ਬਗੀਚੇ ਵਿੱਚ ਗੱਡਾ: ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਖੋਜ ਦੀ ਕਹਾਣੀ

ਅਭਿਦਨਿਆ ਅਤੇ ਵੀਰ ਖਜਾਨਾ ਲੱਭਣ ਲਈ ਬਗੀਚੇ ਵਿੱਚ ਗੱਡਾ ਖੋਦਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਮਿੱਟੀ, ਕੀੜਿਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਅਦਭੁੱਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਇਹ ਇਕ ਸਨੇਹੀ ਸਿੱਖਿਆਤਮਕ ਕੁਦਰਤੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੋ ਚੰਗੇ ਦੋਸਤ, ਅਭਿਦਨਿਆ ਅਤੇ ਵੀਰ, ਬਗੀਚੇ ਵਿੱਚ ਖਜਾਨਾ ਲੱਭਣ ਲਈ ਖੋਦਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਖੋਦਦੇ-ਖੋਦਦੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੀਲਾ ਬਟਨ, ਪੁਰਾਣਾ ਚਮਚ, ਹਰੀ ਗੁੱਲੀ, ਜੜਾਂ, ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਇਕ ਕੇਚੂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਤਾਜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਥੋੜੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਚੀਂਟੀਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰ, ਪੀਲੀ ਤਿਤਲੀ, ਭੁੰਬਟਾ, ਗਿਲ੍ਹਰੀ ਅਤੇ ਬਗੀਚੇ ਦੀ ਜੀਵੰਤ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਅਖ਼ੀਰ ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬਗੀਚਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਖਜਾਨੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਹਰ ਸ਼ਨੀਚਰਵਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਦੋਸਤ ਅਭਿਦਨਿਆ ਅਤੇ ਵੀਰ ਉਸਦੇ ਬਗੀਚੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਇਕ ਅਮਰੂਦ ਦਾ ਦਰੱਖਤ, ਚਟਕੀਲੇ ਗੇਂਦੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਰਾਹਦਾਰੀ ਅਤੇ ਨਰਮ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਇਕ ਸ਼ਾਂਤ ਕੋਨਾ ਹੈ।

ਇਕ ਧੁਪਾਹਲੇ ਦਿਨ ਵੀਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਨਿੰਮਾ ਹਰਾ ਫਾਵੜਾ ਫੜ ਕੇ ਦੌੜਦਾ ਆਇਆ। 'ਆਓ ਇਕ ਗੱਡਾ ਖੋਦਿਏ!' ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।

ਅਭਿਦਨਿਆ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਝਪਕਾਈਆਂ। 'ਖੋਦਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?' ਵੀਰ ਮੁਸਕਰਾਇਆ, 'ਕੋਈ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਚੀਜ਼ ਲੱਭਣ ਲਈ!'

ਅਭਿਦਨਿਆ ਨੇ ਚੌਂਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਸ਼ਾਇਦ ਖਜਾਨਾ!' 'ਜਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਜ,' ਵੀਰ ਨੇ ਜੋੜਿਆ। 'ਜਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਡਾਇਨੋਸੋਰ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ!'

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਮਰੂਦ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਕੋਲ ਇਕ ਜਗ੍ਹਾ ਚੁਣੀ। ਖੋਦ, ਖੋਦ, ਖੋਦ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਾਵੜੇ ਚਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਭੂਰੀ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਛਿੱਟੇ ਉੱਡੇ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਦੇਰ 'ਚ ਅਭਿਦਨਿਆ ਨੂੰ ਇਕ ਨਿੱਕਾ ਨੀਲਾ ਬਟਨ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਰਾਣੀ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਤੋਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।' ਵੀਰ ਹੱਸਿਆ, 'ਜਾਂ ਸਕੂਲ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਤੋਂ!'

