टीली कासव आणि जादुई वेगाचे औषध

संथ टीली कासव जादुई वेगाचे औषध वापरते, खूपच भरधाव सुटते आणि गोंधळ घालते. शेवटी ती शिकते की स्वतःची शांत, संथ गती स्वीकारणेच सर्वांत उत्तम आहे.

मॅजिक मेपल ग्रोव्हमधील दयाळू आणि शांत टीली कासवाला नेहमी जलद धावण्याचे स्वप्न असते. प्रोफेसर ऑलिव घुबडाच्या जादुई औषधाचा एक थेंब तिला अफाट वेग देतो, पण आणखी थेंब घेतल्यावर तिचा वेग नियंत्रणाबाहेर जातो. मित्रांच्या मदतीने ती थांबते आणि समजते की स्वतःसारखे राहण्यातच खरी मजा आणि मोल दडलेले आहे. मैत्री, स्वीकार आणि स्वतःच्या गतीवर प्रेम करायला शिकवणारी ही गोड गोष्ट.

टीली कासव सूर्यप्रकाशाने न्हालेल्या मॅजिक मेपल ग्रोव्हमध्ये राहायची. ती दयाळू व शांत होती, पण खूपच संथ. ती नेहमीच स्वप्न पाहायची, 'काश मी वाऱ्यासारखी झपकन् धावू शकले असते! मग सूर्यास्तापूर्वी मी प्रत्येक फुलाला भेट देऊ शकले असते!'

फिन्ले कोल्ह्याने हळूच चेष्टा केली, 'धावणारे कासव? अगदी हास्यस्पद!' स्कूटरप्रेमी बन्नी बियांका म्हणाली, 'आम्हाला तू जशी आहेस तशीच आवडतेस!' टीली हसली, पण तिच्या मनात अजूनही जलद चालण्याची इच्छा धडधडत होती.

एका तेजस्वी सकाळी टीलीची भेट हुशार प्रोफेसर ऑलिव घुबडाशी झाली. झाडाखाली असलेल्या छोट्या प्रयोगशाळेत ते होते. घुबडाने एक चमचमीत बाटली दाखवली. 'फक्त एक थेंब जेट औषधाचा घेतलास तर तू झटपट वेगवान होशील, प्रिय टीली,' ती हू हू करत म्हणाली.

टीलीने जिभेला एक छोटासा थेंब लावला. फूश्श! ती झाडांनाही मागे टाकत वेगाने धावू लागली, मागे पानांचे वर्तुळ फिरत होते. 'व्ही!' ती हसली, सशां-खार्‍यांपेक्षा ही अधिक जलद. सगळे जग रंगांची धूसर रेषा वाटत होते.

आनंद इतका मोठा होता की टीलीने मर्यादा विसरली. तिने आणखी तीन थेंब गट्टकले. 'अजून वेग, अजून मजा!' ती खिदखिदत म्हणाली, पुढे काय होईल याचा विचारही न करता.

आता टीली हिरव्या धूमकेतूसारखी फिरू लागली. तिने बियांकाच्या स्कूटरभोवती फेर मारला, फिन्लेला झुडपात ढकलले आणि मिस माउसच्या कपकेक्सना हादरा दिला. 'वाचवा! मला थांबता येत नाही!' ती अर्धी हसत, अर्धी घाबरत किंचाळली.

प्रोफेसर ऑलिवने पंख फडफडवले. 'मित्रांनो, ती तर भुंगेपेक्षाही जलद आहे! चिकटबेरी मधाचा बरणा आणा. हा चिकट पाक तिचे पाय थांबवेल!' सगळे मदतीला धावले.

प्राण्यांनी मोकळ्या जागेत घट्ट, सोनेरी मध ओतला. त्याचा गोड वास सुरक्षित वाटत होता. फिन्ले कुजबुजला, 'थोडं मागे हटू. हा मध तिला हळूवार थांबवेल.' सगळ्यांच्या नजरा वेगाने येणाऱ्या कवचाकडे लागल्या.

झिप! स्प्लॅट! टीली मधात घसरून गोड थांबली. ती टोकापासून शेपटीपर्यंत मधाने माखली गेली. संपूर्ण रान हसताहसत दुमदुमले. टीली खिदळली, 'कधी न झालेली सगळ्यात गोड मिठी!'

प्रोफेसर ऑलिवने आपल्या चष्म्यावरचा मध पुसला. 'हळू असणं तुला शोभतं, गोड बाळा.' फिन्लेने पंजावरचा पाक चाटत मान हलवली. टीली हसली, 'संथ चालणं माझ्यासाठी अगदी योग्य आहे, आणि मजा तर तितकीच!'

त्या दिवसापासून टीलीने आपली संथ गती जपली. त्या चिकट साहसानं सगळ्या मित्रांना शिकवलं: स्वतःवर प्रेम करा, कारण तुमची स्वतःची गतीच परफेक्ट आणि अनमोल आहे.