समुद्राचे मदतनीस

अर्जुन, त्याचा माकड मित्र आणि त्यांची पाणबुडी समुद्राखालील कचऱ्याचा प्रश्न पाहतात आणि गावकऱ्यांना समुद्र व सागरी जीवांचे रक्षण करण्यासाठी प्रेरित करतात.

आजोबांच्या माळ्यावर पाणबुडीची जुनी वही सापडल्यावर अर्जुन आणि प्रोफेसर पिकल एक रुपेरी पाणबुडी बनवतात. समुद्राखालच्या सफरीत त्यांना सुंदर सागरी जीवनाबरोबरच कचऱ्याचा प्रश्नही दिसतो. व्हेल बेट्राम आणि इतर समुद्री मित्रांसोबत ते गावकऱ्यांपर्यंत समुद्र स्वच्छ ठेवण्याचा संदेश पोहोचवतात.

मासे, खारट वारे आणि गरम वाळू हे त्याचे सर्वोत्तम खेळाचे मैदान होते. तरी अर्जुनला आंब्याच्या आईस्क्रीमपेक्षा किंवा झपाट्याच्या सायकल शरतीपेक्षा साहस जास्त आवडायचे. तो नेहमी पुढच्या मजेशीर अनुभवाचा शोध घेत असे.

एक उजळ दुपारी तो हळूच आजोबांच्या धुळीच्या अटिकमध्ये गेला. सूर्यकिरण पेट्यांवर नाचत होते आणि जुन्या फळ्या उंदीर जोक सांगावेत तसे किणकिणत होत्या. जाळ्यांनी त्याच्या नाकाला गुदगुल्या केल्या, पण कुतूहल त्याला पुढे नेत होते.

TOYS आणि HATS असे लिहिलेले डबे बाजूला करत करत तो पुढे गेला. तेव्हा फिकट निळी वही डोकावली. 'वा, हे काय?' तो कुजबुजला. त्याने कव्हरवर फुंकर मारताच धुळीचा छोटा ढग उडाला.

वर शीर्षक होते 'द फॅन्टॅस्टिक सबमरीन'. आत खरडरेषा व चित्रे होती, जी खऱ्या पाणबुडीचे बांधकाम दाखवत होती! अर्जुनचे हृदय जोरात धडधडले. 'कमाल!' तो आनंदाने ओरडला.

स्क्रूंच्या खटपट आणि ठोके यांच्या आवाजात दिवस उडून गेले. अर्जुन खोलीबाहेर जवळपास जातच नसे. तो बोल्ट आवळत, गिअर लावत आणि एकामागोमाग एक झगमगते भाग तयार करत होता.

त्याला मदत करत होता प्रोफेसर पिकल, मोठ्या चष्म्यातला छोटासा माकड. अर्जुनच्या खांद्यावरून तो किणकिणला, 'कॅप्टन, प्रोपेलर विसरू नका!' अर्जुन हसला आणि तो भाग हळूच जोडला.

शेवटी त्यांनी चादर बाजूला घेतली. बुडबुडे खिडक्या आणि टिमटिमणारी बटणे असलेली रुपेरी पाणबुडी अभिमानाने उभी होती. 'आपण तुला बबली बार्नॅकल म्हणू!' अर्जुनने जाहीर केले.

ते पाणबुडी घाटाकडे घेऊन गेले. धाडसी डोळा मिचकावत अर्जुनने लीव्हर ओढले. शप्पक! बबली बार्नॅकल चमकदार माशासारखी पाण्यात घसरली आणि निळ्या लाटांच्या छपराखाली बुडाली.

समुद्राखालचे प्रकाश त्यांना थक्क करत होते. रत्नांसारखे मासे झेपावत होते, जेलिफिश चमकत होते, आणि प्रवाळ मनोरे इंद्रधनुषासारखी हलत होती. डॉल्फिन हवाबंद भिंतीवर टकटक करत गोल गोल फिरत होते. 'हे तर पाण्यातली मिरवणूक आहे!' पिकल हसून म्हणाला.

ते खोलवर जाताच पाणी गडद झाले. सावलीसारखे आकार तरंगत होते. धडाम! पाणबुडी हलली. पिकल किंकाळला आणि लपला. खिडकीतून एक मोठे गोल डोळे शांत आणि कुतूहलाने चमकले.

तो होता व्हेल बेट्राम, दयाळू आणि शहाणा. 'माफ करा छोट्या मित्रांनो, मला तुम्ही दिसलाच नाही,' तो गुरफटला. अर्जुन हसला, 'आम्ही शोधमोहीम करतोय, पण इथे खूप अंधार आहे.'

बेट्रामने उसास घेतला, 'समुद्र आजारी वाटतो. प्रवाळ फिकट झाले आहेत आणि कचरा सर्वत्र तरंगतो.' अर्जुन सरळ बसला. 'मग आपण मदत करायलाच हवी!' पिकल नायकासारखा उभा राहिला. 'समुद्र दलाला बोलावूया!'

डॉल्फिन, कासवे, समुद्रतारे, अगदी लाजरी ऑक्टोपसेही सामील झाली. शंख आणि समुद्रगवताने त्यांनी फलक बनवले: 'आपला समुद्र स्वच्छ ठेवा!' रंग सगळीकडे उडाला आणि पिकल शेपूट हळवत होता.

पुढच्या सकाळी बेट्राम किनाऱ्याजवळ वर आला, अर्जुन आणि पिकल अभिमानाने त्याच्यावर उभे होते. समुद्री प्राणी फलक उंच धरून होते. लोक आश्चर्याने पाहत राहिले. अर्जुन ओरडला, 'कचरा खालील चमकत्या जगाला त्रास देतो!'

त्याने त्यांचे साहस आणि बेट्रामची चिंता सांगितली. गावकरी ऐकत होते, मान हलवत होते आणि काही जण डोळे पुसत होते. 'आम्ही किनारे स्वच्छ ठेवू आणि समुद्राचे रक्षण करू,' त्यांनी जोरात टाळ्या वाजवत वचन दिले.

त्या संध्याकाळी अर्जुनने बेट्रामच्या परावर थोपटले. 'स्वारीसाठी धन्यवाद.' व्हेल हसला. गुलाबी सूर्यास्ताखाली बबली बार्नॅकल हलकेच हलत होती आणि पिकल त्यांच्या नव्या समुद्री मित्रांना सलाम करत होता.

अर्जुनने विशाल पाण्याकडे पाहिले. 'मी पुन्हा येईन,' तो कुजबुजला. जेव्हा जेव्हा समुद्र उजळेल आणि साहस हाक देईल, धैर्यवान मुलगा, त्याचा माकड आणि त्यांची बबली पाणबुडी पुढच्या मोठ्या शिंपड्याकडे धावतील.

Marathi