દયાળુતા વેન્ડિંગ મશીન

સ્કૂલમાં આવેલી ચમકતી મશીન બાળકોને શીખવે છે કે સાચું ઇનામ રમકડું નહીં, પરંતુ દયાળુ કામોથી મળતી ખુશી છે. નાની નાની મદદથી તેઓ સમજવા લાગે છે કે દયાળુતા જ ખરું જાદૂ છે.

સ્કૂલના હોલમાં એક અજાયબી મશીન દેખાય છે જે પૈસાની બદલે દયાળુ કામ સ્વીકારે છે. આરુષ અને આર્યા શરૂઆતમાં આશ્ચર્યચકિત થાય છે, પરંતુ જલ્દી જ સમજવા લાગે છે કે મદદ કરવી, વહેંચવું અને સૌજન્યથી વર્તવું જ મશીનને સાચે ચલાવે છે. દરેક સારા કામ બદલ મળતા નાના સંદેશા અને સરપ્રાઇઝ બાળકોને બતાવે છે કે દયાળુતા બીજાઓ માટે પણ અને પોતાના મન માટે પણ આનંદ લાવે છે. અંતે તેઓ જાણે છે કે સાચું ઇનામ તો ખુશ ચહેરાઓ અને સારા હૃદયમાં જ છે.

એક સોમવાર, સ્કૂલના લંબે હોલના અંતે, એક ઊંચી ચમકતી મશીન દેખાઈ. તેજસ્વી શબ્દો ઝળહળ્યા: 'કાઈન્ડનેસ વેન્ડિંગ મશીન. પૈસા નહીં, ફક્ત દયાળુ કામ!'

'વાહ, મજા!' આરુષે કહ્યું. તેણે ચમકતું બટન દબાવ્યું, રમકડાની આશા રાખીને. કશું પડ્યું નહિ. 'હૂં, કદાચ મશીન ખરાબ છે,' તેણે નિરાશ થતાં ઉચાસ લીધું.

સ્ક્રીન ઝબકી. 'કૃપા કરીને એક દયાળુ કામ દાખલ કરો.' આર્યાએ માથું ખંજવાળ્યું. 'દયાળુ કામ? હવે શું કરીએ?' તે વિચારીએ.

એક શિક્ષિકા પુસ્તકોની ભારે બોક્સ લઈ અનમન થઈ રહી હતી. આર્યા દોડીને ગઈ અને બોલી, 'મને મદદ કરવા દો!' બંનેએ મળીને એવું ભારે બોક્સ લાયબ્રેરીમાં રાખ્યું.

જ્યારે આર્યા પાછી ફરી, મશીન ટનકાર્યું. 'સારો કામ મળ્યો!' એક ચમકદાર સ્ટિકર બહાર લીસસ્યા, જેમાં લખ્યું હતું: 'મદદ માટે આભાર!'

આરુશની આંખોમાં ઉજાસ થયો. 'હવે મારી વારો!' તેણે ઝડપથી બટનો દબાવ્યા, પણ સ્ક્રીન પર ચમક્યું: 'પૈસા નહીં. ફક્ત દયાળુ કામ.'

તે ચારે તરફ જુએ છે. એક નાનકડો છોકરો ઊંચે નળ સુધી પહોંચી શકતો ન હતો. આરુષે ગ્લાસ પાણી ભરીને આપ્યો. છોકરો ખુશ થઈ બોલ્યો, 'આભાર!'

મશીન પાસે પાછા આવતા ખુશ 'ડિંગ' સાંભળાઈ. બહાર એક નાની તારાની આકારની ઈરીઝર લુળી. સ્ક્રીન ઝબકી: 'પાણી વહેંચ્યું, બહુ સારું કામ!'

દિવસે દિવસ બાળકો દયાળુ બનવાની નવી રીતો અજમાવતા—બારણાં ઝંખે ખુલ્લાં રાખતા, ક્રેયોન વહેંચતા, એકલાં મિત્રોকে રમવા બોલાવતા અને 'સોરી' કે 'શાબાશ' કહેતા.

ક્યારેક મશીન ભેટની બદલે નોટ આપતું: 'તમે આજે કોઈને હસાવ્યું!' 'દયાળુતા તમારું સુપરપાવર છે!' 'તમારા કારણે દુનિયા વધુ ચમકી છે.'

એક બપોરે સ્ક્રીન અંધારાઈ ગઈ. પછી નવા શબ્દો ઝળહળ્યા: 'હવે તમને મારી જરૂર નથી. તમે પહેલેથી જ જાણો છો કેમ દયાળુ બનવું. આવું જ ચાલુ રાખો!'

આરુશે ચારે ખુણે નજર ફેરવી. તેણે જોયું કે એક બાળક મિત્રના શૂ બાંધે છે, બે બાળકો નાસ્તો વહેંચે છે, અને કોઈ પડેલા સાથીદોસ્તને હળવું આલિંગન આપે છે.

આર્યા હસીને કહી: 'જુઓ, સાચું ઇનામ તો ખુશ ચહેરાઓ છે!' મશીણે તો ફક્ત તેમને યાદ અપાવ્યો. દયાળુતા તો始 થી જ તેમની અંદર હતી.