સન્યાસિણી અને ઉંદર

એક નાનકડા ઉંદરના જાદૂઈ રૂપાંતરો બતાવે છે કે સાચી શક્તિ કદમાં નથી, પરંતુ દયાળુતા, નમ્રતા અને આભાર માનવામાં છે.

શાંત જંગલમાં દયાળુ માયા નામની બૂઢી મહિલા એક ડરેલા ઉંદરને બચાવે છે અને તેને સુરક્ષિત અનુભવાવવા માટે જાદૂથી વારંવાર રૂપાંતરિત કરે છે. ઉંદર બિલાડી, કુતરું અને પછી વાઘ બને છે, પરંતુ વધારે શક્તિ સાથે તે નમ્રતા ભૂલી જાય છે. અંતે તેને સમજાય છે કે સાચી શક્તિ દયાળુ હૃદય અને આભાર માનવામાં છે.

શાંત જંગલમાં, ઊંચા ઝાડો વચ્ચે એક નાનકડું ઝૂંપડું હતું. તેમાં માયા નામની એક દયાળુ બૂઢી મહિલા રહેતી, જેને બધા પ્રાણી અને છોડ ખૂબ પસંદ હતા.

માયાની ગરમ સ્મિત સૂર્યકિરણ જેવું હતું. તેની બારી પાસે પક્ષીઓ ગાતા અને શરમાળ સસલાં નજીક કૂદકૂદ કરતા, કારણ કે તે તેમને કદી ઈજા નહીં કરે એવું તેમને ખ્યાલ હતું. તેના આસપાસ સૌને સુરક્ષિત લાગતું હતું.

એક શાંત સવારે માયાની કોળે હળવો ચમકારો થયો. એક નાનકડો રાખોડી ઉંદર ત્યાં દઝડતો હતો, કારણ કે એક મોટો બકબકિયો કાગડો તેનું પીછો કરી રહ્યો હતો. ઉંદરે મદદ માટે માયાને ઉપર જોઈ.

માયાએ ધીમે ધીમે ઉંદર પર હાથ ફેરવ્યો. 'તું સુરક્ષિત છે,' તેણે કહ્યું. તેને નવા મિત્રને ડર લાગવો નહીં, પરંતુ હિંમત અનુભવવો જોઈએ એવું લાગ્યું.

ધીમી પ્રાર્થના અને પ્રકાશના ઘુમાવથી ઉંદર ફૂલફૂલું કાંસિયો બિલાડી બની ગયું. 'હવે કોઈ કાગડો તને ડરાવી નહીં શકે,' માયા બોલી. બિલાડી ખુશ થઈને ગટરગુટર અવાજ કર્યો.

હવે 'વ્હિસ્કર્સ' નામની બિલાડી ઝાડો નીચે ખુશીથી રમતી હતી. પરંતુ એક મોટું કુતરું તેને જોઈને ભાંસ્યું, અને વ્હિસ્કર્સ થોડી ચિંતિત થઈ ગઈ.

માયાએ હાથ લહેરાવ્યો. ફ્યાટેં! વ્હિસ્કર્સ ખુશખુશાલ કુતરું બની ગયું. તેણે ભૂંક્યું અને પૂંછડી હલાવી. 'હું સર્વ તરફ દોડી શકું છું!' તે પાંદડાઓ પર દોડી પડ્યો.

થોડા જ સમયમાં એક શક્તિશાળી વાઘ ખુલ્લી જગ્યામાં આવી ગયો. વ્હિસ્કર્સને સુરક્ષિત રાખવા માયાએ ફરી જાદૂ કરી. હવે બે પટ્ટાવાળાં વાઘો સાથેસાથે ફરતા રહ્યા.

મોટો અને જબરદસ્ત મહેસૂસ થતાં વ્હિસ્કર્સ ભૂલી ગયો કે તે કદી નાનકડો હતો. તેના પગમાં ગર્વ ખિલ્યો અને જે કોઈને મળ્યો તેને પોતાનો દેખાડ કર્યો.

તે તો માયા પર પણ હુકમ ચલાવવાનું સ્વપ્ન જુઓ લાગ્યો! આ ભાંપતાં માયાએ સ્નેહપૂર્વક કહ્યું, 'યાદ રાખ, તું ક્યાંથી શરૂ કરેલું. નમ્ર રહેજે, બેટા.' પણ અભિમાની વાઘે તેના શબ્દો અનસૂણી કરી દીધા.

માયાએ ઉશ્કેરો લઈ હાથ ઊંચો કર્યો. આંખ ઝબલાતાં જ વાઘ ફરી નાનકડો ઉંદર 'પિપ' બની ગયો. અચંબાથી તેણે ચિરકાટ કર્યું અને પોતાના નાના પગડા જોવા લાગ્યો.

પિપને અચાનક સમજાયું. 'આભાર, માયા,' તેણે કહ્યું. 'સાચી શક્તિ માપમાં નથી, પરંતુ દયામાં છે.' તે ખુશ થઈને કૂદતો દૂર ગયો.

હવામાં એક કોમળ પાઠ તરતરીયો: દયાળુ દિલ તીખા નખ કરતાં વધુ તેજસ્વી છે. જંગલ એવી જગ્યાએ રહ્યું, જ્યાં દયાએ દરેક દિવસને જાદૂઈ બનાવ્યો.