ਮਿਕਾ ਮੰਕੀ ਅਤੇ ਉਲਝਿਆ ਪੂੰਛ

ਮਿਕਾ ਤੇਜ਼ ਝੂਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਪੂੰਛ ਬੇਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿੱਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮਦਦ ਮੰਗਣਾ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਬਹਾਦਰੀ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।

ਮਿਕਾ ਮੰਕੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਝੂਲਣਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੌਸ਼ਲ ਦਿਖਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਨਵਾਂ ਕੌਸ਼ਲ ਦਿਖਾਉਂਦਿਆਂ ਉਸਦਾ ਪੂੰਛ ਇੱਕ ਘੁੰਘਰਾਲੀ ਬੇਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਲਾਈਲਾ ਲੇਮੂਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੋਸਤ ਮਦਦ ਲਈ ਆਏ, ਮਿਕਾ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਕਰਕੇ 'ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ' ਕਿਹਾ। ਇਕੱਠੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥੱਲੇ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ ਮਦਦ ਮੰਗਣਾ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੋਸਤੀ, ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਮਿਕਾ ਮੰਕੀ ਨੂੰ ਝੂਲਣਾ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਸੀ। ਉਹ ਹਰੇ ਰੱਸੀ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸ਼ਾਖਾਂ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਰਦੀ। ਉਸਦਾ ਭੂਰਾ ਕੰਧ ਗਰਮ ਜੰਗਲ ਦੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਦਾ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।

'ਮੇਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖੋ!' ਮਿਕਾ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ। 'ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਝੂਲਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ!' ਉਸਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਤਾਲੀਆਂ ਵਜਾਈਆਂ ਅਤੇ ਹੱਸੇ। ਮਿਕਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ। ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖਾਸ ਮੂਵਜ਼ ਦਿਖਾਉਣਾ ਪਸੰਦ ਸੀ।

ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਸਵੇਰੇ ਛੋਟੇ ਜਾਨਵਰ ਇੱਕ ਲੰਮੇ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਮਿਲੇ। ਮਿਕਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਪਰ ਉੱਪਰ ਉੱਡੀ। 'ਇਹ ਦੇਖੋ!' ਉਸਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, ਨਵੇਂ ਕੌਸ਼ਲ ਲਈ ਤਿਆਰ।

ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਲਤਾ ਫੜੀ, ਫਿਰ ਦੂਜੀ। ਝੂਲ! ਵਾਹ! ਉਲਟ! ਬੱਚੇ ਤੋਤਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਿੜ੍ਹਾਏ। ਖਰਗੋਸ਼ ਚੌਂਕ ਗਏ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਪੁਰਾਣਾ ਕੱਛੂਆ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉੱਠਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਮਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਛਾਤੀ ਫੁਲਾਇਆ। 'ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਕੌਸ਼ਲ ਲਈ!' ਉਸਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਛਾਲ ਮਾਰਦੀ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀ।

ਓਹ ਨਹੀਂ! ਮਿਕਾ ਦਾ ਪੂੰਛ ਇੱਕ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਬੇਲ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਮੁੜ ਗਿਆ। 'ਬਹੁਤ ਤੰਗ!' ਉਸਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ। ਉਹ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰੁਕ ਗਈ, ਬਾਂਹਾਂ ਲਟਕਦੀਆਂ, ਪੈਰ ਲੱਤਾਂ ਮਾਰਦੀਆਂ। ਉਸਦਾ ਪੂੰਛ ਇੱਕ ਕਠੋਰ ਗੁੱਥੀ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਸੀ। 'ਓਹ ਨਹੀਂ!'

ਦੋਸਤ ਉੱਪਰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। 'ਮਿਕਾ, ਕੀ ਇਹ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਜਾਦੂ ਹੈ?' ਇੱਕ ਖਰਗੋਸ਼ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਮਿਕਾ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ। 'ਨਹੀਂ,' ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, 'ਮੈਂ ਸਿਰਫ… ਫਸ ਗਈ ਹਾਂ।' ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਤਾਰਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਉਹ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।

ਮਿਕਾ ਉਲਟੇ ਲਟਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਖੱਬੇ ਵੱਲ ਹਿਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਸੱਜੇ ਵੱਲ, ਪਰ ਬੇਲ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕਰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪੇਟ ਉਲਟ ਗਿਆ। 'ਜੇ ਮੈਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੀ?' ਉਸਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ, ਇਹ ਸੋਚਦਿਆਂ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਇਕੱਲੇ ਠੀਕ ਕਰ ਸਕਦੀ।

ਲਾਈਲਾ ਲੇਮੂਰ ਜਲਦੀ ਆਈ। 'ਮੀਕਾ, ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਮਦਦ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ?' ਉਸਨੇ ਨਰਮ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ। ਮੀਕਾ ਨੇ ਲਗਭਗ 'ਨਹੀਂ!' ਕਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਜਿੱਦੀ ਗੁੱਥੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ 'ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ' ਕਿਹਾ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਛੋਟੀ ਪਰ ਬਹਾਦਰ ਸੀ।

ਲਾਈਲਾ ਨੇ ਮੁਸਕੁਰਾਹਟ ਕੀਤੀ। 'ਬਹੁਤ ਸਥਿਰ ਰਹੋ।' ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਦੋਸਤਾਂ, ਆਓ ਮਿਲ ਕੇ ਮੀਕਾ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰੀਏ!'

ਹਾਥੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੰਮੀ ਸੂੰਡ ਨਾਲ ਰੱਸੀ ਨੂੰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਤਿਤਲੀ ਨੇ ਮੋੜੇ ਹੋਏ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚਿਬਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਲਾਈਲਾ ਦੇ ਨਰਮ ਪੈਰਾਂ ਨੇ ਗੁੱਥੀ ਨੂੰ ਥੋੜਾ-ਥੋੜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ।

ਅਖਿਰਕਾਰ ਮਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਛਾ ਖੁਲ ਗਿਆ! ਉਹ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਨਰਮ ਢੇਰ 'ਤੇ ਗਿਰ ਗਈ। 'ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈਂ!' ਛੋਟੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਮਿਕਾ ਨੇ ਰਾਹਤ ਨਾਲ ਸਾਹ ਭਰਿਆ।

ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਛੇ ਨੂੰ ਮਲਿਆ। ਇਹ ਦਰਦਨਾਕ ਪਰ ਠੀਕ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ। 'ਧੰਨਵਾਦ, ਸਾਰੇ,' ਮਿਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰਮ ਸੀ।

ਲਾਈਲਾ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ। 'ਮਦਦ ਮੰਗਣਾ ਸ਼ਰਮਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ,' ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। 'ਇਹ ਬਹਾਦਰੀ ਹੈ!' ਮਿਕਾ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, ਪੁੱਛਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜਿਆ।

ਮੀਕਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਤੁਰ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਬਾਂਦਰ ਵੀ ਜੰਜੀਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚਤੁਰ ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਮੀਕਾ ਖੜੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪੂੰਛ ਹਿਲਾਇਆ। 'ਅਗਲੀ ਵਾਰੀ,' ਉਸਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਫਿਰ ਵੀ ਝੂਲਾਂਗੀ, ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘੱਟ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਾਂਗੀ!'

ਸਭ ਨੇ ਹੱਸਿਆ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੀਕਾ ਨੇ ਕੁਝ ਵੱਡਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਉਸਨੇ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ: ਬਹਾਦਰ ਬਣੋ, ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਗਰਵ ਨਾਲ ਕਹੋ, 'ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਦਦ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ!'