कबीर आणि काजव्यांची इच्छा

कबीरला बोलणारे काजवे भेटतात आणि तो शिकतो की प्रकाश बरणीत साठवण्यापेक्षा संपूर्ण गावासोबत वाटला तर जादू अधिक तेजस्वी होते.

शांत चांदीपूरमध्ये राहणारा छोटा कबीर उजळ खजिना शोधत रात्री काजव्यांच्या मागे फिरतो. चांदणी महोत्सवापूर्वी कुजबुज टेकडीवर त्याला हजारो सोनेरी काजवे दिसतात—आकार बनवत, नाचत आणि अगदी त्याच्याशी बोलत. कबीर त्यांच्यासाठी स्वतःपुरती इच्छा न मागता अशी इच्छा करतो की त्यांच्या प्रकाशामुळे अंधारात कुणालाही भीती वाटू नये. त्या रात्रीनंतर तो समजून घेतो की काही तारे साठवण्यासाठी नसतात; ते सगळ्यांना घरी पोहोचायला मदत करण्यासाठी असतात.

शांत चांदीपूरमध्ये तळ्याकाठी तारे टिमटिमतात आणि बेडूक गाणी गातात. इथे केस विस्कटलेला, मोठी स्वप्ने पाहणारा छोटा कबीर राहतो. त्याच्या पाठीवरील पिशवीत उजळ खजिन्यासाठी रिकाम्या काचेच्या बरण्या भरलेल्या आहेत.

रात्रीचे जेवण झाल्यावर कबीर झोपमोडू मांजर मितूच्या शेजारून हळूच निसटतो आणि आणखी एक काजवा पकडायला हात पुढे करतो. तो कुजबुजतो, 'माझ्या बरणीसाठी,' आणि छोट्या प्रकाशबिंदूंनी भोवती चमकल्यावर हसतो.

आजोबा म्हणतात, 'काजवे म्हणजे लहान तारे. ते इच्छा ऐकायला येतात, म्हणून त्यांना अलगद हातात धर.' कबीर मान हलवतो आणि प्रत्येक चमकत्या मित्राला मऊ हातांनी कवटाळतो.

तो प्रत्येक किडीला अलगद उचलतो, तिच्या कोमट प्रकाशाचा आनंद घेतो आणि तिला पुन्हा उडू देतो. तरीसुद्धा, झोपताना येणाऱ्या सावल्या दूर करण्यासाठी तो एक चमकता मित्र ठेवू शकेल अशी त्याची आशा असते.

चांदणी महोत्सवापूर्वी कबीरला हलकी घरघर ऐकू येते. कुजबुज टेकडीवर सोनेरी प्रकाश गावातल्या प्रत्येक दिव्यापेक्षा जास्त तेजस्वी दिसतो.

कबीर आपली सगळ्यात मोठी बरणी उचलतो, नशिबाचा स्कार्फ बांधतो आणि टेकडीवर धावत चढतो. शिखरावर पोहोचताच त्याचे हृदय धडधडते आणि तो आश्चर्याने पाहत राहतो.

हजारो काजवे चमचमित नृत्यमंचासारखे गोल गोल फिरतात. ते हृदय, फूल, तारा, अगदी छोटा हत्ती असे आकार बनवतात! कबीरचे तोंड उघडेच राहते.

एक धीट काजवा त्याच्या कानाजवळ येतो. 'नमस्कार, कबीर,' तो गुणगुणतो. 'इच्छा माग, आम्ही तुला मार्ग दाखवू.' इतका छोटा प्रकाश बोलू शकतो यावर कबीर आश्चर्याने डोळे मिचकावतो.

'तू बोलतोस!' तो आश्चर्याने म्हणतो. 'आम्ही ऐकतो,' काजवा सांगतो. 'ऐकणं आम्हाला उजळतं.' सोनेरी प्रकाश भोवती चमकत असताना कबीर विचार करून बरणी तयार ठेवतो.

हळूच तो म्हणतो, 'मला इच्छा आहे की तुम्ही नेहमी चमकत रहा, म्हणजे अंधारात कुणालाही—माणसं, पाळीव प्राणी किंवा लहान मुलं—भीती वाटू नये.' टेकडी शांत होते, ऐकत राहते.

एक मधूर घंटी वाजते. काजवे वर झेपावतात, कधी नव्हे इतके तेजस्वी. ते छतांवर आणि झाडांवरून घसरत आकाशात प्रकाशाच्या रेषा काढतात.

त्या रात्रीनंतर मुले पांघरूणी आणि आशा घेऊन कुजबुज टेकडीवर चढतात. ती शांत बसून इच्छा शेअर करतात आणि मैत्रीपूर्ण प्रकाशाचे नृत्य पाहतात.

कबीर आता बरण्या भरत नाही. दर संध्याकाळी तो त्या प्रकाशाला हात हलवतो आणि म्हणतो, 'काही तारे साठवण्यासाठी नसतात. ते आपल्याला घरी पोहोचायला मदत करतात.'

धडा: जादू तेव्हाच सर्वात तेजस्वी असते जेव्हा ती मोफत आणि सगळ्यांसोबत वाटली जाते.