यशोदेनं कृष्णाला ओखळीला बांधलेला दिवस

गोकुळच्या एका पहाटे लोणीच्या खोडीतून कृष्णाची खेळकर लीला उलगडते. यशोदेचा संयमी, प्रेमळ प्रयत्न आणि एका जड ओखळीभोवती घडलेली अद्भुत घटना दाखवते की प्रेम व संयम हेच खरे बल आहे.

ही पौराणिक नैतिक कथा गोकुळातील एका खोडकर सकाळी घडते. लोणीसाठी आतुर झालेला छोटा कृष्ण मडकं फोडतो, लोणी माकडांमध्ये वाटतो आणि यशोदामायापासून पळतो. अखेर यशोदा त्याला पकडून ओखळीला बांधण्याचा प्रयत्न करते, पण दोर वारंवार कमी पडतो. तिचा थकवा, चिकाटी आणि मायेचा प्रयत्न पाहून कृष्ण शांत होतो. पुढे ओखळी ओढत तो दोन अर्जुन वृक्षांच्या मधून जातो, वृक्ष कोसळतात आणि एक अद्भुत रहस्य उलगडते. शेवटी ही कथा आईच्या प्रेमाची, संयमाची आणि दयाळूपणाच्या खऱ्या शक्तीची जाणीव करून देते.

गोकुळच्या एका पहाटे, मैया यशोदा क्रीमदार लोणी मथत होती. मडकीने 'धक-धक, धक-धक!' असा आवाज केला. ती हलका सूर गुणगुणत होती आणि कुतूहलपूर्ण छोटा कृष्ण जवळ बसून टपोऱ्या डोळ्यांनी पाहत होता.

'मैया, मला लोणी हवे,' कृष्णाने म्हणाले. 'थोडं थांब, कन्हा,' ती हसली. कृष्णाला थांबणे आवडत नव्हते. त्याने आपले गोंडस गाल फुगवले आणि हातांना बांध घालून छोटासा तोंड वाकवला.

त्याने मायाची साडी ओढली. मैया वळताच, कृष्णाने एक छोटी दगडी उचलली आणि लोणीच्या मडक्यावर टक-टक मारली. **कटक!** मडकी तुटली!

बर्फासारखे पांढरे लोणी सगळीकडे उडाले. कृष्ण खिदळला, लोणीची एक मुठ भरली आणि आनंदाने अंगणातील खट्याळ माकडांनाही दिले.

मैया परत आली. जमिन, भिंत आणि कृष्णाच्या चिकट बोटांवर लोणीच लोणी होते. 'कन्हा!' ती दचकली. 'ही कसली खोडी?'

कृष्ण हसत हसत पळाला. मैया त्याच्या मागे धावली—अंगणाभोवती, शांत गाईंच्या, तुळशीच्या कुंड्याच्या आणि टाळ्या वाजवत कूसकूसणाऱ्या माकडांच्या शेजारून.

शेवटी मैयाने आपल्या फुर्त्या मुलाला पकडले. 'आज किती खोड्या केल्यास,' ती म्हणाली, तरी तिच्या नजरेत लोणीचोरावरचे प्रेमच झळकत होते.

त्याला स्थिर ठेवण्यासाठी मैयाने कृष्णाला जड लाकडी ओखळीला बांधण्याचा प्रयत्न केला. तिने दोरकं त्याच्या नाजूक कंबरेभोवती गुंडाळले, पण दोरकं लहान पडले!

तिने आणखी एक दोर बांधला, मग आणखीन. प्रत्येक वेळी गाठ दोन बोटांची फट सोडून थांबत होती. मैयाने दम टाकला पण प्रयत्न सुरू ठेवला; काम पूर्ण करायचेच होते.

तिचे केस सैल झाले, कपाळावर घामाच्या थेबूंनी चमक दिली, तरी ती थांबली नाही. कृष्णाने तिचा प्रेमळ प्रयत्न पाहिला आणि हलकी, समजूतदार स्मितहास्य दिले.

अचानक दोर पुरेसे झाले! मैयाने हळूच कृष्णाला ओखळीला बांधले आणि कामाला लागली. कृष्ण क्षणभर थांबला, डोळ्यात नवे चमकते खट्याळ प्लान.

तो रांगत रांगत पुढे गेला, जड ओखळी मागे ओढत. दोन उंच अर्जुन वृक्षांच्या दरम्यान ओखळी अडकली आणि वाट अडवली.

कृष्णाने एकदा, दोनदा जोर लावला—**धडाम!** मोठमोठे वृक्ष कोसळले. दोन चमचमते दिव्य रूपे प्रकट झाली, वाकली आणि त्यांचा जुना शाप तोडल्याबद्दल कृष्णाचे आभार मानले.

आवाज ऐकून मैया धावत आली. तिने कोसळलेले वृक्ष, ओखळी आणि हसरा कृष्ण पाहिला, पण घडलेले जादू तिला कळले नाही.

तिने कृष्णाला उचलले आणि घट्ट मिठी मारली. जगासाठी तो देव होता, पण मैयसाठी तो अजूनही तिचा खेळकर, अनमोल कन्हा होता.

बोध: संयमाचे प्रेम जे शक्ती करू शकत नाही ते करू शकते. दयाळू हृदय दोरांपेक्षा मजबूत असते!