મિકા મંકી અને ગૂંથાયેલું પૂંછડું

મિકા ઝડપથી ઝૂલે છે, નવી કરામત બતાવતાં તેનું પૂંછડું વેલમાં ફસાય છે, અને પછી તે શીખે છે કે મદદ માંગવી શરમજનક નથી—તે બહાદુરી અને સમજદારી છે.

આ મર્મસભર વાર્તામાં મિકા મંકીને ઝૂલવું અને પોતાની કરામતો બતાવવી ખૂબ ગમે છે. એક દિવસ ઊંચા અંજિરના વૃક્ષ પાસે નવી મોટી તરકીબ અજમાવતી વખતે તેનું પૂંછડું વળાંકદાર વેલમાં કડક રીતે ફસાઈ જાય છે. શરૂઆતમાં મિકાને શરમ લાગે છે, પણ જ્યારે લિલા લેમુર નમ્રતાથી મદદ પૂછે છે, ત્યારે મિકા હિંમત કરીને 'હા, કૃપા કરીને' કહે છે. પછી તેના મિત્રો સાથે મળીને તેને સુરક્ષિત રીતે બચાવે છે. વાર્તા બાળકોને શીખવે છે કે ભૂલ થવી સ્વાભાવિક છે, અને જરૂર પડે ત્યારે મદદ માંગવી બહાદુરી, સમજદારી અને મિત્રતા પર વિશ્વાસનું નિશાન છે.

મિકા મંકીને ઝૂલવું ખૂબ ગમતું હતું. તે લીલા વાઇન અને મજબૂત શાખાઓ પર ઝડપથી જતી. તેની ભૂરી વાળ ગરમ જંગલની હવા માં ફૂલો અને ચમકતી હતી.

'મારે જુઓ!' મિકાએ ચીકી. 'હું જંગલમાં સૌથી ઝડપી ઝૂલનાર છું!' તેના મિત્રો તાળીઓ વગાડ્યા અને હસ્યા. મિકાએ ખુશીથી સ્મિત કર્યું. તેને તેના ખાસ મૂવિંગ બતાવવાનું ગમતું હતું.

એક સવારની ચમકતી સવારે નાના પ્રાણીઓ એક ઊંચા અંજિરના વૃક્ષ પાસે મળ્યા. મિકા ત્યાં જ ઉછળવા લાગી. 'આ જુઓ!' તે હસતી બોલી, એક નવી તરકીબ માટે તૈયાર.

તે એક વેલ પકડી, પછી બીજી. ઝૂલ! ફટાક! પલટો! નાના તોતાએ આનંદથી ચીચીંયું. સસલાઓ આંખો પહોળી કરીને જોયા. અહીં સુધી કે જૂના કાચબાએ પણ માથું ઉચક્યું.

મિકાએ છાતી ફુલાવી. 'હવે મારી સૌથી મોટી તરકીબ!' તે બોલી. તે પવનમાં પાનાની જેમ ઘૂમતી ઊંચે કૂદી.

અરે! મિકાનો પૂંછો એક વળાંકદાર વાઇનમાં વળગ્યો. 'ખૂબ જ કડક!' તેણે કાંટે કહ્યું. તે હવામાં જ અટકી ગઈ, હાથ લટકતા, પગ લટકતા. તેનો પૂંછો એક કઠોર ગાંઠમાં ફસાઈ ગયો. 'ઓ નહીં!'

મિત્રોએ ઉપર જોયું. 'મિકા, શું આ કોઈ નવી કરામત છે?' એક સસલાએ પૂછ્યું. મિકાના ગાલ લાલ થઈ ગયા. 'ના,' તેણે ધીમેથી કહ્યું, 'હું તો બસ... ફસાઈ ગઈ છું.' થોડી ક્ષણો પહેલાં તે તારાની જેમ ચમકી રહી હતી; હવે તેને શરમ આવતી હતી.

મિકા ઊલટા લટકતી હતી. તેણે ડાબે વળ્યો, પછી જમણે, પરંતુ વાઇન કડક રીતે લપેટાઈ ગઈ. તેના પેટમાં ઉલટાવો આવ્યા. 'જો હું મુક્ત થઈ શકી નહીં?' તેણે ફફડાટમાં કહ્યું, ઈચ્છા રાખતી કે તે એકલી જ આ સમસ્યા ઉકેલી શકે.

લિલા લેમુર તુરંત આવી. 'મિકા, શું તને મદદ જોઈએ?' તેણે નમ્રતાથી પૂછ્યું. મિકાએ લગભગ 'ના!' કહ્યું. પછી તેણે અડીખમ ગાંઠ જોઈ અને કહ્યું, 'હા, કૃપા કરીને.' તેનો અવાજ નાનો હતો પરંતુ બહાદુર.

લિલાએ સ્મિત કર્યું. 'ખૂબ જ સ્થિર રહેવું.' તેણે બોલ્યું, 'મિત્રો, ચાલો મિકાને સાથે મળીને મદદ કરીએ!'

હાથીએ તેની લાંબી ટાંકી સાથે વાઇનને સ્થિર રાખ્યું. પેરોટે વળાંકદાર પાન ખાધા. લિલાના નમ્ર પગે ગાંઠને ધીમે ધીમે છૂટું કર્યું.

અંતે મિકાનો પૂંછડું છૂટું પડી ગયું! તે પાનના નરમ ઢગલા પર પડી ગઈ. 'તમે સુરક્ષિત છો!' નાનકડા સસલાએ ખુશીથી કહ્યું. મિકાએ રાહતનો શ્વાસ લીધો.

તેણે તેના પૂંછડાને ઘસ્યું. તે દુખી હતું પણ ઠીક હતું. 'તમારો આભાર, બધા,' મિકાએ કહ્યું, તેનું હૃદય સૂર્યપ્રકાશ જેવું ગરમ હતું.

લીલા તેની બાજુમાં બેસી. 'મદદ માંગવી શરમજનક નથી,' તે બોલી. 'તે તો બહાદુરી છે!' મિકાએ માથું હલાવ્યું, પૂંછડું ખુશીથી વળ્યું.

મિકા વિચારતી રહી. તે હંમેશા બુદ્ધિશાળી અને મજબૂત દેખાવા માંગતી હતી, પરંતુ સૌથી ઝડપી કાપલાં પણ જાળવાઈ શકે છે, અને સૌથી બુદ્ધિશાળી કાપલાંને ક્યારેક મિત્રોની જરૂર પડે છે.

મિકા ઊભી રહી અને તેની જાંબુટ્ટી હલાવી. 'આગળના વખત,' તે હસતી રહી, 'હું હજુ પણ ઝૂલવા જઈશ, પરંતુ કદાચ થોડી ઓછી દેખાડવાની સાથે!'

બધા હસ્યા. ત્યારથી, જ્યારે મિકા કંઈક મોટું કરવાનો પ્રયાસ કરતી, ત્યારે તે યાદ રાખતી: ધૈર્ય રાખો, ભૂલોને માફ કરો, અને ગર્વથી કહો, 'હા, કૃપા કરીને, મને મદદની જરૂર છે!'