हरवलेल्या वस्तूंचं बटण टाउन

परीचं चमचमीत जांभळं बटण हरवतं आणि ती जादुई बटण टाउनमध्ये ते शोधायला जाते. या फॅन्टसी कथेत ती लहान वस्तूंचीही किती मोठी किंमत असते हे शिकते.

पावसाळी रात्री परीच्या जॅकेटचं चमचमीत जांभळं बटण हरवतं, आणि तिच्या कपाटात एक छोटे सोनेरी दार उघडतं. त्या दारापलीकडे असतं बटण टाउन—कौलाच्या रस्त्यांचं, चहाच्या कपांच्या दिव्यांचं आणि हसणाऱ्या हरवलेल्या वस्तूंचं जादुई गाव. मेयर स्टफीच्या मदतीने परी ग्लिटर ग्रोव्हपर्यंत पोहोचते आणि आपल्या बटणाला भेटते. घरी परतताना ती एक सुंदर गोष्ट शिकते: लहान गोष्टींमध्येही मोठ्या आठवणी आणि साहसे दडलेली असतात.

पावसाळ्या दिवशी परीने बाबांना कपडे घडी घालायला मदत केली. मोजा, शर्ट, टेडीचा मफलर—सगळं मिळालं! तिच्या जॅकेटचं चमचमीत जांभळं बटण—गायब! परीच्या डोळ्या मोठ्ठ्या झाल्या. ते कुठे गेलं असेल?

'अरे नाही!' परी चित्कारली. तिने सोफ्याखाली, टोपल्यामागे डोकावलं आणि मोजे खायला आवडणाऱ्या गुणगुणत्या ड्रायरकडे कान दिला. कुठेच चमकदार बटण दिसलं नाही.

त्या रात्री परीने आपली जॅकेट मिठीत घेतली आणि इच्छा केली. अचानक—फुsss!—चमकदार कण फिरले. तिच्या कपाटाच्या भिंतीवर बटणाच्या भोकासारखं छोटे सोनेरी दार चमकू लागलं.

परीने आश्चर्याने डोळे पिटपिटले. तिने दोऱ्याच्या चक्यांनी बनलेलं हँडल फिरवलं आणि दरवाजा ओलांडला. समोरचं दृश्य पाहून तिचा श्वास रोखला गेला!

तिला कौलाच्या रस्त्यांचं गाव दिसलं, वर अंगठ्याच्या टोपीसारखा चंद्र चमकत होता. पेन्सिली रस्त्याच्या पाट्या, चहाचे कप दिवे झाले होते. बटणे, मोजे, गोट्या आणि रंगीत खडू हसत-नाचत तिच्या आजूबाजूला फिरत होते.

खिदळणारा मोजा तिला सिली सॉक स्ट्रीट, फिरत्या भोवऱ्यांच्या वेटर असलेल्या टॉय टॉप कॅफे आणि छोट्या शिंतोड्यांची गाणी गाणाऱ्या लॉस्ट अँड फाउंड कारंज्याकडे घेऊन गेला. 'बटण टाउनमध्ये स्वागत आहे!'

परीची भेट मेयर स्टफीशी झाली, तो लहान चष्मा लावलेला मऊसा अस्वल होता. तो म्हणाला, 'तू काही खास शोधतेस का?' 'हो,' परी म्हणाली, 'माझं झगमगणारं जांभळं बटण!'

मेयरने 'हरवलं पण विसरलं नाही' हे जाड पुस्तक उघडलं. पानं फडफडली. 'परीचं झगमगणारं बटण आज आलं आहे,' तो वाचला. 'ते ग्लिटर ग्रोव्हमध्ये पॉलिश होत आहे.'

परी रिबन हिल्स आणि सेफ्टी पिन जंगल पार करत धावली, जोपर्यंत पुढे एक लखलखणारं झाड दिसलं नाही. तिला कळलं, तिचं बटण अगदी जवळ आहे!

तेच तर—तिचं बटण, चमकत होतं आणि मऊ पोंपोंबरोबर पकडापकडी खेळत होतं. 'मी तुला खूप मिस केलं!' परी हसली. बटण आनंदाने उडू लागलं.

मेयर स्टफी म्हणाला, 'घरी जायचं असल्यास बटणाला धन्यवादाची मिठी आणि आठवणीचं वचन हवं आहे.' परीने त्याला मिठी मारली आणि वचन दिलं की ती कायम लक्षात ठेवेल—लहान गोष्टींनाही मोठे साहस असते.

फुsss! परी शय्येवरून उठली. पाऊस थांबला होता. तिने आपल्या जॅकेटकडे पाहिलं. तिथे जांभळं बटण घट्ट शिवलेलं चमकत होतं.

परी हसली. ती कुजबुजली, 'गुडनाईट, बटण टाउन. माझ्या मित्राची काळजी घेतल्याबद्दल धन्यवाद.' तुम्ही काहीतरी हरवलंत तर, चहाच्या कपांचे दिवे आणि खिदळणारी बटणे ऐका.

कदाचित तुमची हरवलेली वस्तूही आत्ता बटण टाउनमध्ये मजेत असेल. गाढ झोप घे, छोट्या स्वप्नरावया. तुमचे सगळे खजिने सुरक्षित आणि प्रेमात राहो.