ਜਦੋਂ ਨੀਲ ਤਰਦਾ ਹੋਇਆ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ

ਨੀਲ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਤਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਛੁਹੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੁਰੁਤਵਾਕਰਸ਼ਣ ਬਾਰੇ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਅਦਿੱਖ ਤਾਕਤ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖ਼ਿਰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਨੀਲ ਨੂੰ ਉੱਡਣ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਹਨ। ਇੱਕ ਹਵਾ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਮ ਉਹ ਇੰਨੀ ਉੱਚੀ ਛਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਰਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਉਸਨੂੰ ਮਜ਼ਾ ਤਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਘਰ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਓਦੋਂ ਇੱਕ ਲੈਬ ਕੋਟ ਪਾਈ ਛੁਹ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਗੁਰੁਤਵਾਕਰਸ਼ਣ ਦਾ ਸੌਖਾ ਭੇਦ ਸਮਝਾਂਦੀ ਹੈ: ਇਹ ਇਕ ਅਦਿੱਖ ਖਿੱਚ ਹੈ ਜੋ ਸੇਬਾਂ, ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਨੀਲ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉੱਡਣ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਸੁਹਣੇ ਹਨ, ਪਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਪਸ ਉਤਰਨਾ ਵੀ ਉਤਨਾ ਹੀ ਖਾਸ ਹੈ।

ਨੀਲ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਸੁਪਨੇ ਪਸੰਦ ਸਨ। ਉਹ ਚਿੜੀ ਵਾਂਗ ਉੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਪੁੱਖਾਂ ਜਾਂ ਜੈਟਪੈਕ ਬਗੈਰ, ਉਹ ਮੰਨਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਤਾਕਤਵਰ ਛਾਲ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਉਪਰ ਲੈ ਜਾਏਗੀ।

ਉਹ ਦਾਦੀ ਲੂ ਦੀ ਚਟਕੀਲੀ ਲਾਲ ਕੈਪ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈਲਮੈਟ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਜੁੱਤੇ ਪਾਂਦਾ ਸੀ। ਹਰ ਰਾਤ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਉਹ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵੱਲ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਨੀਲ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ, ਚੰਦ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ, ਸੈਟਰਨ ਦੇ ਛੱਲਿਆਂ 'ਤੇ ਫਿਸਲਦਾ, ਧੂਮਕੇਤੂ ਦੀ ਚਾਹ ਘੁੱਟਦਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਟੁੱਟਦੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਟੈਗ ਖੇਡਦਾ।

ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਇਕ ਬੁੱਧਵਾਰ ਸ਼ਾਮ, ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨੀਲ ਜਲਦ ਬਾਹਰ ਦੌੜਿਆ। ਉਸਨੇ ਗੋਡੇ ਮੁੜੇ, ਗਿਣਿਆ, 'ਇੱਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ!' ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਪਰ ਛਾਲ ਮਾਰੀ।

ਇਸ ਵਾਰੀ ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਨਾ ਲੁੱਤੜਿਆ। ਉਹ ਤਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ! ਪਹਿਲਾਂ ਡਾਕ ਬਕਸੇ ਤੋਂ ਉੱਪਰ, ਫਿਰ ਛੱਤ ਤੋਂ ਵੀ, ਝਾੜੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਹੈਰਾਨ ਬਿੱਲੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।

ਨੀਲ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਟੀਆਂ ਮਾਰਦਾ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਵਧ ਗਈ। ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਖ ਰਹੇ ਨਿੱਕੇ ਘਰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾ ਰਹੇ ਸਨ। 'ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਉਤਰਦਾ?' ਉਹ ਚੀਖਿਆ। 'ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਰਹੀ ਹੈ!'

ਧੂੰਏਂ ਦੇ ਇਕ 'ਪੌਪ' ਨਾਲ ਲੈਬ ਕੋਟ ਪਾਈ ਛੁਹ ਕੇ, ਜੈਲੀ ਰੋਲ ਖਾਂਦੀ ਹੋਈ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ। 'ਸਤ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ,' ਛੁਹ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। 'ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੂੰ ਗੁਰੁਤਵਾਕਰਸ਼ਣ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।'

'ਗੁਰੁਤਵਾਕਰਸ਼ਣ?' ਨੀਲ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਛੁਹ ਕੇ ਮੁਸਕੁਰਾਈ। 'ਇਹ ਇਕ ਅਦਿੱਖ ਰੱਸੀ ਹੈ ਜੋ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਦੂਰ ਨਾ ਤਰ ਜਾਇਏ।'

'ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਦੂਈ ਲੱਸੋ ਸਮਝ,' ਛੁਹ ਕੇ ਕਿਹਾ। 'ਇਹ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਤੋਂ ਸੇਬ ਖਿੱਚ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਜੁੱਤੇ ਫੁੱਟਪਾਥ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਗੁਬਾਰੇ ਵਾਂਗ ਨਾ ਉੱਡ ਜਾਏਂ।'

'ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪਹਾੜ ਵੀ ਗੁਰੁਤਵਾਕਰਸ਼ਣ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,' ਛੁਹ ਕੇ ਕਿਹਾ। ਨੀਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, 'ਇਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਅਸੀਂ ਬੁਲਬੁਲੇ ਵਾਂਗ ਤਰਦੇ ਫਿਰਦੇ!'

'ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ!' ਛੁਹ ਕੇ ਹੱਸਿਆ। 'ਤੇਰਾ ਸੀਰੀਅਲ ਕਟੋਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ موزੇ ਛੱਤ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਜਾਣਗੇ। ਸੋਚ ਕਿ ਕਿੰਨੀ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਸਵੇਰ ਹੋਵੇਗੀ!'

'ਗੁਰੁਤਵਾਕਰਸ਼ਣ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ,' ਛੁਹ ਕੇ ਦੱਸਿਆ। 'ਪਰ ਤੇਰੀ ਜੋਸ਼ੀਲੀ ਛਾਲ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਨਰਮ ਖਿੱਚ ਤੋਂ ਉਪਰ ਲੰਘ ਗਈ।'

'ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਕਿਵੇਂ ਆਵਾਂ?' ਨੀਲ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਛੁਹ ਕੇ ਅੱਖ ਮਾਰੀ। 'ਗੁਰੁਤਵਾਕਰਸ਼ਣ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ, ਨਰਮੀਂ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕਰ। ਇੱਜ਼ਤ ਉਸ ਦੀ ਖਿੱਚ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।'

ਨੀਲ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ। 'ਗੁਰੁਤਵਾਕਰਸ਼ਣ, ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਜਾ।' ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਛੱਤਾਂ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੋਇਆ ਥੱਲੇ ਉਤਰੀਆ ਅਤੇ ਬਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਕੋਲ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਲੈਂਡ ਕੀਤਾ।

ਉਹ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਨੀਲ ਉੱਡਣ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਗੁਰੁਤਵਾਕਰਸ਼ਣ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਉਸਨੂੰ ਛਾਲ ਮਾਰਣ, ਦੌੜਣ ਤੇ ਪੱਕੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤਰਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਉੱਡਣਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਲੈਂਡ ਕਰਨਾ ਹੋਰ ਵੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਹਰ ਛਾਲ ਇੱਕ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਨੀਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰੁਤਵਾਕਰਸ਼ਣ ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਾਂਤ, ਸਹਾਇਕ ਦੋਸਤ ਹੈ।