கண்ணுக்குத் தெரியாத விளையாட்டு மைதானம்

மீராவும் அவளது நண்பர்களும் கண்ணுக்குத் தெரியாத விளையாட்டு மைதானத்தைக் கண்டுபிடிக்கிறார்கள். அங்கு விளையாடியபடி ஈர்ப்பு, உராய்வு, இயக்கம் பற்றி அறிகிறார்கள்.

கிராமத்தின் ஓரத்தில் காலியாகத் தெரியும் ஓர் இடத்தில் மீரா, அர்ஜுன், தாரா மூவரும் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஊஞ்சலையும் சறுக்கலையும் கண்டுபிடிக்கிறார்கள். அந்த மைதானத்தைக் கட்டிய பாட்டி நிஷா, விளையாட்டுகளில் மறைந்திருக்கும் அறிவியலை அவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறார்.

ஒரு வெயிலான நாளில் மீரா, அவள் நண்பர்கள் அர்ஜுன் மற்றும் தாரா கிராமத்தின் ஓரத்தில் ஒரு இடத்தை கண்டார்கள். அது காலியாகவே தெரிந்தது, ஆனால் அவர்களின் பாதங்களில் மென்மையான மணல் இருந்தது. அங்கு ஒரு மறைந்த விளையாட்டு மைதானம் இருந்தது; ஆனால் அனைத்து பொம்மைகளும் காணப்படவில்லை!

ஆர்வமான அவர்கள் உள்ளே நடந்தார்கள். மீரா அதன் கீழ் உருண்ட கற்கள் உணர்ந்தாள், தாரா ஒரு மென்மையான கம்பியை தொட்டாள். அர்ஜுன் தொங்கும் இருக்கையைத் தட்டினான். அவன் உட்கார, வூஷ்—காணாமல் இருக்கும் ஊஞ்சல் அவனை வானத்தை நோக்கி எடுத்துச் சென்றது!

'பாருங்கள், நான் பறக்கிறேன்!' என்று அர்ஜுன் சிரித்தான். தாரா கையொட்டினாள். 'எனக்கு காற்று மட்டுமே தெரிகிறது!' என்று கீழே இருக்கும் மீரா கைகளை அசைத்தாள். காணாமல் இருக்கும் ஊஞ்சல் முன்னும் பின்னும் ஆட, அர்ஜுன் காற்றில் பறக்கும் பறவையைப் போல் சிரித்தான்.

மீரா கைகளை நீட்டினாள். அவளின் கை ஒரு குளிர்ந்த சரிவான பாதையைத் தொட்டது. 'ஒரு சருகாட்டு!' என்று அவள் ஆச்சரியமாய் கூறினாள். அது உறுதியான காற்றைப் போல் இருந்தது. மெதுவாக அவள் காணாத படிக்கட்டுகளை ஏறி, வேகமாக இறங்க தயாரானாள்.

ஸ்‌ழுப்! காணாத சருகாட்டில் இழுத்துப்போய்இங்கு அங்கு திரும்பி நீழ் இறங்கினாள். அவளது கத்தல் கேட்ட அர்ஜுனும் தாராவும் ஓடிச்சென்று மேலேறினார்கள். அவர்களின் சிரிப்பு காலியாக இருந்த இடத்தை நகைச்சுவையால் நிரப்பியது.

செய்தி விரைவில் பரவியது. மேலும் பிள்ளைகள் வந்தனர், படகைப் பேர்க்கும் போல அசையும் அமைதியான பலகைகளில் உட்காரினார்கள். காணாத சீசா மேலும் கீழும் 'கீ' சத்தத்துடன் ஆடின.

அவர்கள் தலைக்கு மேலே குளிர்விளைக்கும் கம்பிகள், ஏற சிறுசிறு உருட்டுகள் இருந்தன. தொட்ட ஒவ்வொரு இடமும் ஆச்சரிய புதிர். அந்த வெளிப்படையான மைதானம் முழுதும் கிளிகளாகச் சிரிப்பு ஒலித்தது.

காணாத வட்டச்சக்கரத்தில் சுழன்றுக்கொண்டிருந்த மீரா, 'நாம் ஏன் கீழே விழவில்லை? இது பறப்பதைப் போல!' என்று கேட்டாள். மற்றவர்கள் இது பாதுகாப்பானதுதான், ஆனாலும் மர்மம் என்றனர்.

'இதுவோ அற்புத மாயை!' என்று அர்ஜுன் காற்றில் ஓர் வட்டம் போட்டுக் கொண்டே சொன்னான். தாரா புன்னகை புரிந்தாள், 'இல்லை, நண்பனான பேய் நம்மை தள்ளுகிறது!' அவர்களின் கற்பனை ஓடினது.

ஒரு மிருதுவான குரல், 'பேய்கள் இல்லை, புத்திசாலி அறிவியல் தான்! காணாத கதிர்கள் விளையாட்டு பொருள்களை பிடித்து வைத்திருக்கின்றன, ஈர்ப்பு சக்தி உங்கள் கால்களை பூமிக்கு அண்மையில் வைத்திருக்கிறது.' என்றும் சொன்னது. பிள்ளைகள் அந்த சத்தத்தை நோக்கி திரும்பினார்கள்.

ஒரு வயதான பெண் முன் வந்தாள். 'நான் பாட்டி நிஷா. குழந்தைகள் விளையாடும்போது தங்கள் உடலில் அறிவியலை உணர வேண்டும் என்பதற்காக இந்த மைதானத்தை நான் கட்டினேன்,' என்று அன்பான புன்னகையுடன் கூறினாள்.

'ஒவ்வொரு விளையாட்டும் ஒரு சக்தியை காட்டுகிறது,' என்றார் பாட்டி நிஷா. 'ஊஞ்சல் ஈர்ப்பை, சருகாட்டு உராய்வை, சுற்றுவட்டம் ஓட்டச் சக்தியை.' பிள்ளைகள் கண்கள் பெரிதாகக் கேட்டனர்.

தாரா, 'உராய்வு என்றால் என்ன?' என்று கேட்டாள். பாட்டி, 'சருகாட்டு முடிவில் உன்னைக் கொஞ்சம் மெதுவாகத் தொடும் உராய்வு தான் உங்களை வெகுவாக பறக்காமல் பாதுகாப்பாக நிறுத்துகிறது,' என்று பதிலளித்தாள்.

மீரா மந்தம் பற்றி கேட்டாள். பாட்டி சுற்றும் குதிரையைச் சுழற்றினாள். 'என் கைகள் வழிந்த பிறகும் இது தொடர்ந்தும் நகர்வதை உணர்கிறாயா? அந்த தொடர்ந்து தள்ளும் சக்தியையே மந்தம் என்போம்!'

'ஈர்ப்பு சக்தி என்பது கீழே இழுக்கும் தெரிகாத கயிறு' என்று பாட்டி சொன்னாள். 'நீங்கள் ஊஞ்சலில் மிகவும் உயரம் சென்றால், அந்தக் கயிறு உங்களை மீண்டும் இழுத்து வரும்.' குழந்தைகள் வயிற்றில் இழுத்த உணர்ந்து தலை ஆட்டினர்.

அர்ஜுன் மறுபடியும் சருகாட்டில் இழுந்தான். 'இது குளிர்ந்த ஜெல்லியைப் போல இருக்கிறது!' என்று அவர் சிரித்தார். நண்பர்கள் களிச்சினர்; இரகசிய அறிவியல் சொற்களைக் கற்றுக்கொண்ட அவர்கள் ஒவ்வொரு விளையாட்டையும் சோதித்தனர்.

மீரா ஊஞ்சலை முயன்று ஒரு முழு வட்டம் விட்டாள். தாரா அவளது முடி சுழன்றதைப் பார்த்தாள். 'நாம் உண்மையிலேயே மிதப்பதோடு கற்றுக்கொள்கிறோம்!' என்று அர்ஜுன் ஆச்சரியமுடன் சொன்னான்.

'அறிவியல் தான் உண்மையான மந்திரம்,' என்று பாட்டி கண் இமைத்தாள். குழந்தைகள் சிறிய விஞ்ஞானிகளாக இருப்பது பற்றி நினைத்து புன்னகை செய்தார்கள்.

அவர்கள் முழு நாளும் விளையாடினார்கள்; ஒவ்வொரு தெளிந்த ஏணி, கம்பிகளையும் சோதித்தனர்; உராய்வு, ஈர்ப்பு போன்ற புதிய சொற்களை பேசிக்கொண்டனர்.

ஊஞ்சலில் அவர்கள் ஈர்ப்பை உணர்ந்தனர், சருகாட்டில் உராய்வை, சுற்றுவட்டத்தில் இயக்கம் ஐ. ஒவ்வொரு விளையாட்டும் ஒரு அறிவியல் எண்ணை கிளிகளாக மாற்றியது.

சூரியன் மறையும் போது, அவர்கள் பாட்டி நிஷாவுக்கு நன்றி கூறி மீண்டும் வருவதாக வாக்குக் கொடுத்தார்கள். காணாத விளையாட்டு மைதானம், கற்றுக்கொள்ள, சிரிக்க, கற்பனை செய்ய அவர்களின் பிடித்த இடமாக நீடித்தது.

Tamil