ઉડતા જૂતાઓનું સાહસ

શ્રી ફિઝલબોપ અને તેમના પાંખવાળા જૂતાઓની નરમ ફૅન્ટસીકથા, જેમાં તેઓ સાથે રમતા રમતા આકાશમાં ઉડવાનું અને મિત્રતાનો સાચો અર્થ શીખે છે.

ઘન જંગલની વચ્ચે રહેતા જિજ્ઞાસુ શ્રી ફિઝલબોપ પાસે એક અદ્ભુત ખજાનો છે—તેજસ્વી, પાંખવાળા જૂતાનો એક જોડો. એક ચાંદની રાત્રે જૂતાં ચુપચાપ બારીમાંથી ઉડી જાય છે, અને તેમને પકડવા દોડતા શ્રી ફિઝલબોપ ધીમે ધીમે સમજે છે કે તેમના આ મિત્રોને માત્ર આજ્ઞા નહીં, પરંતુ રમવું, હસવું અને સાથમાં સાહસ કરવું ગમે છે. નરમ જાદુ, જંગલની ચમક અને હળવી ખુશીથી ભરેલી આ કથા મિત્રતા અને સ્વતંત્રતાની સુંદર લાગણી પહોંચાડે છે.

ઘન જંગલની વચ્ચે એક નાનકડું ઘર હતું. અંદર રહેતા જિજ્ઞાસુ શ્રી ફિઝલબોપ, ફૂલગોળ નાક, ગદગદિયાં મૂછો અને વિચારોથી રમતી આંખો સાથે. તેમની વ્યસ્ત વર્કશોપમાં અર્ધતૈયાર ઘડિયાળ, મજેદાર ટોપીઓ અને ભણભણાતા સાધનો પડેલા હતાં.

તેમનો સૌથી અદ્ભુત ખજાનો હતો તેજસ્વી, પાંખવાળા જૂતાનો એક જીોડો. એ ચાંદ જેવી ઝગમગતા અને તલવાઓ પાસે નાનાં પંખો હળવેથી ફફડતા, આકાશમાં ફાફા મારવા યોગ્ય ક્ષણની રાહ જોતા.

દર રાતે શ્રી ફિઝલબોપ જૂતાંને હળવે થપકી આપતાં અને ફુસફુસતાં, 'કાલે આપણે ઉડશું!' પરંતુ જૂતાં માત્ર કચકચલાં. તેમની ગુપ્ત યોજના હતી અને તેઓ એક રાત પણ રાહ જોવા માગતા નહોતા.

એક ઠંડો પવનો ભરેલી સાંજ હતી. ગોળ ચાંદ્ર ઝગમગતો અને વૃક્ષો ગુપ્ત વાતો ફૂસફૂસ કરતા. શ્રી ફિઝલબોપ પોતાના સાધનો વચ્ચે જ ઢોળા ગયા, ધીમે ઘુરઘુર કરતાં, દૂરના દેશો અને ઘુમતા વાદળોની કલ્પના કરતાં.

બિલકુલ નાનકડા બિલાડીબચ્ચાં જેટલા શાંત, જૂતાં હલનચલન કર્યું, પોતાના નાનાં પંખો ફેલાવ્યાં અને—શૂઽઽ!— ખુલ્લી બારીમાંથી બહાર સરકી ગયા. તેઓ વધુ ઊંચે ઉડી રહ્યા, ચાંદનીમાં તેમની રૂપેરી પાંખો ચમકી રહી હતી.

એક જોરદાર અવાજે શ્રી ફિઝલબોપને જગાડ્યા. તેઓ તરત ઊભા થયા. 'અરે નહીં, મારા ઉડતા જૂતાં!' તેમણે કહ્યું. તેમણે હાથ લંબાવ્યો, પરંતુ જૂતાં અંધારી રાતમાં ઉડી ગયા.

તેઓ તરત બહાર દોડ્યા, આકાશમાં તારાઓની ચમક હતી. જંગલમાં રમતા, મસ્તી કરતા, અને પથ્થરો પાર કરતા. 'રukho! મને રાહ જુઓ!' તેમણે ખુશીથી કહ્યું.

જૂતાં તારાઓ સાથે ટૅગ રમતાં વધુ ઉંચે ચક્કર મારી રહ્યા. થાકી ગયેલા શ્રી ફિઝલબોપ એક મોટા પથ્થર પર ઢળી પડ્યા. આંસૂ એમના ગાલે ગુદગુદ્યા; તેજસ્વી મિત્રો હંમેશા માટે ખોવાઈ જશે તેમ લાગે હતું.

આસપાસ નરમ ચમકતી લાઇટ ઝબઝબી રહી હતી. ઘુવડ, જંગલી બિલાડી અને ચમકતા વનપરીઓ ભેગા થયા. 'શું જૂતાં ખોવાઈ ગયા?' ઘુવડે પુછ્યું. જંગલી બિલાડીએ કહ્યું, 'શાયદ તેમને રમવું ગમે છે.' શ્રી ફિઝલબોપ ધ્યાનથી સાંભળતા રહ્યા.

તેમણે આંખો પાંછી અને રૂપેરી ચાંદની નીચે નાચવાનું શરૂ કર્યું. ઘૂમતા, તાલીઓ વગાડતા તેઓ ગાયા, 'જૂતાં, આજે રાતે મારી સાથે રમવા આવો!' તેમનું ખુશખુશાળ હસતું ઠંડા જંગલમાં તરતું રહ્યું.

આનંદની અવાજ સંભળી જૂતાં થમ્યાં, પછી ધીમે ધીમે નીચે આવી તેમને પગમાં સરકી ગયા. બંને સાથે ઉડી ગયા, રાત્રિના આકાશમાં જુગીયા જેવી લહેરાતાં અને ખિલખિલાતા નાચ્યા.

સૂર્યોદયે તેઓ સરકી જાય તે રીતે ઘરે આવી પહોંચ્યા. શ્રી ફિઝલબોપે જૂતાંને પ્રેમથી ઠપકી આપી. 'તમે શરારતી નહી—તમે પણ મારી જેમ સાહસ પ્રેમો છો!' એ દિવસથી દર રાતે તેઓ બાજુબાજુમાં રહી નવી શોધખોળ કરવા લાગ્યા.

પાઠ: મિત્રને કડક નિયમો નહિ, પણ ખુલ્લું દિલ જોઈએ. જ્યારે આપણે મજા નિયંત્રિત કરવાને બદલે તેનો ભાગ બનીએ, ત્યારે મિત્રતા ઉગતા સૂર્ય જેવી તેજસ્વી બને છે.