ਟਿਲੀ ਕਛੂਆ ਅਤੇ ਜਾਦੂਈ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਪੋਸ਼ਨ

ਇੱਕ ਹੌਲਾ ਕਛੂਆ ਜਾਦੂਈ ਪੋਸ਼ਨ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਸੂਰਜੀਲੇ ਮੈਜਿਕ ਮੇਪਲ ਗਰੋਵ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਟਿਲੀ ਕਛੂਆ ਦਯਾਲੂ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਦੌੜਣ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਦੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਸਿਆਣੀ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਓਲਿਵ ਉੱਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੈਟ ਪੋਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ, ਟਿਲੀ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿੱਕੀ ਬੂੰਦ ਚੱਖ ਲਈ। ਅਚਾਨਕ ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਦੌੜਣ ਲੱਗੀ, ਪਰ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਵੱਧ ਬੂੰਦਾਂ ਲੈ ਲਈਆਂ। ਫਿਰ ਮਸਤੀ ਹੜਬੜਾਹਟ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ—ਦੋਸਤ ਥਰਥਰਾ ਗਏ, ਕਪਕੇਕ ਹਿਲ ਗਏ, ਅਤੇ ਟਿਲੀ ਆਪ ਹੀ ਹੌਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੀ। ਆਖ਼ਿਰ ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਸਟਿੱਕੀਬੈਰੀ ਸ਼ਹਦ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਉਹ ਰੁਕੀ ਅਤੇ ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ ਹੌਲਾ ਹੋਣਾ ਕੋਈ ਕਮੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਦੋਸਤੀ, ਸਵੀਕਾਰਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ।

ਸੂਰਜੀਲੇ ਮੈਜਿਕ ਮੇਪਲ ਗਰੋਵ ਵਿੱਚ ਟਿਲੀ ਕਛੂਆ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਦਯਾਲੂ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ ਪਰ ਬਹੁਤ ਹੌਲੀ। ਟਿਲੀ ਅਕਸਰ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਦੀ, 'ਕਾਸ਼ ਮੈਂ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਫੁਰਰ ਸਕਾਂ! ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰ ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਾਂ!'

ਫਿਨਲੀ ਲੋਮੜੀ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦਾ ਕਿਹਾ, 'ਦੌੜਦਾ ਕੱਛੂਆ? ਕਿੰਨਾ ਮਜ਼ਾਕ!' ਸਕੂਟਰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਖਰਗੋਸ਼ ਬਿਆੰਕਾ ਨੇ ਜੋੜਿਆ, 'ਸਾਨੂੰ ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੈਂ, ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ!' ਟਿਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾਈ, ਪਰ ਉਸ ਦਿਲ ਨੇ ਹਾਲੇ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਬੁਣਿਆ।

ਇੱਕ ਚਮਕੀਲੇ ਦਿਨ ਟਿਲੀ ਨੇ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਲੈਬ ਵਿੱਚ ਸਿਆਣੀ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਓਲਿਵ ਉੱਲ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਉੱਲ ਨੇ ਚਮਕੀਲੀ ਬੋਤਲ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਜੈਟ ਪੋਸ਼ਨ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਬਣਾ ਦੇਵੇਗੀ, ਪਿਆਰੀ ਟਿਲੀ.'

ਟਿਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨਿੱਕੀ ਬੂੰਦ ਛੂਹੀ। ਫ਼ਿਊਂ! ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਪਾਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਲੰਘੀ, ਪੱਤੇ ਪਿੱਛੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। 'ਵ੍ਹੀ-ਈ!' ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕੀ, ਖਰਗੋਸ਼ਾਂ ਤੇ ਗੱਲੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼। ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਧੁੰਦ ਬਣ ਗਈ।

ਰੋਮਾਂਚ ਇੰਨਾ ਸੀ ਕਿ ਟਿਲੀ ਹੱਦ ਭੁੱਲ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਤਿੰਨ ਬੂੰਦਾਂ ਵੀ ਚੁੱਗ ਲਿਆ। 'ਹੋਰ ਰਫ਼ਤਾਰ, ਹੋਰ ਮਸਤੀ!' ਉਹ ਖਿੜ-ਖਿੜ ਹੱਸਦੀ ਕਹਿੰਦੀ, ਅੱਗੇ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ।

ਹੁਣ ਟਿਲੀ ਹਰੇ ਧੂਮਕੇਤੂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਬਿਆੰਕਾ ਦੇ ਸਕੂਟਰ ਦੇ ਗੇੜੇ ਲਾਏ, ਫਿਨਲੀ ਨੂੰ ਝਾੜ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਮਿਸ ਮਾਊਸ ਦੇ ਕਪਕੇਕ ਹਿਲਾਏ। 'ਮਦਦ ਕਰੋ! ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ!' ਉਹ ਅੱਧੀ ਹੱਸਦੀ, ਅੱਧੀ ਡਰਦੀ ਚੀਕੀ।

ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਓਲਿਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖ ਫੜਫੜਾਏ। 'ਦੋਸਤੋ, ਇਹ ਤਾਂ ਹਮਿੰਗਬਰਡ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੈ! ਸਟਿੱਕੀਬੈਰੀ ਸ਼ਹਦ ਦਾ ਜਾਰ ਲਿਆਓ। ਇਹ ਚਿਪਚਿਪਾ ਸ਼ਰਬਤ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਪ ਲਾ ਦੇਵੇਗਾ!' ਸਭ ਮਦਦ ਲਈ ਦੌੜੇ।

ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਗਾੜ੍ਹਾ ਸੋਨਹਿਰਾ ਸ਼ਹਦ ਬਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਕ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ। ਫਿਨਲੀ ਨੇ ਹੌਲੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਜਾਓ, ਸ਼ਹਦ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਦੀ ਦੌੜ ਰੋਕੇਗਾ।' ਸਭ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਖੋਲ ਵੱਲ ਸਨ।

ਜ਼ਿਪ! ਛਪਾਕ! ਟਿਲੀ ਸ਼ਹਦ ਵਿੱਚ ਫਿਸਲ ਕੇ ਮਿੱਠੇ ਬ੍ਰੇਕ 'ਤੇ ਰੁਕ ਗਈ। ਸੀਰ ਤੋਂ ਦਮ ਤੱਕ ਸ਼ਹਦ ਹੀ ਸ਼ਹਦ। ਗਰੋਵ ਹੱਸਣ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਟਿਲੀ ਖਿੜ-ਖਿੜ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੀ ਜਾਫ਼ੀ!'

ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਓਲਿਵ ਨੇ ਐਨਕਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ਹਦ ਸਾਫ ਕੀਤਾ। 'ਹੌਲਾ ਰਹਿਣਾ ਤੈਨੂੰ ਖੂਬ ਜਚਦਾ ਹੈ, ਛੋਟੇ.' ਫਿਨਲੀ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੰਜਿਆਂ ਤੇ ਲੱਗਾ ਸ਼ਰਬਤ ਚਾਟ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਟਿਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾਈ: 'ਹੌਲਾ ਰਹਿਣਾ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ, ਮਜ਼ਾ ਤਾ ਡੁੱਗਣਾ ਹੀ ਹੈ!'

ਉਹ ਦਿਨ ਤੋਂ ਟਿਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੌਲੀ ਚਾਲ ਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨਾ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਚਿਪਚਿਪੀ ਮੁਹਿੰਮ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ: ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਹੈ।