது. பயந்த மூஷக், ஒரு பெரிய 'கீச்' ஓசை எழுப்பி பக்கம் தாவினான்!

கணேஷ் உருண்டு, மென்மையான 'துட்' சத்தத்துடன் தரையில் விழுந்தான். அவன் வட்டமான வயிறு குலுங்க, உள்ளே இருந்த இனிய மோடக்‌குகள் சுழன்றன.

உயர் ஆகாயத்தில் இருந்த நிலா இதைக் கண்டதும் கைக்கட்டி சிரித்தது. 'ஹ ஹ! உடுப்பான கணேஷைப் பாரு!' என்று அது குரல் கிண்டி சிரித்தது.

கணேஷ் வெட்கமும் வருத்தமும் உணர்ந்தான். தூசியை துடைத்து, 'யாராவது விழும்போது சிரிப்பது நல்லது அல்ல' என்று நிலாவிடம் சொன்னான்.

ஆனால் நிலா இன்னும் சிரித்துக்கொண்டதுதான். கணேஷ் முகம் சுளித்து, 'நீ மற்றவர்களை கிண்டல் செய்தால், உன் ஒளியை யாரும் ரசிக்க மாட்டார்கள்' என்று எச்சரித்தான்.

உடனே நிலாவின் வெண்மையான ஒளி மங்கியது. இரவு மங்கலாயிற்று. 'மன்னிக்கவும். நான் உன்னை கிண்டல் செய்யக் கூடாது' என்று நிலா நிசப்தமாக சொன்னது.

கணேஷ் மெதுவாக புன்னகையிட்டான். 'மீண்டும் ஒளியாய் பிரகாசி,' என்றான். 'அழகு என்பது ஒளியைப் பகிர்வதற்கே, ஏளனத்திற்கல்ல' என்று சொன்னான்.

நிலா தலை அசைத்தது. அந்த நாளிலிருந்து எல்லோரும் கணேஷின் பாடத்தை நினைவில் வைத்தனர்: யாராவது விழுந்தால் சிரிக்காதீர்கள்—நண்பனை எழுந்து நிற்க உதவுங்கள்.

இப்போது நிலா மென்மையாக ஒளிரும் போதெல்லாம் அதுவே நினைவூட்டுகிறது: கருணையாயிருங்கள், தவறுகளை மன்னியுங்கள், உங்கள் தயை அகங்காரத்தைவிட அதிகம் ஒளியட்டும்.