ખૂબ જ મહત્વની લાકડી

રોહનને મળેલી એક લાકડી પાંચ મિત્રોની કલ્પનામાં માછલી પકડવાની બાંસી, જાદુઈ છડી અને રાજ્યનો ધ્વજદંડ બની જાય છે.

ગુલમહોરના ઝાડ નીચે રોહનને એક સામાન્ય લાકડી મળે છે. પણ તેની અને તેના મિત્રોની કલ્પનામાં એ લાકડીથી માછલીઓ પકડી શકાય છે, જાદુ કરી શકાય છે અને ડ્રેગનનું રાજ્ય પણ બનાવી શકાય છે. આવો, પાંચ મિત્રોની કલ્પનાભરી રમતમાં જોડાઈએ.

સૂર્યભરી એક સવાર, લાલ ગુલમહોરના ઝાડ નીચે, રોહનને જમીન પર લાકડી મળી. હાથમાં લીધી તો સરસ ગોળ, ન બહુ ભારે, ન બહુ હલકી. તેની આંખોમાં નવી વિચારો ઝબકી ઉઠ્યા.

તેણે લાકડી ઊંચી કરી અને હંસ્યો. 'આ ખૂબ જ મહત્વની લાકડી છે!' તેણે કહ્યું. નાની ઝગમગતી ડાળી ગુપ્ત ખજાનાની તરફ જતી હતી.

અન્વી, નીલ, ફરાહ અને દેવ દોડીને આવ્યા. નીલે કહ્યું, 'આ તો એક સામાન્ય લાકડું છે.' રોહન હસ્યો, 'જ્યારે સુધી આપણે કલ્પના ન કરીએ!' મિત્રો આગળ જોઈ રહ્યા હતા.

રોહને લાકડી વરસાદી ટંપરા ઉપર લટકાવી. 'હવે તે મારી માછલુંવાની બાંટી છે,' તેણે કહ્યુ. બીજાઓ તેની બાજુએ ઘૂંટણ ટેકીને બેઠા અને કલ્પના કરી કે પાણી વિશાળ, ઊંડું નીલું સમુદ્ર છે, માછલીઓથી ભરેલું.

ફરાહે સોનાની માછલી પકડી, દેવે ગાતી માછલી હૂક કરી, અન્વીને સ્કૂલ જતી માછલી મળી અને નીલે અદૃશ્ય માછલીનો શોખ બતાવ્યો. ટંપરો છાંટા મારતાં બધા ખખખી ઉઠ્યા.

પછી રોહને લાકડીને જાદુઈ ડંડા જેવી ફેરવી. 'પર્ણ, તું તિતલી બની જા!' તે બૂમ્યો. પર્ણ સ્થિર રહ્યું, પણ એક સાચી તિતલી ફફડાતી ગઈ અને તેજસ્વી ગુલાબી ફૂલ પર બેસી ગઈ.

બાળકો આશ્ચર્યથી શ્વાસભર્યા. 'હોય છે કે જાદુને થોડો સમય લાગે,' અન્વીએ ધીમેથી કહ્યું. તિતલીને દૂર ઉડતી જોઈ, તેઓએ લાગ્યું કે લાકડીએ કોઇક રીતે મદદ કરી હશે.

તેઓ કાદવિયાળ રસ્તા પાસે પહોંચ્યા. રોહને રસ્તા ઉપર એક લાકડી મૂકી. 'આ પુલ આપણું સંતુલન પરીક્ષશે,' તેણે કહ્યું. બાળકો એકે એક આંગળીના ટેકે પસાર થયા, હાથ હલાવીને સંતુલન રાખતા.

દેવ ધોળો હલ્યો, ફરાહે ભૂખ્યા મગરોની કલ્પના કરી, અને નીલ હસ્યો. થોડા જ સમયમાં બધા એટલા હસ્યા કે કાદવે Almost પડી ગયા.

અન્વીને નાની વાંકડી ટંક્સડી મળી. 'દ્રાગનની પૂંછડી!' તેણે ચીકી. નીલે બીજી ઉઠાવી, દેવે પોતાની શર્ટ પર પાંદડાની પાંખો ચોંટાડીને, પળમાં બધા બહાદુર નાના દ્રાગન બની ગયા.

ફરાહે ફૂલોનો તાજ બનાવ્યો; રોહન મસબૂત ગોળ પથ્થરોને 'દ્રાગનના ઈંડા' કહી રખેવાળી કરતો રહ્યો. રમાળા ધીમે ધીમે ગાયબ થયો અને તેમના મનમાં જંગલી દ્રાગન ધરતી જગાઈ.

લીમડાનું ઝાડ ઊંચા મહેલમાં ફેરવાયું. ફૂલની ક્યારીઓ ઘન જંગલ બની. ટંપરો ફેાફા થઈ ઊંડું સરોવર બન્યો અને ગોઠવેલા ઈંટો દ્રાગન માટે મજબૂત કિલ્લો બની ઊભી.

રોહને લાકડી માટીમાં ગાઢ ઠોકી. 'આ આપણો ધ્વજદંડ છે!' ફરાહે તેની લાલ રિબન ઉપર બાંધી. રિબન હવામાં લહેરાતી રહી અને તેમની ભૂમિને નામ મળ્યું: 'ખૂબ જ મહત્વની લાકડીનું રાજ્ય'.

દાદી બોલી, 'ગરમ પકોડા તૈયાર છે!' પેટમાં ગુનગરતું, દ્રાગનોએ એકવાર ફરી પોતાનું રાજ્ય જોયું અને સ્વાદિષ્ટ નાસ્તા માટે અંદર દોડી ગયા.

મોટાઓ માટે હજુ પણ અહીં માત્ર ઝાડ, ઈંટો અને ટંપરા હતા. બાળકો માટે તો હજી પણ એક દિગ્ગજ રાજ્ય હતું, જે એક બહુ મહત્વની લાકડી અને તેમની ચમકતી કલ્પનાઓથી જન્મ્યું હતું.

Gujarati