ਚਤੁਰ ਨਾਨੀ ਅਤੇ ਜਾਦੂਈ ਕੱਦੂ

ਇੱਕ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਲੋਕ ਕਹਾਣੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਤੁਰ ਨਾਨੀ ਭੁੱਖੇ ਭੇੜੀਏ ਅਤੇ ਬਾਘ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਕੱਦੂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਕਲ, ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਸਹੀ ਵੇਲੇ ਦੀ ਸੂਝ ਨਾਲ ਉਹ ਸਹੀ-ਸਲਾਮਤ ਘਰ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ।

ਸੁਣੋ ਬੱਚਿਓ! ਇਹ ਇੱਕ ਚਤੁਰ ਨਾਨੀ ਦੀ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਨਾਨੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਭੁੱਖਾ ਭੇੜੀਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਾਘ ਉਸਦਾ ਰਾਹ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਨਾਨੀ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਟਾਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਧੀ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਾਪਸੀ ਵੇਲੇ ਧੀ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਕੱਦੂ ਦਾ ਜੁਗਾੜ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਬੈਠ ਕੇ ਨਾਨੀ ਗੋਲ-ਗੋਲ ਰਿੜ੍ਹਦੀ ਹੋਈ ਜੰਗਲ ਪਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਖਤਰਾ ਹਾਲੇ ਮੁੱਕਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਆਪਣੀ ਚਤੁਰਾਈ, ਧੀਰਜ ਅਤੇ ਸਹੀ ਮੌਕੇ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਨਾਨੀ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਘਰ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ।

ਸੁਣੋ ਬੱਚਿਓ! ਇਹ ਇੱਕ ਚਤੁਰ ਨਾਨੀ ਦੀ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਕੱਦੂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੌਣ ਲੁਕਿਆ ਹੈ? ਆਓ, ਪਤਾ ਕਰੀਏ!

ਨਾਨੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਤੁਰ ਪਈ। ਸੰਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭੁੱਖੇ ਭੇੜੀਏ ਨੇ ਉਸਦਾ ਰਾਹ ਰੋਕ ਲਿਆ। “ਰੁਕੋ, ਨਾਨੀ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ!” ਉਹ ਬੋਲਿਆ।

“ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਖਾਣ ਲਈ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਮੁੱਠ ਹਾਂ!” ਨਾਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਘਿਓ ਨਾਲ ਗਰਮ ਰੋਟੀ ਖਾ ਲੈਣ ਦੇ। ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਟੀ-ਤਾਜ਼ੀ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗੀ।” “ਠੀਕ ਹੈ,” ਭੇੜੀਏ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਪਰ ਛੇਤੀ ਵਾਪਸ ਆਇਓ! ਮੈਂ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗਾ।”

ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਇੱਕ ਬਾਘ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ!” ਉਹ ਗਰਜਿਆ। “ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਲੈਣ ਦੇ,” ਨਾਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਮੈਂ ਚੰਗਾ ਖਾ-ਪੀ ਕੇ ਮੋਟੀ-ਤਾਜ਼ੀ ਹੋ ਕੇ ਆਵਾਂਗੀ।” “ਠੀਕ ਹੈ। ਛੇਤੀ ਮੁੜ ਆਇਓ!” ਬਾਘ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਰਿੜ੍ਹਦਾ ਚੱਲ, ਕੱਦੂਆ! ਟੁਣੁਕ, ਟੁਣੁਕ! ਗੋਲ-ਗੋਲ ਰਿੜ੍ਹਦਾ ਚੱਲ! ਇੱਕ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਸਫ਼ਰ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਧੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਨਾਨੀ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਘਿਓ ਨਾਲ ਗਰਮ ਰੋਟੀ ਖੁਆਈ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕੀਤੀ। ਚਾਰ ਦਿਨ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਲੰਘ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਮੁੜਨ ਦਾ ਵੇਲਾ ਆਇਆ, ਨਾਨੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਯਾਦ ਆਏ ਤੇ ਉਹ ਘਬਰਾ ਗਈ।

“ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ,” ਨਾਨੀ ਨੇ ਧੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। “ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘਾਂਗੀ? ਭੇੜੀਆ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਾਘ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾਂਗੀ?”

“ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਮਾਂ,” ਧੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੱਦੂ ਲੈ। ਇਸਦੇ ਅੰਦਰ ਬੈਠ ਜਾ ਅਤੇ ਰਿੜ੍ਹਦੀ-ਰਿੜ੍ਹਦੀ ਸਹੀ-ਸਲਾਮਤ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾ। ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ!” ਨਾਨੀ ਕੱਦੂ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚੋਂ ਅੰਦਰ ਬੈਠ ਗਈ। ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲੀ, “ਰਿੜ੍ਹਦਾ ਚੱਲ, ਕੱਦੂਆ! ਟੁਣੁਕ, ਟੁਣੁਕ!”

ਰਿੜ੍ਹਦਾ ਚੱਲ, ਕੱਦੂਆ! ਟੁਣੁਕ, ਟੁਣੁਕ! ਨਾਨੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੈ ਕੇ ਕੱਦੂ ਸੜਕ ਉੱਤੇ ਗੋਲ-ਗੋਲ ਰਿੜ੍ਹਨ ਲੱਗਾ।

ਬਾਘ ਨੇ ਕੱਦੂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। “ਕੱਦੂਆ, ਕੱਦੂਆ, ਕੀ ਤੂੰ ਨਾਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ?” ਅੰਦਰੋਂ ਨਾਨੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਨਾਨੀ? ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਤਾ! ਰਿੜ੍ਹਦਾ ਚੱਲ, ਕੱਦੂਆ! ਟੁਣੁਕ, ਟੁਣੁਕ!”

ਕੱਦੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਿੜ੍ਹਨ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਬਾਘ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਭੇੜੀਏ ਨੇ ਕੱਦੂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਲੁਕੀ ਨਾਨੀ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਨਾਨੀ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਕੱਦੂ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ। “ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ?” ਉਹ ਚੀਕਿਆ। “ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ!”

ਇੰਨੇ ਵਿੱਚ ਬਾਘ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ। “ਨਾਨੀ ਨੂੰ ਤਾਂ ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ!” ਉਹ ਬੋਲਿਆ। “ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ!” ਭੇੜੀਏ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ!” “ਮੈਂ ਖਾਵਾਂਗਾ!” ਦੋਵੇਂ ਝਗੜਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਨਾਨੀ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਣੀ ਭੁੱਲ ਗਏ।

ਨਾਨੀ ਨੇ ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਮੁੜ ਕੱਦੂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ। “ਰਿੜ੍ਹਦਾ ਚੱਲ, ਕੱਦੂਆ! ਟੁਣੁਕ, ਟੁਣੁਕ!” ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ। ਕੱਦੂ ਰਿੜ੍ਹਦਾ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਗਿਆ! ਬਾਘ ਅਤੇ ਭੇੜੀਆ ਪਿੱਛੇ ਝਗੜਦੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ।

ਰਿੜ੍ਹਦਾ ਚੱਲ, ਕੱਦੂਆ! ਟੁਣੁਕ, ਟੁਣੁਕ! ਨਾਨੀ ਸਹੀ-ਸਲਾਮਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਗੋਲ-ਗੋਲ ਰਿੜ੍ਹਦਾ ਕੱਦੂ ਘਰ ਆ ਗਿਆ! ਟੁਣੁਕ, ਟੁਣੁਕ!

ਕੱਦੂ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਨਾਨੀ ਮੁਸਕਰਾਈ। ਉਸਦੀ ਚਤੁਰਾਈ ਉਸਨੂੰ ਸਹੀ-ਸਲਾਮਤ ਘਰ ਲੈ ਆਈ। ਤੇ ਸਾਡੀ ਕਹਾਣੀ ਇੱਥੇ ਮੁੱਕ ਗਈ! ਟੁਣੁਕ… ਟੁਣੁਕ… ਟੁਣੁਕ!