रिकामी पेटीच सर्वात मजेदार ठरली

डुग्गूला मिळालेली मोठी रिकामी पेटी त्याच्या कल्पनाशक्तीने रॉकेट, बेकरी, ट्रेन आणि गुप्त गुहा बनते. साध्या वस्तूंमध्येही किती मोठं साहस दडलं असतं, याची ही खेळकर गोष्ट.

डुग्गूच्या घरी आलेल्या मोठ्या डिलिव्हरीच्या बॉक्समध्ये नवीन मिक्सर असतो, पण डुग्गूचं लक्ष त्या रिकाम्या पेटीकडेच लागलेलं असतं. तो तिला कधी रॉकेट बनवतो, कधी बेकरी, कधी वेगवान ट्रेन, तर कधी शांत वाचनगुहा. एका साध्या गत्त्याच्या पेटीतून उभं राहणारं हे कल्पनारम्य जग मुलांना खेळ, सर्जनशीलता आणि दैनंदिन वस्तूंतील जादू दाखवतं.

झगमगत्या दुपारी डुग्गूच्या दारात एक मोठी डिलिव्हरीची पेटी येते. ती एखाद्या भेटीसारखी दिसते! डुग्गूचे डोळे मोठे होतात. 'अम्मा, आत काय छान गोष्ट आहे?' तो आनंदाने उड्या मारत विचारतो.

हसतमुख डिलिव्हरीवाला पेटी सावधपणे ठेवतो. अम्मा हसतात, 'कसलं जादू नाही रे. यात नवीन किचन मिक्सर आहे.' डुग्गू खुलतं हसतो, कारण त्याच्या डोक्यात मिक्सर नव्हे तर रिकाम्या पेटीची स्वप्नं फिरत असतात.

अम्मा चमकदार मिक्सर बाहेर काढतात तेव्हा कागद खसखसतो. डुग्गूला त्या साधनाची फारशी दखलच नाही. तो गत्त्यावर हात मारतो. 'मी ही पेटी ठेवू का, प्लीज?' तो विनवतो. अम्मा त्याच्या डोळ्यातली चमक पाहून मान हलवून होकार देतात.

डुग्गू ती पेटी खजिन्याच्या गाडीसारखी ओढत हॉलमध्ये आणतो. अम्मा हसून सांगतात, 'खेळ, पण नंतर आवर.' पेटी गालिच्यावर धपकन बसते आणि डुग्गूच्या डोक्यात धमाल चित्रं उमटू लागतात.

डुग्गू आत चढून शांत बसतो, योजना आखतो. पेन्सिलने तो गोल खिडकी आखून कापतो. उन्हाची किरणं आत येतात. त्या उजेडात एक कुजबुज त्याला ऐकू येते: 'ही पेटी उडू शकते!'

तो दोन्ही बाजूंना दोन कागदी कप चिकटवतो, जणू गरजणारे इंजिन. क्रेयॉनच्या रेघांनी तो एक नियंत्रण पटल काढतो. उभा राहून डुग्गू अभिमानाने सांगतो, 'हे माझं रॉकेट आहे!'

'तीन… दोन… एक… झपाटून उड्डाण!' तो ओरडतो. गत्त्याचं रॉकेट चंद्राला मागे टाकतं, लाल मंगळावरून शर्र करून जाते आणि त्याच्या कल्पनेत मधासारखे विरघळणाऱ्या लाडूंच्या ग्रहावर उतरते.

दुपारच्या जेवणानंतर डुग्गू पुन्हा पेटीकडे डोकावतो. 'ह्म्म, रॉकेटला विश्रांती हवी,' तो खसखसून हसतो. 'आता तू माझी बेकरी!' तो पेटी दुकानाच्या काऊंटरसारखी उघडतो आणि जमिनीवर खोटा पीठ भुरभुरतो.

पाने कुरकुरीत कुकीज होतात, छोटे खडे चॉकलेट कपकेक बनतात, आणि एक टवटवीत पिवळं फूल आंब्याचा केक होतं. अम्मा तिथून फिरत येतात. 'आज काय छान वास येतोय, शेफ?' त्या विचारतात.

'ताजे केक विकायला आहेत!' डुग्गू हाक मारतो. 'किंमत: एका केकला एक चमचमीत बटण.' अम्मा त्यांच्या शिवणपेटीतून दोन बटण काढून पैसे देतात. दोघेही एकत्र अदृश्य खाऊ खातात आणि मोठ्याने खिदळतात.

संध्याकाळचं प्रकाश नारिंगी झळाळतं. डुग्गू पेटी आडवी करतो आणि त्याचा टेडी बेअर, चप्पल इंजिन आणि छोटी लाल कार रांग लावतो. 'सगळे चढा! ही आतापर्यंतची वेगवान ट्रेन आहे!' तो शिट्टी मारतो.

'पुढचं थांबं, आजीचं घर!' ट्रेन डुग्गूच्या कल्पनेतील पुलांवर, नद्यांवर आणि हिरव्यागार जंगलांतून खटरखटर जाते. चप्पल इंजिन पुढे धडधडतं आणि टेडी खिडकीतून हात हलवतो.

रात्र हळूहळू सरकते. झोपाळू डुग्गू पेटीत एक मऊ उशी ठेवतो, आवडती गोष्टीची पुस्तक ठेवतो आणि वरून हलकेच पांघरूण ओढतो. गोंगाटी ट्रेन आता शांत, उबदार घरटं बनते.

तो कुजबुजतो, 'ही माझी गुप्त गुहा आहे.' खोली बाहेर शांत आहे. अम्मा फडका उचलून डोकावतात. 'आज रात्री हा भटकंती करणारा आपल्या गुहेत झोपेल का?' त्या हळूच विचारतात.

डुग्गू मान नकारार्थी हलवतो. 'गुहा फक्त वाचनासाठी आहे.' तो पुस्तक उघडतो आणि दूरच्या राज्यांमध्ये फिरू लागतो, जोपर्यंत त्याच्या पापण्या झोपेच्या परद्यासारख्या खाली झुकत नाहीत.

या जादूयुक्त एका दिवसात ही पेटी रॉकेट, बेकरी, ट्रेन आणि गुहा झाली आहे. डुग्गू गत्ता थोपटतो. 'रिकाम्या वस्तूंमध्येही कल्पना भरभरून असू शकतात,' तो कुजबुजतो, गाल लाल झालेले.

अम्मा त्याचे कपाळ किस घेतात. 'हो अगदी खरं,' त्या म्हणतात. 'तुझी कल्पना ओसंडून वाहते.' त्या दिवा बंद करतात आणि सर्वात मोठं साहस—स्वप्ननगरी—डुग्गूच्या मनात वाट पाहत असते.