ચતુર દાદી અને જાદુઈ કોળું

ચતુર દાદી જંગલમાં વરુ અને વાઘથી બચવા દીકરીની મદદથી મોટા કોળાની અંદર છુપાઈને ઘરે પરત આવે છે. સમજદારી, હિંમત અને તકનો સારો ઉપયોગ શીખવતી મજાની નૈતિક વાર્તા.

આ મજાની નૈતિક વાર્તામાં એક ચતુર દાદી પોતાની દીકરીને મળવા જંગલમાંથી પસાર થાય છે, જ્યાં ભૂખ્યો વરુ અને વાઘ તેમને ખાઈ જવાની ધમકી આપે છે. દાદી સમજદારીથી સમય માંગી લે છે અને દીકરીને મળ્યા પછી તેની મદદથી મોટા કોળાની અંદર બેસીને ગબડતાં ગબડતાં ઘરે પરત નીકળે છે. રસ્તામાં વાઘ અને વરુ તેમને શોધવાનો પ્રયત્ન કરે છે, પરંતુ દાદી પોતાની બુદ્ધિ અને યોગ્ય તકનો ઉપયોગ કરીને સલામત રીતે બચી જાય છે. વાર્તામાં રમૂજી પુનરાવર્તન, સાહસ અને ચતુરાઈનો સરસ મેળ છે.

સાંભળો, બાળકો! આ એક ચતુર દાદીની મજાની વાર્તા છે. કોળાની અંદર કોણ છુપાયું છે? ચાલો, જોઈએ!

દાદી પોતાની દીકરીને મળવા નીકળ્યાં. ગાઢ જંગલમાં એક ભૂખ્યા વરુએ તેમનો રસ્તો રોક્યો. “ઊભાં રહો, દાદી! હું તમને ખાઈ જઈશ!” તે બોલ્યો.

“મારામાં ખાવા જેવું શું છે? હું તો સાવ હાડકાંનો માળો છું!” દાદીએ કહ્યું. “મને મારી દીકરી પાસે જવા દે. ઘી ચોપડેલી ગરમ રોટલી ખાઈને ચાર દિવસમાં હૃષ્ટપુષ્ટ થઈને પાછી આવીશ.” “ભલે,” વરુએ કહ્યું. “પણ જલ્દી પાછાં આવજો! હું રાહ જોઈશ.”

થોડે આગળ એક વાઘે તેમને રોક્યાં. “હું તમને ખાઈ જઈશ!” તે ગર્જ્યો. “પહેલાં મને મારી દીકરીને મળવા દે,” દાદીએ કહ્યું. “હું સારું સારું ખાઈને હૃષ્ટપુષ્ટ થઈને પાછી આવીશ.” “ભલે. જલ્દી પાછાં આવજો!” વાઘે કહ્યું.

ચાલ રે કોળા, ગબડતું ચાલ! ટુણુક, ટુણુક! ગોળ ગોળ ગબડતું ચાલ! એક મજાની સફર તારી રાહ જુએ છે.

દીકરીએ હસતાં હસતાં દાદીને આવકાર્યાં. તેમને ઘી ચોપડેલી ગરમ રોટલી ખવડાવી અને પ્રેમથી સાચવ્યાં. ચાર દિવસ આનંદમાં વીતી ગયા. પાછાં જવાનો સમય થયો ત્યારે દાદીને જંગલનાં પ્રાણીઓ યાદ આવ્યાં અને ચિંતા થવા લાગી.

“મને બીક લાગે છે,” દાદીએ દીકરીને કહ્યું. “હું જંગલમાંથી કેવી રીતે જઈશ? વરુ મારી રાહ જુએ છે. વાઘથી કેવી રીતે બચીશ?”

“ચિંતા ન કરો, મા,” દીકરીએ કહ્યું. “આ મોટું કોળું લો. તેની અંદર બેસી જાઓ અને ગબડતાં ગબડતાં સહીસલામત ઘરે પહોંચી જાઓ. તમને કોઈ જોઈ નહીં શકે!” દાદી કોળાના ખુલ્લા ભાગમાંથી અંદર બેસી ગયાં. હસીને બોલ્યાં, “ચાલ રે કોળા! ટુણુક, ટુણુક!”

ચાલ રે કોળા, ગબડતું ચાલ! ટુણુક, ટુણુક! દાદીને અંદર સુરક્ષિત રાખીને કોળું રસ્તા પર ગોળ ગોળ ગબડવા લાગ્યું.

વાઘે કોળાને રોક્યું. “કોળા, કોળા, તેં દાદીને જોયાં છે?” અંદરથી દાદીએ જવાબ આપ્યો, “દાદી? મને તો કંઈ ખબર નથી! ચાલ રે કોળા! ટુણુક, ટુણુક!”

કોળું ઝડપથી ગબડવા લાગ્યું અને વાઘ તેની પાછળ દોડ્યો. પછી વરુએ તેને રોક્યું અને અંદર છુપાયેલાં દાદીને શોધી કાઢ્યાં. દાદી બહાર આવીને ખુલ્લા કોળાની બાજુમાં ઊભાં રહ્યાં. “મને છેતરો છો?” વરુ બૂમ પાડીને બોલ્યો. “હવે હું તમને ખાઈ જઈશ!”

એટલામાં વાઘ ત્યાં આવી પહોંચ્યો. “દાદીને તો હું જ ખાઈશ!” તે બોલ્યો. “ના, હું ખાઈશ!” વરુએ કહ્યું. “હું ખાઈશ!” “હું ખાઈશ!” બંને ઝઘડવા લાગ્યા અને દાદી પર નજર રાખવાનું ભૂલી ગયા.

દાદીએ તક જોઈ લીધી. ચૂપચાપ ફરીથી કોળાની અંદર બેસી ગયાં. “ચાલ રે કોળા! ટુણુક, ટુણુક!” તેમણે ધીમેથી કહ્યું. કોળું ગબડતું આગળ નીકળી ગયું! વાઘ અને વરુ પાછળ ઝઘડતા જ રહી ગયા.

ચાલ રે કોળા, ગબડતું ચાલ! ટુણુક, ટુણુક! દાદી સહીસલામત પોતાના ઘરે પહોંચી ગયાં. ગોળ ગોળ ગબડતું કોળું ઘર સુધી આવી ગયું! ટુણુક, ટુણુક!

કોળું થંભી ગયું. દાદી હસી પડ્યાં. પોતાની ચતુરાઈથી તેઓ સહીસલામત ઘરે આવી ગયાં. અને આપણી વાર્તા અહીં પૂરી થઈ! ટુણુક… ટુણુક… ટુણુક!