द फ्लाइंग शूज अॅडव्हेंचर
जिज्ञासू मिस्टर फिझलबॉप आणि त्यांच्या तेजस्वी पंख असलेल्या बुटांची ही कोमल फॅन्टसीकथा आहे, ज्यात खेळ, मैत्री आणि एकत्र आकाशात झेपावण्याचा आनंद खुलतो.
दाट जंगलातील छोट्याशा घरात राहणारे मिस्टर फिझलबॉप यांच्या गजबजलेल्या कार्यशाळेत एक अद्भुत खजिना लपलेला असतो—तेजस्वी पंख असलेली बुटांची जोडी. एके चांदण्याच्या रात्री हे खट्याळ बूट खिडकीतून उडून जातात, आणि त्यांना पकडण्यासाठी मिस्टर फिझलबॉप जंगल, टेकड्या आणि तारकांनी उजळलेल्या आकाशाखाली धावू लागतात. थकून गेल्यावर त्यांना घुबड, वनमांजर आणि चमचमणाऱ्या वनपर्‍यांकडून एक सुंदर संकेत मिळतो: मैत्रीत कैद नाही, खेळ हवा असतो. मग सुरू होते नृत्य, हसू आणि एकत्र उडण्याची जादुई साहसी सफर.
दाट जंगलात एक छोटेसे घर होते. त्यात राहायचे जिज्ञासू मिस्टर फिझलबॉप, गोल नाक, गुदगुद्या मिशा आणि चमकत्या कल्पनांनी भरलेल्या डोळ्यांसहित. त्यांच्या गजबजलेल्या कार्यशाळेत अर्धवट बनलेली घड्याळे, मजेदार टोपी आणि गुंजारव करणारी यंत्रे पडली होती.
त्यांचा सर्वात अद्भुत खजिना म्हणजे तेजस्वी पंख असलेली बुटांची एक जोडी. ती चंद्रासारखी चमकत आणि टाचेवरील छोटे पिसे हलकेच फडफडत, आकाशात झेपावण्यासाठी योग्य क्षणाची वाट पाहत होती.
दर रात्री मिस्टर फिझलबॉप बुटांना हलकेच थोपटत आणि कुजबुजत, 'उद्या आपण उडू!' पण बूट फक्त हलकेसे कुचकुचले. त्यांची गुपचूप योजना होती आणि त्यांना आणखी एकही रात्र थांबायची नव्हती.
एक हलक्या वाऱ्याची संध्याकाळ होती. गोल चंद्र चमकत होता आणि झाडे कुजबुजत होती. मिस्टर फिझलबॉप आपल्या साधनांमधला बसूनच डुलकी घेत होते, दूरच्या देशांचे व फिरणाऱ्या ढगांचे स्वप्न पाहत हलकेच घोरण करत.
बिलकुल पिलासारखे शांत, बूट हलकेच कुरकुरले, त्यांच्या छोट्या पंखांना पसरले आणि—श्शूँ!—उघड्या खिडकीतून बाहेर घसरले. ते वर वर झेपावले, चांदण्या प्रकाशात त्यांची रुपेरी पिसे चमकत होती.
अचानक आलेल्या जोरदार वाऱ्याने मिस्टर फिझलबॉप जागे झाले. ते उडी मारून उभे राहिले. 'अरे बापरे, माझे बूट!' त्यांनी ओरडले. त्यांनी हात पुढे केला, पण खिदळणारे बूट अंधाऱ्या रातीत फडफडत उडाले आणि मागे चमचमीत रेघा सोडत गेले.
तो लगेच बाहेर धावला, ताऱ्यांनी भरलेल्या आकाशाखाली धापा टाकत, खट्याळ बुटांमागे कुजबुजत्या जंगलातून, चमकत्या डोळ्यांमधून, खडकाळ टेकड्या ओलांडत. 'थांबा! मला वाट पाहा!' तो दमलेल्या फुफ्फुसांनी ओरडला.
बूट ताऱ्यांबरोबर लपाछपी खेळत वर वर फिरत होते. दमून मिस्टर फिझलबॉप मोठ्या दगडावर बसून कोसळले. अश्रू गालावरून गुदगुदले; चमचमीत मित्र कायमचे निघून जातील याची भीती त्यांना वाटली.
त्यांच्या भोवती मंद प्रकाश चमकू लागला. घुबड, वनमांजर आणि चमचमणाऱ्या वनपर्‍या जमल्या. 'बूट हरवले का?' घुबडाने हुहू करून विचारले. वनमांजर गुरगुरले, 'कदाचित त्यांना कैद नाही, खेळ हवा आहे.' मिस्टर फिझलबॉप नीट ऐकत होते.
त्यांनी डोळे पुसले आणि रुपेरी चंद्राखाली नाचायला सुरुवात केली. गोल गोल फिरत, टाळ्या वाजवत ते गाऊ लागले, 'बूटांनो, आज रात्री माझ्यासोबत खेळायला या!' त्यांचे आनंदी हास्य थंड जंगलात तरंगत होते.
मजेशीर आवाज ऐकून बूट थबकले आणि हळूच खाली येत त्यांच्या पायात सरसावले. मग ते एकत्र हवेत उंचावले, रात्रीच्या आकाशात काजव्यांसारखे फिरकत आणि खिदळत नाचू लागले.
सूर्योदयाच्या वेळी ते सरकते सरकते घरी परतले. मिस्टर फिझलबॉप यांनी बुटांना थोपटले. 'तुम्ही खोडकर नाही—तुम्हाला माझ्यासारखीच साहसे आवडतात!' त्या दिवसापासून दर रात्री ते दोघेही खांद्याला खांदा लावून नवीन शोधयात्रा करू लागले.
पाठ: मित्रांसाठी कडक नियमांची गरज नसते, उघड्या हृदयाची गरज असते. आपण खेळ थांबवण्यापेक्षा त्यात सामील झालो तर मैत्री उगवत्या सूर्याइतकी उजळ होते.