જે દિવસે કંઈ જ ન બન્યું

નિત્યા અને યશ્વી રવિવારના શાંત દિવસે કેરી, વાદળો, પડછાયા અને વરસાદમાં નાનાં સાહસો શોધે છે.

નિત્યા અને યશ્વી રવિવારે સાહસ શોધવા નીકળે છે, પણ તેમને પર્વત કે ખજાનો દેખાતો નથી. કેરી ખાતાં, વાદળોના આકાર જોતાં અને પડછાયા સાથે રમતાં તેઓને સમજાય છે કે ખુશીની નાની પળો પણ ખજાના જેવી હોય છે.

રવિવારની વહેલી સવાર હતી. નિત્યા બિસ્તર પરથી ઊભી થઈ. તે યશ્વીને જાગે છે: 'ઉઠ યશ્વી! આજે કંઈક ખાસ છે. ચાલ, સાહસ શોધીએ!'

ઉંઘેલી યશ્વીએ એક આંખ ખોલી. 'શું આપણે પર્વત ચડશું?' તેણે જંભાઇ લઈ પૂછ્યું. 'અથવા છુપાયેલો ખજાનો કાઢીશું?' નિત્યાએ પૂછ્યું. યશ્વી ખીલખીલ કરી, 'કદાચ કોઈ દયાળુ વાઘ પણ મળી જશે!'

બંને બારી પાસે દોડી ગઈ. શ્રીમતિ શર્મા તુલસીમાં પાણી રેડતી, દૂધવાળાની ઘંટ વાગી, અને બે કબૂતર તાર પર બેસ્યા. ક્યાંય ઊંચા પર્વતો, ચમકતા ખજાના કે ભટકતા વાઘ દેખાયા નહીં.

નાસ્તામાં અંમ્માએ મીઠી કેરીના ટુકડા આપ્યા. 'રસ કાંઠે પહોચે તે પહેલાં ખાઈ લો,' તે હસીને બોલી. યશ્વી બોલી, 'આ તો નાનકડું સૂરજ છે!' 'અને સૂર્યકિરણથી પણ મજેદાર,' નિત્યાએ ઉમેર્યું.

ખાવા પછી, બંને ઘાસ પર પઠારી ગઈ અને આકાશ જુએ છે. 'આ વાદળ હાથી જેવું લાગે છે,' યશ્વીએ કહ્યું. 'અને આ તો અપ્પાની ચપલ!' નિત્યાએ હસતાં કહ્યું.

વાદળો સતત ખસે છે. હાથી એક નાવ બન્યો અને મજેદાર ચપલ ઊભી ફૂલીને મોટી બટાટા બની. બહેનો દર નવા આકારને બતાવીને નામ આપતી ગઈ.

તેજસ્વી ધુપે લાંબી છાયાઓ બનાવી. નિત્યા અને યશ્વીએ તેમની અંધારી જોડીઓને ગેટ સુધી દોડાડી. તેઓ કૂદ્યા, હાથ હલાવ્યા અને એકબીજાની છાયા પર પગ મુકવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ ચાલાકી છાયાઓ સરકી ગઈ.

થોડી વારમાં, નિત્યા અને યશ્વી દર્પણ સામે પોઝ આપી રહ્યા હતા. નિત્યાના ગાલ ફૂલો જેવા હતા; યશ્વીએ આંખો વાંકી કરી. રૂમમાં હાસ્યની ગુંજ હતી.

અંમ્મા અંદર આવી અને ખુશીથી હસવા લાગી. 'તમે સર્કસ માટે અભ્યાસ કરી રહ્યા છો?' તેણે પૂછ્યું. યશ્વીએ નમ્રતા સાથે કહ્યું, 'હા, અંમ્મા. સર્કસે અમને ટિકિટ નથી મોકલેલી!'

ઠંડી સાંજે, બંને જુના ચટાઈ પર આંબરા વૃક્ષ નીચે લળિયાઁ મળ્યાં. પાંદડાં ફૂસફૂસતા, એક ખિસકોલી કૂદી, અને હવામાં ગરમ પકોડાનો સુગંધ હતો. ધૂસરી વાદળો જોડાઈ, પરંતુ વરસાદ હજુ અટક્યો.

યશ્વીએ નિશ્વાસ બહાર કાઢ્યો, 'કઈ ઉલ્લાસભર્યું થયું નહીં.' નિત્યાએ કેરીના સૂરજ, વાદળ જીવો, દોડતી છાયાઓ, મજેદાર ચહેરાઓ અને અંમ્માની હાંસી યાદ કરી. 'ઘણું બધું થયું,' તે સ્મિત કરી. 'માત્ર ઉભરાઈને જોવું પડ્યું.'

'પણ આપણને ખજાનો તો મળ્યો જ નહીં,' યશ્વી બોલી. નિત્યાએ હૃદય પર હાથ ટપાટપ માર્યો. 'મળ્યો છે. દરેક ખુશ પળ અમારો ખજાનો છે.' યશ્વીએ માથું હલાવ્યું અને બહેનને વહોર્યું.

ઠંડી વરસાદની બુંદ યશ્વીની નાક પર પડી, બીજી નિત્યાના હાથ પર છોઈ. બંને કૂદીને ફરે, નાચે, કારણ કે હળવો વરસાદ પાંદડા ધોઈને બગીચામાં ભીની માટીની સુવાસ ફેલાવતો હતો.

અંમ્માએ બોલાવી, 'ઠંડો લાગતાં પહેલા અંદર આવો!' બંને છોકરીઓ ફરી એક વાર ફરકી, આકાશ તરફ હસતાં. 'કશું નહીં' થયું એમ લાગેલા દિવસે, તેઓએ નાનકડાં ચમકતા સાહસોથી ભરેલા ખિસ્સા શોધી કાઢ્યા.

Gujarati