मीका मंकी आणि गुंतलेली शेपटी

मीका मंकी झोके घेताना वेलीमध्ये अडकते आणि तिला समजते की मदत मागणे लाजिरवाणे नसून धाडसी आणि शहाणपणाचे असते.

मीका मंकीला झुलणे आणि तिचे खास खेळ दाखवणे खूप आवडते. एके दिवशी उंच अंजीराच्या झाडाजवळ ती मोठा खेळ दाखवताना तिची शेपटी वेलीमध्ये घट्ट अडकते. सुरुवातीला तिला लाज वाटते, पण लिला लेमूर आणि इतर मित्रांच्या मदतीने ती सुरक्षित सुटते. या गोड नैतिक कथेत मीका शिकते की प्रत्येकाला कधी ना कधी मदतीची गरज भासते, आणि मदत मागणे हे धाडसाचे लक्षण आहे.

मीका मंकीला झुलणे खूप आवडत होते. ती हिरव्या वेली आणि मजबूत शाखांवर झपाट्याने जात होती. तिचा तपकिरी फर उष्ण जंगलाच्या वाऱ्यात फुलला आणि चमकला.

'माझ्याकडे बघ!' मीका किंचाळली. 'मी जंगलातील सर्वात जलद झुलणारी आहे!' तिच्या मित्रांनी टाळ्या वाजवल्या आणि हसले. मीका आनंदाने चमकली. तिला तिचे खास हालचाली दाखवायला आवडत होते.

एक उजळ सकाळी लहान प्राणी एका उंच अंजीराच्या झाडाजवळ भेटले. मिका जागेवर उड्या मारत होती. 'हे बघा!' ती हसली, नवीन खेळासाठी तयार.

तिने एक वेल पकडली, मग दुसरी. झुला! व्हूश! फिरली! बाळ पोपट आनंदाने चिरपाटले. खारुताई मोठ्या डोळ्यांनी पाहत होते. अगदी जुना कासवही त्याचा डोळा वर केला.

मिका तिचा छाती फुगवून म्हणाली. 'आता माझा सर्वात मोठा खेळ!' ती ओरडली. ती उंच उडी मारली, वाऱ्यातील पानासारखी फिरत.

अरेरे! मिकाच्या शेपटीने एक वळण घेतले आणि एक गुंडाळलेल्या वेलीभोवती फिरली. 'खूप घट्ट!' तिने चिरपली. ती हवेत थांबली, हात लोंबकळत, पाय चुकवत. तिची शेपटी एका कठीण गाठीत अडकली होती. 'अरे नाही!'

मित्रांनी वर पाहिले. 'मिक, हे एक नवीन खेळ आहे का?' एक ससा विचारला. मिका लाजली. 'नाही,' तिने कुजबुजली, 'मी फक्त... अडकले आहे.' काही क्षणांपूर्वी ती तारेसमान होती; आता तिला लाज वाटत होती.

मिका उलट्या स्थितीत लटकली. तिने डावीकडे वळले, मग उजवीकडे, पण वेलीने घट्ट पकडले. तिचा पोट उलटला. 'जर मी मुक्त होऊ शकले नाही तर?' तिने कुजबुजले, ती एकटीने हे सोडवू शकते अशी इच्छा करत.

लिला लेमूर धावून आली. 'मीका, तुला मदतीची गरज आहे का?' तिने सौम्य आवाजात विचारले. मीका 'नाही!' असे म्हणायची होती. मग तिने हट्टी गाठ पाहिली आणि 'होय, कृपया.' असे म्हणाली. तिचा आवाज लहान पण धाडसी होता.

लिला हसली. 'खूप शांत रहा.' तिने हाक मारली, 'मित्रांनो, चला मीका ला एकत्र मदत करूया!'

हत्तीने तिच्या लांब तोंडाने वेल धरून ठेवला. पोपट वळणदार पानांचा चघळत होता. लिलाच्या सौम्य पायांनी गाठ हळूहळू सैल केली.

शेवटी मिकाचा शेपटा बाहेर आला! ती मऊ पानांच्या ढिगात पडली. 'तू सुरक्षित आहेस!' लहान ससा आनंदाने म्हणाला. मिकाने आरामाने श्वास घेतला.

तिने तिचा शेपटा चोळला. तो दुखत होता पण ठीक होता. 'धन्यवाद, सर्वांना,' मिकाने म्हटले, तिचे हृदय सूर्यप्रकाशासारखे उबदार.

लिला तिच्या बाजूला बसली. 'साहाय्य मागणे लाजिरवाणे नाही,' तिने म्हटले. 'हे धाडसाचे आहे!' मिकाने मान हलवली, तिचा शेपटा आनंदाने वळला.

मिका विचारात पडली. तिला नेहमीच चतुर आणि बलवान दिसायचे होते, तरीही सर्वात जलद माकडही गुंतू शकते, आणि सर्वात बुद्धिमान माकडाला कधी कधी मित्रांची आवश्यकता असते.

मिका उभी राहिली आणि तिचा शेपटा हलवला. 'पुढच्या वेळी,' तिने हसत म्हटले, 'मी अजूनही झुलणार, पण कदाचित थोडं कमी दिखावा करीन!'

सर्वांनी हसले. त्यानंतर, जेव्हा मिका काही मोठं करण्याचा प्रयत्न करत असे, तेव्हा तिने लक्षात ठेवले: धाडसी रहा, चुका माफ करा, आणि अभिमानाने सांगा, 'होय, कृपया, मला मदतीची आवश्यकता आहे!'