लुलू आणि हरवलेलं हसू

लुलूचं खिदखिदणारं हसू अचानक गायब होतं. ती घरात आणि बागेत शोधत फिरते, जोपर्यंत एक मजेदार पिल्लू आणि टोपीचा तमाशा तिचं हसू पुन्हा बाहेर आणत नाही.

लुलूला हसायला खूप आवडतं, पण एका उन्हाळी सकाळी ती उठते तेव्हा तिचं हसूच हरवल्यासारखं वाटतं. उशीखालून खेळण्यांच्या पेटीपर्यंत आणि मग बागेत, ती आईसोबत ते शोधायला निघते. मधमाशी, पान आणि खेळकर पिल्लू तिला हसायला भाग पाडतात, पण तिची खिदखिद अजूनही लपलेलीच राहते. मग तिचा लहान भाऊ मोठी उन्हाळी टोपी घालून येतो, आणि घडतो एक भन्नाट गोंधळ. त्या मजेदार क्षणी लुलूचं हरवलेलं हसू पुन्हा फुलून येतं आणि सगळीकडे आनंद पसरतो.

लुलू सहा वर्षांची आहे. तिच्या डोळ्यांत चमक आहे आणि पाय झपाझप धावतात. तिला हसायला खूप आवडते. तिची खिदखिद हवेतील छोट्या घंटांसारखी वाजते आणि आजूबाजूच्यांना हसू येते.

ती उड्या मारणाऱ्या पक्ष्यांना, फुटणाऱ्या चकचकीत बुलबुलेांना आणि बाबांनी केलेल्या मजेदार चेहऱ्यांना पाहून हसते. रोज तिच्या घरात आनंदी आवाज घुमत राहतात.

एक उन्हाळी सकाळी लुलू उठली, डोळे चोळले आणि चकित झाली. हसू नाही! अगदी छोटासा खदखदाटही नाही. तिच्या खास आवाजाशिवाय खोली खूप शांत वाटत होती.

तिने आपले मऊ उशीखाली पाहिले. काहीच नाही. तिने ब्लॉक्स आणि बाहुल्यांनी भरलेली खेळणीची पेटी उकरून पाहिली. तरीही नाही. 'माझे छोटे हसू, तू कुठे गेलेस?' लुलू कुजबुजली.

कौतुकाने ती टिपटॉप करत हलणाऱ्या पडद्याजवळ गेली आणि मागे पाहिले. तिथेही हसू लपलेले नव्हते. लुलूने डोके खाजवले, गोंधळली पण ठाम राहिली.

आईने तिला हलकेच मिठी मारली. 'काळजी करू नको बाळा. आपण दोघे मिळून ते शोधू.' लुलूने मान हलवली आणि बाहेर शोधायचे ठरवले, जिथे नेहमीच आश्चर्य उगवतात.

उद्याणात एक गडबडीत मधमाशी तिच्या कानाजवळ गुणगुणली, झूं-झूं! लुलू हसली, पण हसू आतल्या आत लाजऱ्या मांजरासारखे शांत राहिले.

एक उड्या मारणारे पिल्लू थंड हिरवळीत खसखसले. 'भू भु!' ते भूंकले आणि शेपूट हलवले. लुलूच्या मनात खसखस झाली, तरी आवाज बाहेर आला नाही.

एक चमचमीत पान गरागर फिरत खाली आलं आणि तिच्या नाकावर टप्! लुलूच्या तोंडावर छोटंसं हसू उमटलं, पण खिदखिद अजूनही लपलेलीच होती.

तेवढ्यात लुलूचा लहान भाऊ आईची मोठी उन्हाळी टोपी घालून डोलत बाहेर आला. मोठा कडा डोलत त्याच्या डोळ्यांवर झुकला जसा तो लुलूकडे थबथबला.

तो झुडपात धडपडला आणि शिंकला—'आचू!' मोठी टोपी वर उडाली आणि थेट पिल्लाच्या डोक्यावर येऊन बसली, जणू हास्याची ताटली.

आश्चर्याने पिल्लू वेगाने आनंदाचे फेरे घालू लागले, 'भू-भू-भू!' प्रत्येक उडीत टोपी वरखाली उडत होती.

लुलूने तो विनोदी तमाशा पाहिला. आधी हसू, मग कुणकुणी, आणि मग—धम! तिचे हरवलेले हसू फटाक्यासारखे फुटले. 'हा हा हा!' ती खिदखिदली.

आईने आनंदाने टाळ्या वाजवल्या. 'हे बघ मिळालं!' लुलू ओरडली, 'माझं हसू परत आलं!' बाग त्याच्या आनंदी आवाजांनी भरून गेला.

तिचे हसू खरंच हरवले नव्हते. ते लपंडाव खेळत होते, योग्य मजेदार क्षणाची वाट पाहत होते.

आता लुलू, तिचा भाऊ आणि पिल्लू सर्वांनी मिळून हसत होते. त्यांची खिदखिद उन्हाच्या अंगणात फुग्यांसारखी नाचत होती.

ऊबदार प्रकाशाने बागेला मिठी मारली. पक्षी गात होते, फुलं हलकेच डोलत होती, आणि लुलूला कळलं की तिचं हसू प्रत्येक आनंदी क्षणी परत येणारच.