पिप पिल्लू आणि गूढ टोपली

हॅलोवीनच्या संध्याकाळी पिप पिल्लू आणि त्याचे मित्र एका गूढ आवाज करणाऱ्या टोपलीचे रहस्य शोधतात.

पेरूच्या झाडाखालील जुन्या टोपलीतून रोज संध्याकाळी सळसळीचा आवाज येतो. पिप पिल्लू, कोको मांजर आणि बेनी ससा धीर करून त्या टोपलीजवळ जातात. आत त्यांना काय सापडेल?

पिप या कुत्र्याच्या पिल्लाला हॅलोवीनच्या सणातली रोषणाई खूप आवडायची. उजळणारे भोपळे, कागदी वटवाघळे आणि बागेच्या वाटेवर नाचणारी नारिंगी पाने त्याला फार आवडायची.

पण पेरूच्या झाडाखाली ठेवलेली सहलीची जुनी टोपली पिपला अजिबात आवडत नव्हती. ती आठवडाभर तिथेच होती. तिचे झाकण वाकडे झाले होते आणि दांडीला तडा गेला होता. रोज संध्याकाळी तिच्यातून एक गूढ आवाज यायचा. “सळसळ… सळसळ…”

खेळण्यातले हाड चावता चावता पिप थांबला. त्याचे कान टवकारले. “कोण आहे तिथे?” त्याने संध्याकाळच्या शांततेत हळूच विचारले. टोपलीने काही उत्तर दिले नाही. ती फक्त थोडीशी हलली. “धप्प!” पिप धावत जाऊन भोपळ्याच्या वेलीमागे लपला.

दुसऱ्या संध्याकाळी पिप कोको मांजरीला घेऊन आला. कोकोने टोपलीभोवती एक फेरी मारली. चांदण्यात तिचे हिरवे डोळे चमकत होते. “कसला तरी वेगळाच वास येतोय,” ती म्हणाली. “भुताचा वास?” पिपने विचारले. “नाही. जरा… दुधासारखा,” कोकोने उत्तर दिले.

पिप आणखी काही विचारणार, इतक्यात टोपली हलली. “सळसळ… सळसळ… खर्रर्र.” कोकोने मागे उडी मारली. “तूसुद्धा घाबरलीस!” पिप आश्चर्याने म्हणाला. “मी घाबरले नाही,” कोको पटकन म्हणाली. “मला फक्त… थोडं आश्चर्य वाटलंय, म्हणून मी जपून वागतेय.”

बेनी ससा भोपळ्याचा एक छोटासा कंदील घेऊन आला. “आपण काय पाहतोय?” त्याने विचारले. “ती भुताटकीची टोपली,” पिप कुजबुजला. बेनीने कंदील टोपलीजवळ नेला आणि टोपली अगदी स्थिर झाली.

क्षणभर फक्त पानांतून वाहणाऱ्या वाऱ्याचा आवाज येत होता. मग अचानक—“म्याऊ.” पिपची शेपटी ताठ झाली. बेनीच्या हातातून कंदील पडता पडता वाचला. कोको डोळे मिचकावत म्हणाली, “या भुताचा आवाज तर अगदी बारीक आहे!”

टोपलीचे झाकण थोडेसे वर उचलले गेले आणि पुन्हा बंद झाले. पिप एक पाऊल मागे सरकला. “आतून काहीतरी उडी मारून बाहेर आलं तर?” कोको जरा विचारात पडली. “आत कुणाला मदतीची गरज असेल तर?”

पिपने भीती बाजूला सारली. धीर करून त्याने एक पाऊल पुढे टाकले आणि झाकणाला हात लावला. झाकण करकरत उघडले. आत एका जुन्या रुमालावर मांजरीची तीन इवलीशी पिल्ले एकमेकांना बिलगून पडली होती. ती थंडीने कुडकुडत होती.

“ओहो,” पिप हळूच म्हणाला. “म्हणजे टोपलीत भूत नव्हतं, तुम्ही होतात!” एका पिल्लाला शिंक आली, “आच्छीं!” बेनीने वाळलेली पाने आणली. कोकोने पिल्लांना हळुवारपणे स्वच्छ केले. पिपने त्यांना ऊब मिळावी म्हणून आपली निळी चादर ओढत आणली.

लवकरच ती जुनी टोपली उबदार आणि आरामदायी झाली. ती पुन्हा हलली, पण या वेळी पिप हसला. ती तीन इवलीशी पिल्लेच चादरीत आणखी गुरफटून एकमेकांना बिलगत होती.

त्या रात्री भोपळ्यांतले दिवे चमकत होते, पाने सळसळत होती आणि पिप न घाबरता टोपलीशेजारी पहुडला होता. कधी कधी आपल्याला जे भीतीदायक वाटते, त्यामागे फक्त एखादा छोटासा जीव असतो. त्याला फक्त आपण समजून घ्यावे असे वाटत असते.

बोध: प्रत्येक विचित्र आवाज भीतीदायक नसतो. कधी कधी त्या आवाजातून कोणीतरी हळूच आपल्याकडे माया मागत असते.

Marathi