माया आणि जादुई चटई

माया आजोबांकडून योग शिकते, श्वास ऐकायला शिकते आणि स्वतःमध्ये शांतता शोधते. मजेदार आसने करत करत ती ही आनंदी सवय आपल्या मित्रांबरोबर आणि गावाबरोबरही वाटते.

हिरव्या डोंगरां आणि नारळांच्या झाडांनी वेढलेल्या गावात राहणारी माया खूप कुतूहलाने भरलेली आहे. तिचे आजोबा, अज्झा, दर पहाटे वडाच्या झाडाखाली चटईवर बसून योग करतात. माया त्यांच्याकडून श्वासावर लक्ष देणे, शांत बसणे आणि ट्री पोझ, कॅट पोझ, चाइल्ड पोझ यांसारखी मजेदार आसने शिकते. हळूहळू तिला स्वतःमध्ये शांत, विश्रांत जागा सापडते. नंतर ती हा आनंद आपल्या भावाला, मित्रांना आणि अखेर संपूर्ण गावाला अनुभवायला मदत करते.

माया हिरव्या डोंगरां आणि उंच नारळांच्या झाडांमध्ये वसलेल्या उजळ गावात राहते.

वाकड्या वेण्या आणि चमचमणारे डोळे घेऊन ती पॉपकॉर्नपेक्षा जलद प्रश्न विचारते.

फुलपाखरे एकमेकांना आपटत का नाहीत? ढग रबरसारखे लांबतात का? शांतता आवाजापेक्षा मोठी असते का? मायाच्या डोक्यात विचारांची गरगर!

मायाचे आजोबा, ज्यांना ती 'अज्झा' म्हणते, दर पहाटे वडाच्या झाडाखाली साध्या चटईवर बसतात. त्यांच्या पांढऱ्या धोतराला चंदन साबणाची सुवास येते.

'अज्झा, तुम्ही काय करताय?' माया विचारते. 'मी माझ्या श्वासाशी बोलतो,' ते हसत म्हणतात. 'याला योग म्हणतात. उद्या ये आणि करून पाहा!'

पुढच्या सूर्योदयाला पक्षी गातात आणि हवा गार असते. माया तिच्या छोट्या चटईवर बसते. ती हलते, नाक कुरकुरते, पाय थरथरतो.

अज्झा हलकेच म्हणतात, 'तुझ्या श्वासाला, वाऱ्याला, हृदयाला ऐक.' माया श्वास घेते... सोडते... घेते... सोडते, मऊ लाटांसारखी.

तिला ऊबदार सूर्य जाणवतो, खार आंबा कुरतडताना ऐकू येते, आणि आपले शांत, विश्रांत हृदय जाणवते. योग खूप मऊ वाटतो!

अज्झा मजेदार आसने शिकवतात. ट्री पोझमध्ये ती डळमळते, कॅट पोझमध्ये ती ताणते, चाइल्ड पोझमध्ये ती गोट्यासारखी गुंडाळते.

आठवडे जातात. माया शांतपणे उठते, सहज झोपते आणि वर्गात लक्ष देऊन ऐकते. ती भावाला लायन पोझ देखील दाखवते—राग न आणता गर्जना करत.

एक रविवार तिचे मित्र येतात. ते मांजरीसारखे म्याव करतात आणि फ्लेमिंगोसारखे तोल सांभाळतात, खूप हसत. लवकरच संपूर्ण गाव वडाच्या झाडाखाली जमते.

माया हसते, 'अज्झा, योग म्हणजे जादू!' अज्झा मान हलवतात, 'जादू तुझ्यातच आहे. योग तुला ती दाखवतो.'

सर्वजण शेवटचा मऊ श्वास घेतात. माया डोळे बंद करते आणि आत शांततेचे चमकणे जाणवते. गोष्ट संपली—पण तिची शांती उजळतच राहते.