ज्या दिवशी काहीच घडलं नाही

नित्या आणि यश्वी एका शांत रविवारात आंबे, ढग, सावल्या आणि पावसात छोटी छोटी साहसं शोधतात.

रविवारी पहाटे नित्या आणि यश्वी साहस शोधायला निघतात. डोंगर, खजिना किंवा वाघ दिसत नसला, तरी ढगांचे बदलते आकार, सावल्यांची शर्यत आणि पावसातला नाच त्यांचा दिवस खास बनवतात. रोजच्या छोट्या क्षणांतला आनंद शोधणारी ही दोन बहिणींची गोष्ट.

रविवारी अगदी पहाटे नित्या उडी मारून उठली. तिने बहिणीला हलवले. 'उठ, यश्वी! आजचा दिवस खास वाटतोय. सगळे जागे होण्यापूर्वी साहस शोधूया!'

अर्धवट झोपेत असलेल्या यश्वीने एक डोळा उघडला. 'आपण डोंगर चढणार का?' ती आळस देत म्हणाली. 'की लपलेलं खजिना खोदणार?' नित्याने विचारलं. यश्वी खिदळली, 'कदाचित एखादा दोस्तीचा वाघही भेटेल!'

त्या खिडकीपाशी धावल्या. शर्मा काकू तुळशीला पाणी घालत होत्या, दूधवाल्याची घंटी वाजली, आणि दोन कबुतरे तारेवर बसली होती. कुठेही उंच डोंगर, चमचमीत खजिना किंवा फिरणारा वाघ दिसला नाही.

नाश्त्याला अम्मांनी गोड आंब्याच्या फोडी दिल्या. 'रस कोपरापर्यंत येण्याआधी खा,' त्या हसत म्हणाल्या. यश्वी हसली, 'हा तर लहानसा सूर्य आहे!' 'आणि उन्हापेक्षा चवदार,' नित्या म्हणाली.

खाऊन झाल्यावर मुली गवतावर आडवं झोपल्या आणि आकाश पाहू लागल्या. 'तो ढग हत्ती सारखा दिसतोय,' यश्वी म्हणाली. 'आणि तो पप्पांचा चप्पल आहे!' नित्या खिदळत पाठ विस्तवून पलटली.

ढग सरकत राहिले. हत्ती एका होडीत बदलला, आणि मजेशीर चप्पल फुगून मोठा बटाटा झाला. बहिणींनी प्रत्येक नवीन आकाराकडे बोट दाखवून नावं ठेवली.

कडक उन्हात लांब सावल्या दिसू लागल्या. नित्या आणि यश्वीने आपल्या काळ्याभोर जुळ्या सावल्यांबरोबर गेटपर्यंत शर्यत लावली. त्या उड्या मारत, हात हलवत सावल्या पायाखाली घालायचा प्रयत्न करीत होत्या, पण चलाख सावल्या निसटून गेल्या.

नंतर मुली आरशासमोर पोझ देऊ लागल्या. नित्याचे गाल फुगून मासळी सारखे झाले; यश्वीने डोळे विचकले. केसाचे कोंबडा झाला, अम्मांचा दुपट्टा राजेशाही झगा. खोलीत हशा भरून राहिला.

अम्मा आत आल्या आणि खुच करत हसल्या. 'तुम्ही दोघी सर्कसची तयारी करताय का?' त्यांनी विचारलं. यश्वी वाकून म्हणाली, 'हो, अम्मा. सर्कसनं अजून आमची तिकिटं पाठवलेली नाहीत!' अम्मा आणखीनच हसल्या.

गार संध्याकाळी मुली आंब्याच्या झाडाखाली जुन्या चटईवर ताणून बसल्या. पानं कुजबुजली, एका खारुताईनं उडी मारली, आणि हवेत गरम पकोड्यांचा सुगंध पसरला. करड्या ढगांनी गर्दी केली, पण पाऊस थोडा थांबून होता.

यश्वीने हळूच उसास घेतला, 'काही धमालच घडली नाही.' नित्याने मोजायला सुरुवात केली—आंब्याचे सूर्य, ढगांचे प्राणी, पळणाऱ्या सावल्या, वेडेवाकडे चेहरे आणि अम्मांची खिदळणं. 'खूप काही घडलं,' ती हसली. 'फक्त नीट पाहणं गरजेचं होतं.'

'पण आपल्याला खजिना सापडला नाही ना,' यश्वी म्हणाली. नित्याने आपल्या छातीवर थाप दिली. 'सापडलाय. आपण मिळून घालवलेला प्रत्येक आनंदी क्षणच खजिना आहे.' यश्वीने मान हलवली आणि बहिणीला मिठी मारली.

एक थंड थेंब येऊन यश्वीच्या नाकावर पडला, दुसरा नित्याच्या हातावर उडाला. त्या उड्या मारत फिरल्या आणि नाचल्या, मृदू पावसाने पानं चकाकली आणि बागेला ओल्या मातीचा गंध भरून राहिला.

अम्मा म्हणाल्या, 'सर्दी होण्याआधी आत या!' मुलींनी शेवटचा गिरकी घेत आकाशाकडे पाहून हसल्या. ज्यादिवशी 'काहीच' घडलं नाही, त्या दिवशी त्यांची खिसे लहान लहान तेजस्वी साहसांनी भरून गेले.

Marathi