అన్నీ గుర్తుంచుకున్న బ్యాక్‌ప్యాక్
ఎప్పుడూ మర్చిపోయే అర్జున్‌కు మాట్లాడే మాయ బ్యాక్‌ప్యాక్ దొరుకుతుంది. అది హోంవర్క్, లంచ్ బాక్స్, నీటి బాటిల్ వంటి విషయాలు మృదువుగా గుర్తుచేస్తూ, చివరకు అర్జున్ తనంతట తానే బాధ్యతగా గుర్తుంచుకోవడం నేర్చుకుంటాడు.
ఆరు సంవత్సరాల అర్జున్‌కి ఒక సమస్య ఉంది: అతను తరచూ లంచ్ బాక్స్, హోంవర్క్, మరిన్ని చిన్నచిన్న వస్తువులు మరిచిపోతుంటాడు. ఒక రోజు అతనికి తళుకుబారే నక్షత్ర జిప్‌లతో ఉన్న వెలుగు నీలి బ్యాక్‌ప్యాక్ దొరుకుతుంది. ఆ బ్యాక్‌ప్యాక్ అతను మర్చిపోయిన వాటిని మృదువుగా గుర్తుచేస్తుంది. ఆ సహాయంతో అర్జున్ క్రమంగా తన వస్తువులు సర్దుకోవడం, తన బాధ్యతలను చూసుకోవడం, చివరకు ఎవరి సహాయం లేకుండానే గుర్తుంచుకోవడం నేర్చుకుంటాడు. ఇది జ్ఞాపకశక్తి, అలవాట్లు, బాధ్యత గురించి మధురమైన కథ.
అర్జున్ వయస్సు ఆరు. అతనికి గుబురు నలుపు జుట్టు, మెరిసే గోధుమ కళ్లు. కానీ ఏదైనా విషయాన్ని అతను తక్షణమే మరిచేవాడు! 'నా మెదడుని గుర్తు చేసే ఒక మాయ బటన్ ఉంటే బాగుండేది' అని అనుకున్నాడు.
ఒక రోజు తన లంచ్ బాక్సును ఇంట్లోనే మరిచిపోయాడు. స్కూల్‌లో స్నేహితులతో తినుబండారాలు మార్పు చేసుకోవాల్సిచ్చింది. 'ఓప్స్!' అంటూ నవ్వుతూ, 'నీ సాండ్‌విచ్ తినొచ్చా?' అని అడిగాడు.
ఆ వారంలో రెండుసార్లు అతని హోంవర్క్ కనిపించలేదు. ఖాళీ బ్యాగ్‌లోకి చూస్తూ, 'అయ్యో, మళ్లీ ఎందుకు! ఈసారి ఎక్కడ పోయింది?' అని అణగారాడు.
మరుసటి ఉదయం అర్జున్ మెల్లగా, 'నాకు బదులు గుర్తుపెట్టుకునే ఏదో కావాలి' అని చెప్పుకున్నాడు. అదే సమయంలో తలుపు దగ్గర ఒక చిన్న పెట్టె కనిపించింది. ఆశ్చర్యకరమైన ప్యాకెట్!
దాని లోపల తళుకుబారే నక్షత్ర జిప్‌లతో వెలుగు నీలి బ్యాక్‌ప్యాక్ ఉండింది. పక్కన ఉన్న చిట్టి, 'ప్రియమైన అర్జున్, నువ్వు మర్చినదాన్ని నేను గుర్తుంచుకుంటాను' అని చెప్పింది. అర్జున్ కిలకిల నవ్వుతూ, 'ఆలోచించే బ్యాక్‌ప్యాకా? నిజంగా?' అన్నాడు.
తర్వాత అతను హోంవర్క్‌ను సోఫాపై వదిలేసి బయట ఆటకు పరుగెత్తాడు. గేటు వద్ద ఒక్క చిన్న శబ్దం: 'ప్స్స్ట్… అర్జున్, హోంవర్క్!' చెవుల్లో పడి ఆయన అవాక్కయ్యాడు.
బ్యాక్‌ప్యాక్ కొద్దిగా ఊగింది! 'హోంవర్క్' అని మృదువుగా తిరిగి అన్నది. అర్జున్ తురగా వెనుదిరిగి నోట్బుక్ తీసుకెళ్లి, 'వావ్! నిజంగా గుర్తుంది నీకు!' అని ఆశ్చర్యపడ్డాడు.
అప్పటి నుంచి ఆ బ్యాగ్ మృదువుగా గుర్తుచేసేదిగా మాట్లాడింది: 'నీటి బాటిల్! లంచ్! లైబ్రరీ పుస్తకం! అమ్మకు లేఖ ఇవ్వు!' దాని సహాయకరమైన శబ్దం వింటూ అర్జున్ ఆనందంగా నవ్వాడు.
చాలా త్వరలోనే టీచర్ నవ్వులు పెరిగాయి, అమ్మ ఆహ్ అనే స్థాయిలో తక్కువగా బాధపడ్డారు. మర్చిపోయే అర్జున్, మాట్లాడే బ్యాగ్ వలన బాధ్యత కలిగిన అర్జున్‌గా మారాడు.
ఒక వాడలోతైన సాయంత్రం, అతను తొందరగా వస్తువులు పెట్టుకుని తలుపు వైపు పరుగెత్తాడు. నిశ్శబ్దం. బ్యాగ్ నుంచి ఎలాంటి కళుకులూ లేవు. 'హే, నిద్రపోయావా?' అంటూ అర్జున్ ముసిముసి ముఖం పెట్టాడు.
అతను లోపల జాగ్రత్తగా చూసాడు. హోంవర్క్, లంచ్ బాక్స్, నీటి బాటిల్, పుస్తకం—అన్నీ ఉన్నాయి. అర్జున్ వెలుగులుమంటూ, 'నేనే అన్నీ పెట్టుకున్నా!' అన్నాడు.
అతను బ్యాగ్‌ను గట్టిగా ఆనుకున్నాడు. 'ధన్యవాదాలు,' అన్నాడు. 'నా మెదడు బలపడే వరకు నన్ను సాధన చేయించావు.'
జిప్పర్ చిరునవ్వుగా వంగింది. 'అచ్చం అదే,' అని మెల్లగా అనింది. 'నేను నీ సహాయకారి మాత్రమే, శాశ్వత జ్ఞాపకం కాదు. ఇక నువ్వు చేయగలవు!'
ఆ తర్వాత బ్యాగ్ మాటలు మరీ తక్కువయ్యాయి. అర్జున్‌కు ఇక గుర్తు చేసేవి దాదాపుగా అవసరమే లేదు. అతని మెదడు ఇప్పుడు తళుక్కుమంటూ అన్నిటినీ గుర్తుంచుకుంటోంది.