ਈਵਾ ਦੀ ਉੱਡਦੀ ਮੁਹਿੰਮ

ਈਵਾ ਉੱਚਾਈ ਦੇ ਡਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕੈਪਟਨ ਫਲਫ਼ ਨਾਲ ਦਾਦੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਹਵਾਈ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।

ਹਰੇ ਟਿੱਬਿਆਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜਮੁਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਈਵਾ ਅਸਲੀ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਣ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉੱਚਾਈ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਵੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਾਂ ਦਾਦੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਟਿਕਟਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਈਵਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਡਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਐਰਪੋਰਟ ਦੀ ਰੌਣਕ, ਖਿੜਕੀ ਵਾਲੀ ਸੀਟ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਅਨੋਖੇ ਰੂਪ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕੈਪਟਨ ਫਲਫ਼ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਉਹ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਹਿੰਮਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹਲਕੀਆਂ ਝਟਕਿਆਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਤਜਰਬਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਈਵਾ ਸਿੱਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਬਹਾਦਰੀ ਡਰ ਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਡਰ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਅੱਗੇ ਵੱਧਣ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ।

ਹਰੇ ਟਿੱਬਿਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜਮੁਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਈਵਾ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਚਸ਼ਮੇ ਪਾਉਂਦੀ, ਨੀਲਾ ਬੈਕਪੈਕ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਨੈਕ ਭਰੇ ਹੁੰਦੇ, ਅਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਅਸਲੀ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਣ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖਦੀ ਸੀ।

ਈਵਾ ਨੇ ਉੱਤੇ ਵਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਬੱਦਲ ਮਾਰਸ਼ਮੇਲੋ ਵਰਗੇ ਸੁਗੰਧੀਦੇ ਹਨ!' ਪਰ ਉਹ ਉੱਚਾਈ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਸੀ; ਖੇਡ ਮੇਦਾਨ ਦੀ ਸਲਾਈਡ ਵੀ ਉਸਦੇ ਘੁੱਟੇ ਕਪਾਉਂਦੀ ਤੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਤਿਤਲਾਂ ਉਡਾਉਂਦੀ।

ਇੱਕ ਧੁੱਪਦਾਰ ਸਵੇਰ, ਮਾਂ ਨੇ ਈਵਾ ਨੂੰ ਦਾਦੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਚਮਕਦਾਰ ਟਿਕਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। 'ਸਾਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉੱਡਣਾ ਪਵੇਗਾ!' ਮਾਂ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਈਵਾ ਦਾ ਪੇਟ ਪੈਨਕੇਕ ਵਾਂਗ ਉਲਟ ਗਿਆ।

ਐਰਪੋਰਟ ਰੋਲ ਰਹੀਆਂ ਸੁਟਕੇਸਾਂ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਘੋਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਈਵਾ ਨੇ ਕੈਪਟਨ ਫਲਫ਼ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋ-ਪਾਇਲਟ ਹੋ। ਮੈਨੂੰ ਬਹਾਦਰ ਬਣਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰੋ।'

ਚਾਂਦੀ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਜਹਾਜ਼ ਤਈਂ ਖੜਾ ਸੀ। ਈਵਾ ਦੀ ਸੀਟ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਆਲੂ ਅਟੈਂਡੈਂਟ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਅਸਮਾਨ ਦੇਖਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈਂ?' ਈਵਾ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਝਾਕਿਆ ਤੇ ਨਿਕਿਆ ਖਿਡੌਣੇ ਵਰਗਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਖਿਆ।

'ਟੇਕ ਆਫ਼ ਲਈ ਤਿਆਰ!' ਕੈਪਟਨ ਨੇ ਗੱਜ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਇੰਜਣ ਗੱਜੇ, ਪਹਿਏ ਦੌੜੇ, ਤੇ—ਸ਼ੂੰ!—ਜਹਾਜ਼ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਈਵਾ ਨੇ ਮਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਜੋਰ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉੱਡ ਰਹੀ ਹਾਂ!'

ਉੱਚੇ ਬੱਦਲ ਹਾਥੀ, ਡਾਇਨੋਸੋਰ ਤੇ ਇਕ ਰੰਗਬਰੰਗੇ ਡ੍ਰੈਗਨ ਵਰਗੇ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। 'ਕੀ ਬੱਦਲ ਸੁਪਨੇ ਵੇਖਦੇ ਨੇ?' ਈਵਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਮਾਂ ਹੱਸ ਕੇ ਕਹੀ, 'ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਦੇ ਹੋਣ।'

ਮੁਸਕਰਾਊ ਸਟਾਫ਼ ਨੇ ਗਰਮ ਕੁਕੀਜ਼ ਅਤੇ ਸੇਬ ਦਾ ਜੂਸ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਈਵਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੈਪਟਨ ਫਲਫ਼ ਜਹਾਜ਼ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। 'ਪੰਖ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਖੋ, ਕੈਪਟਨ! ਅਸੀਂ ਕਲਾਊਡੀਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹਾਂ!' ਉਹ ਖਿੜ ਖਿੜ ਹੱਸ ਪਈ।

ਹਲਕੀਆਂ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜਹਾਜ਼ ਹਿੱਲਿਆ। 'ਇਹ ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਗੁਦਾ ਗੁਦੀ ਹੈ,' ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਈਵਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਘੋੜੀ 'ਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕਰਦੇ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਬਹਾਦਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉੱਡ ਰਹੀ ਹਾਂ।'

ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਝਟਕਾ ਆਇਆ ਤੇ ਜਹਾਜ਼ ਲੈਂਡ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਤਾਲੀਆਂ ਵਜਾਈਆਂ। ਈਵਾ ਸਿੱਧੀ ਬੈਠੀ, ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ। 'ਮੈਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ!' ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕੀ। 'ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਉੱਡੀ ਹਾਂ!'

ਬਾਹਰ ਦਾਦੀ ਨੇ ਰੰਗਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਛਤਰੀ ਹਿਲਾਈ। 'ਮੇਰੀ ਅਸਮਾਨ ਕੁੜੀ!' ਉਹ ਚੀਕੀ ਤੇ ਈਵਾ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ। 'ਤੇਰੀ ਬੱਦਲ ਰਿਪੋਰਟ ਲਈ ਮੈਂ ਮਾਰਸ਼ਮੇਲੋ ਲਿਆਈ ਹਾਂ!'

ਉਸ ਰਾਤ ਈਵਾ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, 'ਬੱਦਲਾਂ 'ਚ ਮੁਹਿੰਮਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹੈ, ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਉੱਡਣ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।' ਸਿੱਖਿਆ: ਉੱਚਾ ਉੱਡਣ ਲਈ ਪਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ—ਸਿਰਫ਼ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਕਲਪਨਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।