आकाशासारखे दिसणारे डबके

पावसानंतर आजीच्या बागेतल्या डबक्यात आर्णा आणि रिवूला एक उलटं जग दिसल्यासारखं वाटतं. कल्पनाशक्ती, आश्चर्य आणि छोट्या गोष्टींमधली जादू शोधण्याची ही रम्य गोष्ट आहे.

आर्णा आणि रिवू आजीच्या घरी सुट्टी घालवत असताना पावसानंतर बागेतल्या एका मोठ्या डबक्याकडे पाहतात आणि त्यात त्यांना आकाश, ढग, फांद्या आणि पक्ष्यांचे प्रतिबिंब दिसते. हे साधं डबकं त्यांच्या कल्पनेत एक गुप्त दरवाजा बनतं—उलट्या जगात नेणारं. त्या जगात झाडे ढगांतून उलटी वाढतात, पक्षी पाण्यात पोहतात आणि पाऊस वरच्या बाजूने पडतो. एका छोट्या क्षणातून दोघेही आश्चर्य, खेळकर कल्पना आणि सभोवतालच्या जगात दडलेली जादू अनुभवतात.

आर्णा आणि रिवू हे आनंदी चुलत भावंड होते. शाळेला सुट्टी लागली की ते आजीच्या सुखद घरात राहायला जात, जिथे आंब्याची झाडे अंगणाला सावली देत आणि उबदार हवेत गोष्टी घुमत असत.

एक दुपारी जोरदार पाऊस आला. जाड थेंब छपरावर ठिणकावत होते. थोड्याच वेळात बागेचा रस्ता चमकदार डबक्यांच्या खाली गेला, आणि हवा गार व ताजी सुगंधी झाली.

पाऊस थांबताच आजी हसल्या. 'आता तुम्ही बाहेर जाऊ शकता,' त्या म्हणाल्या, 'पण डबक्यांमध्ये उड्या मारू नका.'

आर्णा आणि रिवूने गोडपणे मान हलवली, मग खसखस हसत बागेतल्या सगळ्यात मोठ्या, निळ्या डबक्याकडे धावले.

आर्णा गुडघे टेकून म्हणाली, 'रिवू, पाहा! मला वाटतं आकाश खाली पडलं!' रिवू तिच्या शेजारी बसला, आश्चर्याने डोळे मोठ्ठे झाले.

डबक्यातील पाणी काचेसारखे गुळगुळीत होते. त्यात फुगदार ढग तरंगत होते. कडुनिंबाच्या फांद्या खाली दिसत होत्या, आणि दोन पक्षी त्या आरशात हळुवार घुसरत होते.

रिवूने हळू आवाजात सांगितलं, 'ते आकाश नाही. ते एक गुप्त दरवाजा आहे ज्यातून आपल्याला डोकावता येईल.'

'कोठे नेणारा दरवाजा?' आर्णा विचारली. 'उलट्या जगात,' तो म्हणाला. दोघे आणखी झुकले, त्यांची नाके जवळजवळ पाण्याला स्पर्शत होती.

त्या जगात झाडे ढगांतून उलटी वाढतात, पक्षी निळ्या पाण्यात पोहतात, आणि ढगाचे उशे जमिनीवर ठेवलेले असतात. कदाचित तिथे मुले पायाखाली छत्री धरून फिरत असतील!

आर्णा हसली, 'म्हणजे तिथे पाऊस वरच्या बाजूने पडत असणार!' 'आणि मासे हवेत फडफडत असतील,' रिवूने म्हटले. दोघेही खिदळून हसले.

ते दोघे शांतपणे डबक्याजवळ बसले, त्या पाण्याच्या दारामागे दिसू शकणाऱ्या गंमतीदार दृश्यांची चित्रे मनात रंगवत राहिले.

एक छोटी तपकिरी चिमणी फुदकती-फुदकती आली, पाण्याचा थेंब टिपला आणि फुर्रकन उडून गेली, जणू ती रहस्याची राखण करत होती.

'पाहिलंस ना,' आर्णा हसली, 'चिमणीलाही त्या लपलेल्या जगाबद्दल माहीत आहे.'

ओट्यावरून आजीने हाक मारली, 'कपडे चिखलात भिजण्याआधी आत या!'

ते सावकाश उभे राहिले. रिवूने एक पिवळं पान डबक्यात सोडलं, जे आरशासारख्या आकाशावर हळूच तरंगत गेलं.

ते पान छोट्याशा धैर्यवान बोटीसारखं तरंगत होतं. 'कदाचित ते उलट्या जगाची सफर करायला जात असावं,' आर्णाने कुजबुजत सांगितलं.

संध्याकाळपर्यंत सूर्याने सारं पाणी प्यायलं, आणि डबकं कोरड्या तपकिरी मातीमध्ये मिसळलं.

आर्णा आणि रिवू खऱ्या आकाशाकडे पहात राहिले. त्यांना माहीत होतं, पावसानंतर अगदी छोट्याशा डबक्यातही जादू लपलेली असते.