तारा आणि बोलका टूथब्रश

तारा आणि तिचा गप्पिष्ट ब्रश ब्रिसल प्लॅक राक्षसांना हरवून दात घासण्याला मजेदार, धाडसी साहस बनवतात.

तारा ही कल्पनाशक्तीने भरलेली मुलगी आहे, पण तिला दात घासणे अजिबात आवडत नाही. पेपरमिंटची पेस्ट जळजळ करते आणि ब्रशचे रेशे टोचतात, म्हणून ती रोज कुरकुर करते. पण एके सकाळी तिचा ब्रशच बोलू लागतो—त्याचं नाव ब्रिसल! तो ताराला टूथीटाउन नावाच्या चमचमीत जगात घेऊन जातो, जिथे प्लॅक राक्षसांनी दातांच्या शहराची चमक हरवली आहे. तारा हिम्मत गोळा करते, हळूवार ब्रश फिरवते आणि एकेक करून सगळे प्लॅक राक्षस दूर करते. या गमतीशीर आणि उबदार कथेतून दात घासणे ही कंटाळवाणी गोष्ट नसून रोजची एक छोटंसं साहस असू शकते, हे मजेदार पद्धतीने दाखवलं आहे.

तारा उन्हाने न्हालेल्या पिवळ्या घरात राहायची. तिचे कुरळे केस, गोड तुटलेलं दातांचं हसू आणि प्रचंड कल्पनाशक्ती होती. आंघोळीचे फेसाळ बुडबुडे ड्रॅगन व्हायचे आणि चमचे चकचकीत अवकाशयानासारखे शूऽऽ करून उडायचे!

ताराला दात घासणे अजिबात आवडत नव्हते. ती कुरकुरली, 'ह्या पेपरमिंटच्या पेस्टने जळजळ होते आणि ब्रशचे रेशे टोचतात. माझे दात आधीच छान दिसतात!'

एका सकाळी ताराने आपला ब्रश उचलला, तक्रार करायला तयारच होती. पण ब्रश हलला, खिदळला आणि सिंकवर छोट्या नर्तकासारखा उभा राहिला!

'हाय, तारा!' ब्रशने पाखरांसारखं किलबिलत म्हणलं. 'मी आहे ब्रिसल. आज मोठं साहस करू या!' तो चमचमीत उत्साहाने उड्या मारू लागला.

ताराने आश्चर्याने हुंकार काढला. 'अरे, तू बोलतोस?' ब्रिसल मान डोलावून म्हणाला, 'आम्ही ब्रश फक्त धाडसी मुलांशी बोलतो. टूथीटाउन अडचणीत आहे. तू मदत करशील का?'

चमचमीत टूथपेस्टचा एक फितेसारखा झोत त्यांच्याभोवती फिरला. शूंऽऽ! ते थेट टूथीटाउनमध्ये उतरले—मोत्यासारखी मनोरे, पुदिन्याच्या रस्त्या आणि बबलगमची झाडं!

'वा!' तारा हलकेच बोलली. सगळं झगमगत होतं—फक्त काही ठिकाणं सोडून. ब्रिसलने उसासा टाकला, 'जवळून बघ. इथे काही बिघडतंय, गिळमिळचं.'

चमचमीत इमारतींवर करड्या डागांनी झाकलं होतं. छोटेसे दात लोक घाबरून एकत्र उभे होते. तारा गुडघ्यावर बसून प्रेमाने म्हणाली, 'मित्रांनो, काय झालं?'

'प्लॅक राक्षस!' चॉम्पी नावाच्या छोट्या दाताने किचकिचत सांगितलं. 'ते शुगर माउंटनहून येतात, आमच्यावर चिकटतात आणि आमची चमक चोरतात!'

तारा ताठ उभी राहिली. 'आपण त्यांना थांबवायलाच हवं!' ब्रिसलने हुरूप भरून म्हणलं, 'तू विश्वास ठेवलास की तुमची ब्रश-शक्ती खूप मजबूत होते. चला, या राक्षसांना घासून काढू!'

ताराने ब्रिसल उचलला, पण ती थोडी थांबली; तिला टोचणारे रेशे आठवले. तिने खोल श्वास घेतला आणि करड्या भिंतीकडे गेली.

'काहीच त्रास होणार नाही,' ब्रिसल हलकेच म्हणाला. ताराने हळूवार ब्रश फिरवला. पॉप! प्रत्येक प्लॅक राक्षस किचकिचत ओरडत उडून गेला आणि नाहीसा झाला.

'गुदगुदी होतेय!' तारा खदखदून हसली. ती इकडून तिकडे धावत, भिंती, कारंजे आणि रस्ते घासत राहिली, जोपर्यंत टूथीटाउन अगदी नव्या दातासारखा चकाकू लागला.

दात लोकांनी आनंदात जल्लोष केला. 'धन्यवाद, तारा!' चॉम्पी ओरडला. 'आमचं घर पुन्हा चमकलं!' तारा अभिमानाने आणि धाडसाने हसली.

ब्रिसल हसला. 'पाहिलंस? दात घासणे कंटाळवाणं काम नाही. ते तर दर सकाळी आणि रात्री तुझं छोटंसं साहस आहे!'

पुन्हा आपल्या बाथरूममध्ये, ब्रिसल सिंकवर चमकत होता. ताराने आरशात हसत दात दाखवले. 'दात घासणे खूप मजा आहे,' ती म्हणाली.

आता तारा आनंदाने दात घासते, ब्रिसलचा आवाज ऐकत राहते आणि पुढच्या पुदिनाच्या मिशनचे स्वप्न पाहते.