माया आणि उंदराची गोष्ट

मायाच्या जादूने रूप बदलणाऱ्या उंदराला खरी शक्ती आकारात नसून दया आणि कृतज्ञतेत असते, हे उमगते.

जंगलात राहणारी माया एका घाबरलेल्या छोट्या उंदराला मदत करते. त्याला सुरक्षित ठेवण्यासाठी ती जादूने त्याचे रूप बदलते. पण बलवान झाल्यावर तो गर्विष्ठ होतो आणि मायाचे बोलणेही ऐकत नाही. या गोष्टीतून त्याला नम्रता, दया आणि कृतज्ञतेचा धडा मिळतो.

शांत जंगलाच्या आत, उंच कुजबुजणाऱ्या झाडांमध्ये एक लहान लाकडी झोपडी होती. तिच्यात माया नावाची मृदू वृध्द बाई राहायची, जिला भेटणारे प्रत्येक प्राणी आणि झाड प्रिय होते.

मायाचे ऊबदार हसू उन्हासारखे होते. खिडकीजवळ पक्षी गात आणि लाजरे ससे उड्या मारत जवळ येत, कारण ती कधीच त्यांना त्रास देणार नाही याची त्यांना खात्री होती. तिच्याभोवती प्रत्येकाला सुरक्षित वाटत होते.

एक शांत सकाळी मायाच्या मांडीवर हलकी गुदगुली झाली. एक छोटासा करडा उंदीर थरथरत बसला होता, कारण एक मोठा कावळा त्याचा पाठलाग करत होता. छोट्या उंदराने मदतीसाठी मायाकडे वर पाहिले.

मायाने हळूच उंदराला थोपटले. 'तू सुरक्षित आहेस,' ती कुजबुजली. तिला आपल्या नव्या मित्राला घाबरू न देता धाडसी बनवायचे होते.

एक हळू प्रार्थना आणि प्रकाशाच्या वेल्हाळ फिरकीने उंदीर मऊसूत केशरी मांजर झाला. 'आता कोणताही कावळा तुला घाबरवू शकणार नाही,' माया म्हणाली. मांजर आनंदाने गुरगुरले.

आता 'व्हिस्कर्स' नावाचे झालेले मांजर झाडांखाली अभिमानाने उड्या मारत होते. पण एक मोठा कुत्रा त्याचा वास घेण्यासाठी धावून आला, आणि व्हिस्कर्स पुन्हा भीतीने थांबला.

मायाने हात हलवला. श्शूं! व्हिस्कर्स आनंदी कुत्रा झाला. तो भुंकला आणि शेपूट हलवू लागला. 'मी कुठेही धावू शकतो!' तो पानांतून धावत म्हणाला.

लवकरच एक भव्य वाघ मोकळ्या जागेत आला. व्हिस्कर्सला सुरक्षित ठेवण्यासाठी मायाने पुन्हा जादू केली. आता दोन पट्टेदार वाघ शेजारीशेजारी हिंडू लागले.

मोठा आणि बलवान वाटू लागल्याने व्हिस्कर्सला आपण कधी लहान होतो हेच विसरले. त्याच्या पावलांत गर्व भरला आणि तो भेटेल त्या प्रत्येकासमोर मस्ती करू लागला.

तो तर मायालाही आदेश देण्याचे स्वप्न पाहू लागला! हे समजून माया प्रेमाने म्हणाली, 'आपण कुठून सुरुवात केली हे लक्षात ठेव. नम्र राहा, बाळा.' पण गर्विष्ठ वाघाने तिचे शब्द ऐकले नाहीत.

मायाने उसासा टाकला आणि हात उचलला. डोळ्यांच्या पापणी लवेतोच वाघ पुन्हा पिप नावाच्या छोटे उंदीर झाला. धक्क्यातून तो चिंचकारला आणि आपल्या छोट्या पावलांकडे पाहू लागला.

पिपला अचानक सगळे कळले. 'धन्यवाद, माया,' तो म्हणाला. 'खरी शक्ती आकारात नाही, दयेत आहे.' कृतज्ञतेने त्याचे हृदय उजळले आणि तो उड्या मारत निघून गेला.

हवेत एक मधुर धडा राहिला: दयाळू हृदय तीक्ष्ण नखांपेक्षा जास्त तेजस्वी असते. जंगल असेच राहिले जिथे दयेमुळे प्रत्येक दिवस जादुई झाला.

Marathi