નાનકડા લિયોની સાચી દહાડ
સિંહ શાવક લિયો શીખે છે કે સાચી દહાડ દયાળુ હૃદય અને હિંમતમાંથી આવે છે.
લિયો પોતાના પપ્પાની જેમ મોટો દહાડ કરવા માંગે છે, પણ તેના પ્રયત્નોમાંથી નાનકડો અવાજ જ નીકળે છે. એક દિવસ કાંટાળી ઝાડીમાં ફસાયેલા મીરકેટને મદદ કરતાં તેને સાચા દહાડનો અર્થ સમજાય છે.
તપતી અફ્રિકામાં, એક વિશાળ બોબોબ વૃક્ષ નીચે, લિયો નામનો સિંહ શાવક રહેતો. તેને રમવું અને પ્રશ્ન પૂછવું બહુ ગમતું. એક સવારએ તેણે પૂછ્યું, 'પપ્પા, હું તમારી જેમ ક્યારેય દહાડ કરીશ?'
પપ્પા લુમો હળવે હસ્યા. તેમનો ગાજતો દહાડ પત્તાઓને કંપાવ્યો અને પક્ષીઓ ફફડતા ઉડી ગયા. લિયોની આંખો અચંબાથી મોટી થઈ ગઈ.
'દહાડ કરવા સમય લાગે છે,' પપ્પાએ હળવે કહ્યું. 'સાચો દહાડ ફક્ત ગળેથી નહીં, હૃદયમાંથી આવે છે.' લિયોએ પોતાના પેટ પર થપથપાવ્યું અને હસી ઉઠ્યો, 'એ અહિયાં છુપાઈ છે શું?'
પપ્પાએ તેને હલકે ધપકું માર્યું. 'હિંમત, દયાળુપણું અને યોગ્ય ક્ષણ મળીને સાચો દહાડ બનાવે છે.' લિયોને બધું પૂરતું સમજાયું નહોતું, પરંતુ તેણે રોજ કસરત કરવાની ખાતરી આપી.
લિયોએ પ્રયત્ન કર્યો. તેણે તિતલીઓ, વાદળો અને નદીમાં દેખાતી પ્રતિબિંબ પર દહાડ્યો. ત્યારે ફક્ત પીસું 'રાહ!' નીકળ્યું, અને દેડકાઓ ખખખાટીથી હસ્યા.
વાંદરાઓ ખખડાઈ પડ્યા, હથીઓ દયાભર્યું સ્મિત આપ્યું, અને કાચબોએ કહ્યું, 'થોડું સંયમ રાખ.' તે રાત્રે લિયો પોતાને ઘણો નાનો લાગ્યો. 'શું હું ક્યારેય પપ્પા જેવો મોટો દહાડ કરી શકીશ?' તેણે ઉદાસ થઈ ગયું.
કેટલાક દિવસો પછી, ઊંચા ઘાસમાં ચાલતા વખતે લિયોને નાનકડો કિકિયાર સાંભળ્યો. તે અચાનક રોકાઈ ગયો અને કાનમાં સાંભળવા લાગ્યો. 'પપ્પા, તમને ઝાડીઓમાંથી અવાજ સાંભળાયો?'
કાંટાળી ઝાડીમાં એક નાનું મીરકેટ થરથરી રહ્યું હતું; તેનો પગ ફસાઈ ગયો હતો. 'અરે નહી, તેને ઈજા થઈ છે!' લિયોના દિલે જોરથી ધડકા ભરે.
પપ્પાએ મદદ કરવાનો પ્રયાસ કર્યો, પરંતુ તેમના મોટા પંજું કાંટા હલાવો વગર અંદર પહોંચે નહોતું. મીરકેટ ડરથી કંપતું હતું. લિયોએ ઊંડો શ્વાસ લીધો. 'હું નાનો છું, હું પ્રયત્ન કરું!'
સાવધાનીથી, લિયોએ કાંટા કચકચા ચાવી અને મીરકેટનો પગ છોડાવ્યો. અચાનક, એક ચીલની છાંયા તેના પર આવી. મીરકેટ દોડવા માટે બલહીન હતો. જોખમ નજીક આવ્યું!
લિયોના ઘૂંટણ કંપી રહ્યા, છતાં તે તાકાતથી ઊભો રહ્યો. તેણે હૃદયમાં હિંમત ભરીને ઊંચો અવાજ કાઢ્યો: 'રાાાહ્હ!' અવાજ બહુ મોટો નહોતો, પરંતુ તે બહાદુર અને સચ્ચો હતો.
ચોંકી ગયેલી ચીલ ઉડીને દુર ગઈ. પપ્પાની આંખો તેજથી ઝળહળી. 'એ તો સાચો દહાડ હતો, મારા શાવક,' તેઓ ગર્વથી લિયોનો સ્વામી થયા.
લિયોએ શીખ્યું કે શ્રેષ્ઠ દહાડ સૌથી મોટો નથી; તે પ્રેમ અને બહાદુરીમાંથી આવે છે, ખાસ કરીને મિત્રને મદદ કરતાં વખતે.
દર સાંજના સૂર્યાસ્તે સવન્નામાં બે દહાડ ગુંજે—એક મોટો અને ગર્જનભર્યો, બીજો નાનો પરંતુ દિવસેને દિવસે વધુ મજબૂત બનતો.