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਟਨ ਨੂੰ ਇਕ ਕਟੋਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਠੱਕ! ਵੀਰ ਦਾ ਫਾਵੜਾ ਕਿਸੇ ਸਖ਼ਤ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਟਕਰਾਇਆ। 'ਕੀ ਇਹ ਖਜਾਨਾ ਹੈ?' ਉਹ ਚੀਕੀ ਮਾਰ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਪਰ ਇਹ ਤਾਂ ਮੈਲਾ ਪੁਰਾਣਾ ਚਮਚ ਸੀ।

ਫਿਰ ਅਭਿਦਨਿਆ ਨੂੰ ਇਕ ਚਮਕੀਲੀ ਹਰੀ ਗੁੱਲੀ ਮਿਲੀ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਮੋਟਾ ਕੇਚੂ ਕੁਦਕਦਾ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਵੀਰ ਸਿੱਕੀ ਮਾਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਿਆ।

ਅਭਿਦਨਿਆ ਹੱਸ ਪਈ, 'ਅਸੀਂ ਇਸਦਾ ਘਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।' ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧੀਰੇ ਨਾਲ ਕੇਚੂ ਨੂੰ ਗੇਂਦੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਕੋਲ ਨਰਮ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਫਿਰ ਖੋਦਦੇ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿੱਕੇ ਪੱਥਰ, ਸੁੱਕੀਆਂ ਜੜਾਂ ਅਤੇ ਚੂੜੀ ਦਾ ਟੁੱਕੜਾ ਮਿਲਿਆ। ਇੱਕ ਅਹੰਕਾਰੀ ਭੁੰਬਟਾ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਤੁਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਪਰ ਨਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪੇਟਾ ਮਿਲਿਆ, ਨਾ ਤਾਜ, ਨਾ ਡਾਇਨੋਸੋਰ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ। ਥੱਕ ਕੇ ਅਭਿਦਨਿਆ ਅਮਰੂਦ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਆਹ ਭਰੀ।

'ਮੈਂ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ,' ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਟੋਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ: ਨੀਲਾ ਬਟਨ, ਮੈਲਾ ਚਮਚ, ਹਰੀ ਗੁੱਲੀ, ਟੁੱਟੀ ਚੂੜੀ।

'ਅਸੀਂ ਤਾ ਕੁਝ ਲੱਭਿਆ ਹੈ,' ਵੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ। 'ਪਰ ਖਜਾਨਾ ਨਹੀਂ,' ਅਭਿਦਨਿਆ ਨੇ ਆਹ ਭਰੀ। ਉਹਸੇ ਵੇਲੇ ਉਸਦੀ ਮੰਮੀ ਨੇ ਬੁਲਾਇਆ, 'ਆਓ ਮਿੱਠੇ ਅਮਰੂਦ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਖਾਓ!'

ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲਾਲ ਚੀਂਟਿਆਂ ਦੀ ਲੰਮ੍ਹੀ ਕਤਾਰ ਵੇਖੀ ਜੋ ਰੋਟੀ ਦੇ ਚੂਰੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਕ ਬਹਾਦਰ ਚੀਂਟੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਟੁਕੜਾ ਲੈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।

ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਇਕ ਪੀਲੀ ਤਿਤਲੀ ਗੇਂਦੇ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਕ ਫੁਰਤੀਲੀ ਗਿਲ੍ਹਰੀ ਅਮਰੂਦ ਦਾ ਪੱਤਾ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਦੌੜ ਗਈ।

ਧੁੱਪ ਨੇ ਅਭਿਦਨਿਆ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚਲੀ ਹਰੀ ਗੁੱਲੀ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮੁਸਕਰਾਈ, 'ਸ਼ਾਇਦ ਬਗੀਚਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖਜਾਨੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ।'

ਵੀਰ ਨੇ ਸਿੱਕ ਮਾਰੀ, 'ਅਸੀਂ ਜ਼ਮੀਨ ਹੇਠਾਂ ਹੀ ਖੋਜਦੇ ਰਹੇ, ਇਸ ਲਈ ਲਗਭਗ ਇਹ ਸਭ ਗੁਆ ਬੈਠਦੇ।'

ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਅਭਿਦਨਿਆ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਪਣੀ ਖਿੜਕੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਸੋਨਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਪਰ ਹਰ ਇਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖੁਸ਼ਗਵਾਰ ਯਾਦ ਸੀ।

ਉਹ ਸਧਾਰਣ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਦਿਨ ਯਾਦ ਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਤੇ ਵੀਰ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਬਗੀਚੇ ਦੀ ਲੁਕਈ ਜਾਦੂਈ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਲੱਭੀ ਸੀ।