ਉੱਡਦੇ ਜੁੱਤਿਆਂ ਦਾ ਰੋਮਾਂਚਕ ਸਫਰ

ਘਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਮਿਸਟਰ ਫਿਜ਼ਲਬਾਪ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਰ ਲਗੇ ਜੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਨਰਮ ਫੈਂਟਸੀ ਕਹਾਣੀ ਖੇਡ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀਭਰੀ ਉਡਾਣ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਸੁਹਣੀ ਫੈਂਟਸੀ ਕਹਾਣੀ ਮਿਸਟਰ ਫਿਜ਼ਲਬਾਪ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰੌਲੇਦਾਰ ਵਰਕਸ਼ਾਪ ਵਿੱਚ ਇਕ ਅਦਭੁੱਤ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ—ਚਮਕਦਾਰ ਪਰ ਲਗੇ ਜੁੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਜੁੱਤੇ ਇਕ ਰਾਤ ਚੁੱਪਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਿਆਂ ਮਿਸਟਰ ਫਿਜ਼ਲਬਾਪ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦੋਸਤੀ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ, ਸਾਂਝੀ ਮੌਜ ਮੰਗਦੀ ਹੈ। ਚੰਦਨੀ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀਭਰੇ ਨਾਚ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਖੇਡਦੇ-ਖੇਡਦੇ ਇਕੱਠੇ ਉੱਡਣਾ ਸਿਖਾਂਦੀ ਹੈ।

ਘਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕ ਨਿੱਕਾ ਘਰ ਸੀ। ਉਸ ਅੰਦਰ ਜਿਗਿਆਸੂ ਮਿਸਟਰ ਫਿਜ਼ਲਬਾਪ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ—ਗੋਲਾ ਨੱਕ, ਚੁਭਣ ਵਾਲੀ ਮੂੰਛ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ। ਉਹਦੇ ਰੌਲੇਦਾਰ ਵਰਕਸ਼ਾਪ ਵਿੱਚ ਅਧੂਰੇ ਘੜੀਆਂ, ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਟੋਪੀਆਂ ਤੇ ਭੰ ਭੰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਪਕਰਨ ਪਏ ਸਨ।

ਉਹਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅਦਭੁੱਤ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ ਚਮਕਦਾਰ ਪਰ ਲਗੇ ਇਕ ਜੋੜਾ ਜੁੱਤੇ। ਉਹ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਐੜੀਆਂ 'ਤੇ ਨਿੱਕੇ ਪੰਖ ਝਲਮਲਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਡਣ ਲਈ ਠੀਕ ਵੇਲੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ।

ਹਰ ਰਾਤ ਮਿਸਟਰ ਫਿਜ਼ਲਬਾਪ ਜੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਹਲਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਕੱਲ੍ਹ ਅਸੀਂ ਉੱਡਾਂਗੇ!' ਪਰ ਜੁੱਤੇ ਸਿਰਫ ਹੌਲੀ ਜੇ ਹਿਲਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਰਾਤ ਰੁਕਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ!

ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਹਵਾਵਾਲੀ ਸ਼ਾਮ, ਚੰਨ ਗੋਲ ਸੀ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਰਾਜ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਿਸਟਰ ਫਿਜ਼ਲਬਾਪ ਆਪਣੇ ਔਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁੱਕੇ ਸੁੱਤੇ, ਦੂਰ ਦੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੌਲੀ ਸੀਂਘਾਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਬਿੱਲੀਆਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚੁੱਪਚਾਪ ਜੁੱਤੇ ਹਿਲੇ, ਆਪਣੇ ਨਿੱਕੇ ਪੰਖ ਫੈਲਾਏ ਤੇ—ਫਰਰਰ!—ਖੁੱਲੀ ਖਿੜਕੀ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਸੁਰਕ ਗਏ। ਉਹ ਉੱਤੇ, ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਗਏ, ਚਾਂਦਨੀ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗੇ ਪਰ ਚਮਕਦੇ ਰਹੇ।

ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਝੱਕੀ ਮਿਸਟਰ ਫਿਜ਼ਲਬਾਪ ਨੂੰ ਜਗਾ ਗਈ। ਉਹ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਉਠੇ। 'ਓਹ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਜੁੱਤੇ!' ਉਹ ਚੀਕ ਉਠੇ। ਜੁੱਤੇ ਹਨੇਰੀ ਰਾਤ ਵੱਲ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ।

ਉਹ ਬਾਹਰ ਦੌੜਿਆ, ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਹੇਠਾਂ ਹੂੰਹਾਂ ਕਰਦਾ, ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਜੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਫੁਸਫੁਸਾਉਂਦੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਛਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਪੱਥਰੀਲੇ ਟੀਲਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪਿੱਛੇ ਕਰਦਾ। 'ਰੁਕੋ! ਮੇਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰੋ!' ਉਸਨੇ ਥੱਕੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ।

ਜੁੱਤੇ ਹੋਰ ਉਤੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਟਾਗਾਂ ਖੇਡਦੇ। ਥੱਕ ਕੇ ਮਿਸਟਰ ਫਿਜ਼ਲਬਾਪ ਇਕ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਬਹਿ ਗਏ। ਹੰਝੂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੂੰਭਣ ਲੱਗੇ; ਉਹ ਡਰ ਗਏ ਕਿ ਚਮਕਦੇ ਦੋਸਤ ਸਦਾ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।

ਉਸਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਨਰਮ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਟਿਮਟਿਮਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉੱਲੂ, ਜੰਗਲੀ ਬਿੱਲਾ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਜੰਗਲੀ ਪਰੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। 'ਤੇਰੇ ਜੁੱਤੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ?' ਉੱਲੂ ਨੇ ਟੂੰਵ ਕੀਤਾ। ਜੰਗਲੀ ਬਿੱਲੇ ਨੇ ਘੁਰਘੁਰਾਹਟ ਕੀਤੀ, 'ਸ਼ਾਇਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੇਡ ਚਾਹੀਦੀ ਏ, ਕੈਦ ਨਹੀਂ।' ਮਿਸਟਰ ਫਿਜ਼ਲਬਾਪ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।

ਉਸਨੇ ਅੱਖਾਂ ਪੁੱਛੀਆਂ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗੀ ਚੰਦਨੀ ਹੇਠਾਂ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਤਾਲੀਆਂ ਵਜਾਂਦਿਆਂ ਉਹ ਗਾਇਆ, 'ਜੁੱਤਿਆ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡੋ!' ਉਸਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਹੱਸ ਹਵਾ ਵਿਚ ਰੋਮਾਂਚ ਵਾਂਗ ਬਹਿ ਗਈ।

ਮੌਜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਜੁੱਤੇ ਠਹਿਰੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਆਏ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਚ ਲਿਸਕ ਗਏ। ਇਕੱਠੇ ਉਹ ਉੱਡੇ, ਰਾਤੀ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਗੇੜਾਂ ਲਾਂਦੇ ਤੇ ਖਿੜਖਿੜਾਉਂਦੇ, ਜਿਉਂਦੇ ਜਗਮਗੇ ਦੀਆਂ ਮੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਦੇ।

ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਘਰ ਵੱਲ ਸਰਕਦੇ ਆ ਗਏ। ਮਿਸਟਰ ਫਿਜ਼ਲਬਾਪ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਥੱਪੀ ਮਾਰੀ, 'ਤੁਸੀਂ ਨਟਖਟ ਨਹੀਂ—ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਮਾਂਚ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋ!' ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹਰ ਰਾਤ ਉਹ ਇਕੱਠੇ, ਕੰਧੇ ਨਾਲ ਕੰਧਾ ਜੋੜ ਕੇ, ਖੋਜਾਂ 'ਤੇ ਨਿਕਲਦੇ।

ਸਿੱਖਿਆ: ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਕਾਇਦੇ ਨਹੀਂ, ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਦਿਲ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮੌਜ 'ਤੇ ਰੋਕ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਉਸ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਦੋਸਤੀ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।