बागेतील खड्डा

दोन मित्र खजिना शोधण्यासाठी बागेत खड्डा खणतात, पण त्यांना कळते की खरा खजिना सोन्यात नाही—तो तर बागेतील कुतूहल, छोटे जीव आणि रोजच्या साध्या वस्तूंमध्ये दडलेला असतो.

अभिद्न्या आणि वीर एका उन्हाळी दिवशी बागेत खजिना शोधायला खड्डा खणायला सुरुवात करतात. मुकुट, हाडं किंवा सोन्याची पेटी सापडेल अशी त्यांची आशा असते. पण खणता खणता त्यांना निळं बटण, चिखलानं माखलेला चमचा, हिरवा कंचा, तुटलेली बांगडी, गांडूळ, मुंग्या, भुंगा आणि फुलपाखरू दिसतात. दिवसाच्या शेवटी त्यांना समजतं की बागेतील खरा खजिना म्हणजे निसर्गातील छोट्या आश्चर्यांची ओळख आणि एकत्र घालवलेला आनंदी वेळ.

प्रत्येक शनिवार अभिद्न्या आणि वीर तिच्या बागेत भेटतात. तिथे एक पेरूचे झाड, तेजस्वी झेंडूची फुले, दगडी वाट आणि मऊ मातीचा एक शांत कोपरा आहे.

एका ऊनलेल्या दिवशी वीर हातात छोटं हिरवं फावडं घेऊन धावत आला. 'चल, खड्डा खोदूया!' तो आनंदाने म्हणाला.

अभिद्न्या डोळे मिचकावून म्हणाली, 'खोदायचं कशासाठी?' वीर हसत म्हणाला, 'काहीतरी भारी सापडेल म्हणून!'

अभिद्न्या उत्स्फूर्तपणे म्हणाली, 'कदाचित खजिना!' 'किंवा एखादा चमचमीत मुकुट,' वीरने जोडले. 'किंवा मोठ्या डायनोसॉरच्या हाडांसुद्धा!'

त्यांनी पेरूच्या झाडाजवळ जागा ठरवली. खण, खण, खण—त्यांची फावडी चालू लागली आणि मातीचे कण इकडे तिकडे उडू लागले.

थोड्याच वेळात अभिद्न्याला निळं छोटंसं बटण मिळालं. तिने हळूच म्हटलं, 'हे कदाचित राणीच्या ड्रेसचं असेल.' वीर हसला, 'किंवा शाळेच्या शर्टचं!'

त्या दोघांनी बटण एका वाटीत ठेवलं. ठक! वीरचं फावडं काहीतरी कठीण वस्तूला लागलं. 'खजिना?' तो ओरडला. ते फक्त एक जुनं चिखलानं माखलेलं चमचा होतं.

पुढे अभिद्न्याला एक चमकदार हिरवा कंचा सापडला. ती त्याला न्याहाळत असताना एक जाडेशीर गांडूळ वळवळत बाहेर आलं. वीर किंकाळत मागे उडी मारली.

अभिद्न्या खिदळून हसली, 'आपण त्याचं घर मोडलं.' त्यांनी ते गांडूळ हळुवारपणे झेंडूच्या फुलांजवळील मऊ मातीवर सोडलं.

पुन्हा खोदताना त्यांना छोटे दगड, कोरडी मुळे आणि बांगडीचा तुटलेला तुकडा सापडला. एक ऐटबाज भुंगा राजासारखा ताठ चालत निघून गेला.

पण सोनेचा संदूक, मुकुट किंवा डायनोसॉरच्या हाडांची पेटी काहीच सापडली नाही. दमून अभिद्न्या पेरूच्या झाडाखाली बसली आणि हुश्श करून श्वास टाकला.

'मला काहीतरी मस्त सापडेल असं वाटलं होतं,' ती म्हणाली. त्यांनी वाटीकडे पाहिलं: निळं बटण, चिखललेला चमचा, हिरवा कंचा, तुटलेली बांगडी.

'आपण खूप काही सापडलंय,' वीर म्हणाला. 'पण खजिना नाही,' अभिद्न्या उसास घेत म्हणाली. तेवढ्यात तिच्या आईने हाक मारली, 'या, गोड पेरूचे तुकडे खा!'

पायवाटेवर त्यांना लाल मुंग्यांची रांग दिसली, त्या कणिकेचे कण वाहत होत्या. एक शूर मुंगी आपल्या डोक्यापेक्षा मोठा तुकडा उचलून नेत होती.

त्यांच्या वर एक पिवळं फुलपाखरू झेंडूच्या फुलावर विसावलं होतं, आणि भिंतीवर एक चपळ खार पेरूचं पान घेऊन धावत होती.

सूर्यकिरणांनी अभिद्न्याच्या हातातील हिरवा कंचा चमकू लागला. ती हसत म्हणाली, 'कदाचित बागेत आधीच खजिना भरून होता.'

वीर डोकं हलवून म्हणाला, 'आपण सतत जमिनीत पाहत होतो, म्हणून खरा खजिना चुकल्यासारखा झाला होता.'

त्या संध्याकाळी अभिद्न्याने ही सगळी वस्तू खिडकीजवळ ठेवली. त्या सोनं नव्हत्या, पण प्रत्येकात गोड आठवण होती.

या साध्या वस्तूंनी तिला तो दिवस आठवला, जेव्हा तिने आणि वीरने मिळून बागेचा लपलेला जादू शोधला होता.