ਲੂਲੂ ਅਤੇ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਹੰਸੀ
ਜਦੋਂ ਲੂਲੂ ਦੀ ਹੰਸੀ ਇਕ ਧੁੱਪੀ ਸਵੇਰ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਲੱਭਣ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਪਪੀ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਧੁੱਪ ਵਾਲੀ ਟੋਪੀ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸਦੀ ਕੁਲਕੁਲ੍ਹੀ ਮੁੜ ਜਗਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਲੂਲੂ ਨੂੰ ਹੱਸਣਾ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਸਵੇਰ ਉਹ ਜਾਗਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਹੰਸੀ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਬਾਗ ਤੱਕ ਹਰ ਥਾਂ ਲੱਭਦੀ ਹੈ। ਮਾਂ ਉਸਦਾ ਹੌਸਲਾ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਮੱਖੀ, ਪੱਤਾ ਅਤੇ ਪਪੀ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਮਜ਼ਾਕੀਆ ਪਲ—ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਵੱਡੀ ਟੋਪੀ ਅਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਪਪੀ—ਲੂਲੂ ਦੀ ਗੁੰਮੀ ਹੰਸੀ ਨੂੰ ਧਮਾਕੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਖੁਸ਼ਦਿਲ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਹੀ ਪਲ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਲੂਲੂ ਛੇ ਸਾਲ ਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ ਤੇ ਪੈਰ ਫੁਰਤੀਲੇ। ਉਸਨੂੰ ਹੱਸਣਾ ਬੜਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਹਲਕੀ ਹੰਸੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਝੰਕਾਰਦੇ ਨੰਨੇ ਘੰਟਿਆਂ ਵਰਗੀ ਸੁਣਦੀ ਹੈ ਤੇ ਨੇੜੇ ਖੜਿਆਂ ਸਭ ਨੂੰ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਉਹ ਉੱਡਕੀਆਂ ਮਾਰਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਬੁਲਬੁਲਿਆਂ ਦੇ ਟੁੱਟਣ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਡੈਡੀ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਸ਼ਕਲਾਂ 'ਤੇ ਹੱਸਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸਦਾ ਘਰ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਧੁੱਪੀ ਸਵੇਰੇ ਲੂਲੂ ਜਾਗੀ, ਅੱਖਾਂ ਮਲੀਆਂ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ। ਹੰਸੀ ਗਾਈਬ ਸੀ! ਨੰਨੀ ਜਿਹੀ ਕੁਲਕੁਲ੍ਹੀ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਉਸਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਖਾਸ ਧੁਨੀ ਬਿਨਾ ਬਹੁਤ ਚੁੱਪੀ ਸੀ।
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਰਮ ਤਕੀਆ ਉਠਾ ਕੇ ਵੇਖਿਆ। ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਦੇ ਡੱਬੇ ਨੂੰ ਖੰਗਾਲਿਆ—ਇਟਾਂ ਤੇ ਗੁੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਅਜੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। 'ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਗਈ, ਨੰਨੀ ਹੰਸੀ?' ਲੂਲੂ ਨੇ ਹੌਲੀ ਕਿਹਾ।
ਚੁਸਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਚਲਦੀ ਝਲਮਲੇ ਪਰਦਿਆਂ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਤੱਕਿਆ। ਉੱਥੇ ਵੀ ਹੰਸੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਲੂਲੂ ਨੇ ਸਿਰ ਖੁੰਝਿਆ—ਹੈਰਾਨ ਪਰ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ।
ਮਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਝੱਪੀ ਲਾਈ। 'ਚਿੰਤਾ ਨਾਹ ਕਰ, ਬੇਟੀ। ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਲੱਭ ਲਵਾਂਗੇ।' ਲੂਲੂ ਨੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਬਾਹਰ ਚਲ ਕੇ ਵੇਖੀਏ, ਓਥੇ ਅਕਸਰ ਚੌਂਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।'
ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰੁੱਝੀ ਮੱਖੀ ਉਸਦੇ ਕੰਨ ਕੋਲ 'ਝੂੰ-ਝੀਂ' ਕਰਦੀ ਲੰਘੀ। ਲੂਲੂ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਈ, ਪਰ ਹੰਸੀ ਅਜੇ ਵੀ ਸ਼ਰਮੀਲੀ ਬਿੱਲੀ ਵਾਂਗ ਚੁੱਪ ਰਹੀ।
ਇੱਕ ਛਾਲਾਂ ਮਾਰਦਾ ਪਪੀ ਠੰਢੀ, ਹਰੀ ਘਾਹ 'ਤੇ ਲੁੜਕਿਆ। 'ਭੌਂਕ!' ਉਹ ਦُم ਹਿਲਾਂਦਾ ਚਿਕਿਆ। ਲੂਲੂ ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ, ਪਰ ਕੋਈ ਸੜਕ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲੀ।
ਇੱਕ ਚਮਕੀਲਾ ਪੱਤਾ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਆ ਕੇ ਉਸਦੀ ਨੱਕ 'ਤੇ 'ਟਪ' ਕਰ ਗਿਆ। ਲੂਲੂ ਦੇ ਹੋਠ ਹੌਲੇ ਮੁਰੇ, ਪਰ ਹੰਸੀ ਅਜੇ ਵੀ ਓਟ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਲੂਲੂ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਮਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੁੱਪ ਵਾਲੀ ਟੋਪੀ ਪਾ ਕੇ ਦੋਲਦਾ ਆਇਆ। ਟੋਪੀ ਦੀ ਕਿਨਾਰੀ ਹਿੱਲਦੀ ਹੋਈ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਢੱਕ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੂਲੂ ਵੱਲ ਤੁਰਿਆ।
ਉਹ ਇੱਕ ਝਾੜੀ ਵਿੱਚ ਥੁੱਪਾ ਲੱਗਾ ਤੇ ਛੀਂਕਿਆ—'ਅੱਛੂ!' ਵੱਡੀ ਟੋਪੀ ਉੱਡ ਕੇ ਉਚਾਈ 'ਚ ਗਈ ਤੇ ਪਪੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਐਵੇਂ ਬੈਠ ਗਈ ਜਿਵੇਂ ਮਜ਼ਾਕੀਆ ਤਸ਼ਤਰੀ।
ਹੈਰਾਨ ਪਪੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਗੋਲ ਘੁੰਮਿਆ, 'ਭੌਂਕ-ਭੌਂਕ-ਭੌਂਕ!' ਕਰਦਾ। ਹਰ ਛਾਲ ਨਾਲ ਟੋਪੀ ਉੱਪਰ-ਥੱਲੇ ਉਛਲਦੀ ਰਹੀ।
ਲੂਲੂ ਨੇ ਇਹ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਫਿਰ ਛੋਟੀ ਕੁਲਕੁਲ੍ਹੀ, ਤੇ—'ਪੌਪ!' ਉਸਦੀ ਗੁੰਮੀ ਹੰਸੀ ਆਤਸ਼ਬਾਜ਼ੀ ਵਾਂਗ ਫੁੱਟ ਪਈ। 'ਹਾ ਹਾ ਹਾ!' ਉਹ ਖਿੜ ਕੇ ਹੰਸੀ।
ਮਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤਾਲੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ। 'ਓਹ ਉੱਥੇ ਹੈ!' ਲੂਲੂ ਚੀਕੀ, 'ਮੇਰੀ ਹੰਸੀ ਮੁੜ ਆ ਗਈ!' ਬਾਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀਆਂ ਧੁਨੀਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ।
ਉਸਦੀ ਹੰਸੀ ਕਦੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਗੁਮ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਲੁਕੋ-ਝੁੱਕੀ ਖੇਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਵੇਲੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ।
ਹੁਣ ਲੂਲੂ, ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਅਤੇ ਪਪੀ ਇਕੱਠੇ ਹੱਸੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁਲਕੁਲੀਆਂ ਧੁੱਪਦਾਰ ਆੰਗਣ 'ਚ ਬੁਲਬੁਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨੱਚਦੀਆਂ ਫਿਰੀਆਂ।
ਨਰਮ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੇ ਬਾਗ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਪੰਛੀ ਚਹਿਕੇ, ਫੁੱਲ ਝੂਲੇ, ਅਤੇ ਲੂਲੂ ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ ਜਦ ਵੀ ਉਸਦੇ ਦਿਲ 'ਚ ਖੁਸ਼ੀ ਉਭਰੇਗੀ, ਉਸਦੀ ਹੰਸੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਏਗੀ।