ਲੀਲਾ ਡੀਅਰ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਇੱਛਾ

ਇੱਕ ਸਿੱਖਿਆਤਮਕ ਕੁਦਰਤੀ ਕਹਾਣੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮੀਲੀ ਲੀਲਾ ਆਪਣੇ ਡਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਾਂਝੇ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹਿੰਮਤ ਭਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮੰਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਟਿੱਬੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ।

ਲੀਲਾ ਇੱਕ ਨਿੱਕੀ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਹਿਰਣੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਚਮਕੀਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਰਾਹਾਂ, ਰਾਤ ਦੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਨਵੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਖਰਗੋਸ਼ ਉਸਨੂੰ ਵੱਡੇ ਟਿੱਬੇ ਉੱਤੇ ਖੇਡਣ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਲੀਲਾ ਦੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਉਭਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਫਿਕਰਾਂ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਿੰਮਤ ਭਰੀ ਇੱਛਾ ਮੰਗਦੀ ਹੈ—ਸ਼ਾਂਤ ਦਿਲ, ਹਿੰਮਤੀ ਪੈਰ ਅਤੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਹੌਸਲਾ। ਇਹ ਨਰਮ ਤੇ ਪ੍ਰੇਰਕ ਕਹਾਣੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦਿਲ ਹਲਕਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਲੀਲਾ ਨਿੱਕੀ ਸੀ ਤੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ। ਉਸਨੂੰ ਉੱਚੇ ਦਰੱਖਤ, ਝੂਮਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਖਿੜ-ਖਿੜ ਹੱਸਦੀਆਂ ਚਮਕੀਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਸਨ।

ਲੀਲਾ ਰਾਤ ਦੀ ਹਵਾ, ਹਨੇਰੇ ਰਾਹਾਂ ਅਤੇ ਨਵੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਚਿੰਤਾ ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪਏ ਭਾਰੇ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।

ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਹਵਾ ਵਾਲੀ ਸਵੇਰ, ਲੀਲਾ ਨੇ ਘਾਹ ਨੂੰ ਝੂਮਦਿਆਂ ਦੇਖਿਆ। ਖਰਗੋਸ਼ ਉਛਲਦਾ ਆਇਆ ਤੇ ਬੁਲਿਆ, 'ਆ, ਵੱਡੇ ਟਿੱਬੇ ਉੱਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡ।'

ਲੀਲਾ ਨੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਢਲਾਨ ਅਤੇ ਚੌੜਾ ਟਿੱਬਾ ਤੱਕਿਆ। ਉਹ ਹੌਲੀ ਆਖਦੀ ਰਹੀ, 'ਜੇ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਪਵਾਂ ਤਾਂ? ਜੇ ਮੈਂ ਭੁੱਲ ਜਾਵਾਂ ਤਾਂ? ਜੇ ਮੈਂ ਨਾਲ ਨਾ ਚਲ ਸਕਾਂ ਤਾਂ?'

ਖਰਗੋਸ਼ ਉਛਲਦਾ ਹੋਇਆ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਲੀਲਾ ਨੇ ਇਕ ਪੁਰਾਣੇ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ ਡੂੰਘੀ ਸੁੱਠ ਭਰੀ। ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੜਖੜਾਇਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਗੁਦਗੁਦਾਇਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੱਖ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁਮਾ ਦਿੱਤਾ।

ਲੀਲਾ ਨੇ ਮੱਥਾ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਾਸ਼ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰਦੀ।' ਹਵਾ ਲੰਮੇ 'ਹੁਸ਼' ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਨੱਕ ਕੋਲੋਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਲੰਘੀ।

'ਕੀ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ?' ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਇਕ ਹੋਰ 'ਹੁਸ਼' ਨਾਲ ਪੱਤੇ ਕਾਂਪੇ। ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ 'ਹਾਂ' ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।

'ਕੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਦੱਸ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?' ਲੀਲਾ ਨੇ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਆਖਿਆ। ਹਵਾ ਗੋਲ ਗੋਲ ਨੱਚੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਡੂੰਘਾ, ਹਿੰਮਤ ਭਰਿਆ ਸਾਹ ਲਿਆ।

'ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਟਿੱਬੇ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ,' ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਹੁਸ਼। 'ਮੈਨੂੰ ਗਲਤ ਹੋ ਜਾਣ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।' ਹੁਸ਼। 'ਮੈਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਣ ਦਾ ਡਰ ਹੈ।' ਹਰ 'ਹੁਸ਼' ਨਾਲ ਇੱਕ ਚਿੰਤਾ ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਈ।

ਹੁਣ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਹਲਕਾ ਲੱਗਿਆ। 'ਕੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਵੀ ਦੱਸ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?' ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਹਵਾ ਘਾਹ ਵਿਚ ਫੁੜਕਦੀ ਰਹੀ, ਸੁਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ।

ਲੀਲਾ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ। 'ਮੈਂ ਹਿੰਮਤੀ ਪੈਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਦਿਲ ਅਤੇ ਉਹ ਹੌਸਲਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰੇ।' ਹਵਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਰਮ ਜੰਗਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਂਗ ਜੱਫੀ ਪਾਈ।

ਅੱਖਾਂ ਖੁਲੀਆਂ ਤਾਂ ਟਿੱਬਾ ਅਜੇ ਵੀ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਪਰ ਲੀਲਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਹੋਰ ਉੱਚੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਟਿੱਬਾ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਉਸਨੇ ਇਕ ਕਦਮ ਚੁੱਕਿਆ, ਫਿਰ ਦੂਜਾ, ਫਿਰ ਤੀਜਾ। ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੱਥ ਹਿਲਾਂਦਾ ਤੇ ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਸੀ।

'ਤੂੰ ਆ ਗਈ!' ਖਰਗੋਸ਼ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਲੀਲਾ ਮੁਸਕਰਾਈ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲਗੀ, 'ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆ ਗਈ।' ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਹਲਕਾ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।

ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਲੀਲਾ ਖੁੱਲੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਖੜੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਨੂੰ ਫੁਸਫੁਸਾ ਕੇ ਦੱਸਦੀ ਅਤੇ ਹਰ ਨਵੀਂ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਸਾਂਝੀ ਕਰਦੀ।

ਉਸਨੇ ਇਕ ਰਾਜ਼ ਸਿੱਖ ਲਿਆ: ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਉਹ ਹਲਕੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹਿੰਮਤ ਨੂੰ ਵਧਾ ਕੇ ਚਮਕਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।