ਸੰਨਿਆਸਣ ਅਤੇ ਚੂਹਾ

ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਚੂਹੇ ਦੇ ਜਾਦੂਈ ਬਦਲਾਵਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜੋ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲੀ ਤਾਕਤ ਆਕਾਰ ਜਾਂ ਰੌਬ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਦਇਆ, ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਸ਼ਾਂਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਦਿਆਲੂ ਮਾਇਆ ਇੱਕ ਡਰੇ ਹੋਏ ਚੂਹੇ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਉਹ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਬਿੱਲੀ, ਫਿਰ ਕੁੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਬੱਘ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਭੁੱਲ ਕੇ ਘਮੰਡੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੁੜ ਚੂਹਾ ਬਣ ਕੇ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚੀ ਤਾਕਤ ਦਇਆ, ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਸ਼ਾਂਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉੱਚੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਝੋਪੜੀ ਸੀ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪਿਆਰੀ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਔਰਤ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ।

ਮਾਇਆ ਦੀ ਗਰਮ ਹਾਸੀ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕੀਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ ਪੰਛੀ ਗਾਉਂਦੇ, ਲੱਜਾਲੂ ਖਰਗੋਸ਼ ਨੇੜੇ ਫੁਦਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਮਾਇਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਰ ਕੋਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਇੱਕ ਸੁਹਾਵਣਾ ਸਵੇਰ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਗਦਗਦਾਹਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਸਲੇਟੀ ਚੂਹਾ ਡਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਉੱਚ-ਸ਼ੋਰ ਕਰਦਾ ਕਾਂ ਸੀ। ਚੂਹਾ ਮਦਦ ਲਈ ਮਾਇਆ ਵੱਲ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਮਾਇਆ ਨੇ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਸੁਹਲਾਇਆ। 'ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈਂ,' ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਉਸ ਦਾ ਨਵਾਂ ਦੋਸਤ ਡਰੇ ਨਾ, ਬਲਕਿ ਹਿੰਮਤਵੇਂ ਹੋਵੇ।

ਨਰਮ ਅਰਦਾਸ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ, ਚੂਹਾ ਫੁੱਲਦਾਰ ਸੰਤਰੀ ਬਿੱਲੀ ਬਣ ਗਿਆ। 'ਹੁਣ ਕੋਈ ਕਾਂ ਤੈਨੂੰ ਡਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ,' ਮਾਇਆ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਬਿੱਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੁਰਰਾਈ।

ਹੁਣ 'ਵਿਸਕਰਜ਼' ਨਾਂ ਦੀ ਬਿੱਲੀ ਦਰੱਖਤਾਂ ਹੇਠਾਂ ਮਾਣ ਨਾਲ ਤੁਰਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕੁੱਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਸੂੰਘਣ ਦੌੜਿਆ, ਤੇ ਵਿਸਕਰਜ਼ ਫੇਰ ਡਰ ਕੇ ਜਮ ਗਿਆ।

ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਲਹਿਰਾਇਆ। ਸ਼ੂਸ਼! ਵਿਸਕਰਜ਼ ਖੁਸ਼ ਕੁੱਤਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਭੌਂਕਿਆ ਤੇ ਪੂਛ ਹਿਲਾਈ। 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਦੌੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ!' ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਪੱਤਿਆਂ ਵਿਚ ਰੇਸ ਲਗਾਉਂਦਾ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਗੜਾ ਬੱਘ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਵਿਸਕਰਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਲਈ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੋਰ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਦੋ ਧਾਰੀਦਾਰ ਬੱਘ ਇਕੱਠੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ।

ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਵਿਸਕਰਜ਼ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਨੰਨਾ ਚੂਹਾ ਸੀ। ਘਮੰਡ ਉਸ ਦੀਆਂ ਥਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਹਰ ਜੀਵ ਅੱਗੇ ਆਪਣਾ ਰੌਬ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਫਿਰਿਆ।

ਉਹ ਤਾਂ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੀ ਹੁਕਮ ਦੇਣ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗਿਆ! ਇਹ ਭਾਪ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਯਾਦ ਕਰ ਕਿ ਤੂੰ ਕਿੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਨਿਮਰ ਰਹਿ, ਪਿਆਰੇ।' ਪਰ ਘਮੰਡੀ ਬੱਘ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੱਨੀ।

ਮਾਇਆ ਨੇ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਚੁੱਕਿਆ। ਪਲਕ ਝਪਕਦੇ ਹੀ ਬੱਘ ਸੁੱਕ ਕੇ 'ਪਿਪ' ਨਾਂ ਦਾ ਨੰਨਾ ਚੂਹਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚੀਂਕਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਥਾਂਹਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ।

ਪਿਪ ਨੇ ਇੱਕ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। 'ਧੰਨਵਾਦ, ਮਾਇਆ,' ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। 'ਸੱਚੀ ਤਾਕਤ ਦਇਆ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।' ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਡ ਗਿਆ।

ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਸਿੱਖਿਆ ਰਹਿ ਗਈ: ਦਿਆਲੂ ਦਿਲ ਤਿੱਖੀਆਂ ਢਿੱਡਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਲ ਉਹੀ ਰਿਹਾ ਜਿੱਥੇ ਦਇਆ ਹਰ ਦਿਨ ਨੂੰ ਜਾਦੂਈ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।